Zemsta smakuje najlepiej na współcześnie

Pozwólcie, że na samym początku wyjaśnię, o której grze mowa, bo w 2025 roku swoją premierę miały zarówno pełnoskalowy remake w postaci Montezuma’s Revenge: The 40th Anniversary Edition, jak i „małoskalowy” remake Montezuma’s Revenge: Director’s Cut, stanowiący w pewnym sensie rozszerzoną wersję oryginału. Montezuma’s Revenge z 2020 roku jest natomiast czymś pomiędzy – stworzona przez Normal Productions edycja to oryginał oddany jeden do jednego, okraszony względnie „współczesną” oprawą i garścią usprawnień, jak chociażby system zapisów (aczkolwiek podchodziłbym do niego z ograniczonym zaufaniem, bo potrafi się czasem wykrzaczyć), klasyczny tryb graficzny i szereg filtrów ekranowych. W efekcie, jeżeli chcecie zapoznać się z oryginałem, to właśnie ten tytuł będzie najlepszym wyborem.

Montezuma’s Revenge (2020) zdecydowanie uprzyjemnia zabawę. Wprawdzie nadal można bawić się niczym czterdzieści lat temu, obserwując śmigające po ekranie piksele wielkości pięści, włączając przy tym filtry emulujące przeplot, rozmycie czy w końcu wypukły ekran, ale nawet jeśli po kilku minutach nie zaczną Was boleć oczy, to mimo wszystko przeprojektowana oprawa wypada zwyczajnie przyjemniej i czytelniej. Nie należy spodziewać się oczywiście wodotrysków, wszakże twórcy narzucili po prostu nowe sprite’y na te oryginalne, ale dzięki temu Montezuma’s Revenge pozostaje całkiem wierne oryginałowi, nawet jeśli czuć pewną „mobilniakowość” (zwłaszcza w fatalnym interfejsie, żywcem przeniesionym z ekranów dotykowych).

„Archeologia” z dawnych lat

Pytanie tylko, czy jest to tytuł, do którego warto to tych kilku dekadach wracać? W Montezuma’s Revenge nadal tkwi wynikające z jego prostoty piękno. Jako Panama Joe wpadamy do azteckiej piramidy, by bez żadnej mapy przebić się przez setkę komnat i unikając zagrożeń ze strony fauny oraz licznych pułapek, odnaleźć drogę do znajdującej się gdzieś w czeluściach budowli komnaty pełnej skarbów. Pomimo czterdziestu lat na karku Montezuma’s Revenge wciąż dostarcza sympatycznego poczucia eksploracji i odbywania niezwykłej przygody, kiedy poszukujemy odpowiednich kluczy, zbierając przy tym skarby i power-upy oraz walcząc o życie. Zwłaszcza że rozgrywka jest trudna i nie zawsze sprawiedliwa, bo znajdujące się u podstawy piramidy komnaty skryte są w całkowitej ciemności, o ile nie znajdziemy gdzieś po drodze pochodni.

Zemsta Montezumy raczej frustruje niż szkodzi

Warto przy tym pamiętać, że choć Montezuma’s Revenge w teorii oferuje graczowi dziewięć poziomów, to w zasadzie tylko pierwsze trzy sensownie się od siebie różnią. Początkowo dostęp dostajemy wyłącznie do lewej części piramidy, później do prawej, by finalnie móc zwiedzić ją całą. Kolejne sześć poziomów to w zasadzie wariacje na temat trzeciego – nieco inne rozmieszczenie przedmiotów, nowi przeciwnicy, którzy w pewnym momencie przestają znikać po odebraniu nam życia, czy w końcu najbardziej upierdliwa ze zmian, czyli ciemność pochłaniająca kolejne piętra. Dość powiedzieć, że finalnie wszystkie z nich poza pierwszym zwiedzać będziemy po omacku.

Montezuma’s Revenge z czasem staje się przez to zwyczajnie upierdliwe. To już i tak wystarczająco trudna gra, zwłaszcza jeśli nie chcemy korzystać z wprowadzonej w remasterze opcji kontynuowania rozgrywki po utracie wszystkich żyć (kosztem zdobytych punktów) bądź nawet znalezionych w internecie map poziomów. Należy przy tym oczywiście brać poprawkę, że tytuł ten powstał w czasach, kiedy sztuczne podnoszenie poziomu trudności stanowiło świetny sposób na wydłużenie czasu rozgrywki, ale zdecydowanie dało się to zrobić lepiej, w taki sposób, by nawet po latach zapuszczanie się w coraz to dalsze zakamarki piramidy sprawiały tyle samo frajdy, co na początku przygody.

Nie taka zemsta straszna, jak ją malują

Remaster Montezuma’s Revenge to produkcja stworzona w zasadzie wyłącznie dla pasjonatów, zapalonych fanów oryginału bądź samozwańczych growych historyków. Jeżeli należycie do którejkolwiek z tych trzech grup, to jest to zdecydowanie najlepsza opcja, by doświadczyć oryginału w jak najwierniejszy sposób. Wyłącznie od Was zależy bowiem, czy będziecie chcieli korzystać z dobrodziejstw remastera, czy jednak zakradniecie się do azteckiej piramidy tak, jak Pan Jaeger powiedział. Pamiętajcie tylko, że jeśli miałby to być Wasz pierwszy kontakt z tym growym „szlagierem”, to spokojnie możecie wyłączyć go po trzecim poziomie. Wówczas zostaną same miłe wspomnienia.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Montezuma’s Revenge (2020) – recenzja (PC). Nie taka zemsta straszna, jak ją malują pochodzi z serwisu Pograne.

Szlak Karibu

No, dobra, po jego części. Na tytułowy Szlak Karibu (ang. The Trail of the Caribou) składa się sześć statui z brązu wzniesionych we Francji, Belgii i Turcji, by upamiętnić nowofundlandzkich żołnierzy, biorących udział w najważniejszych bitwach pierwszej wojny światowej. Co ciekawe, najnowszą z nich postawiono w 2021 roku w Gallipoli, czyli w miejscu, w którym Królewski Pułk Nowej Funlandii (ang. The Royal Newfoundland Regiment) rozpoczął swoją walkę, a także w którym my – gracze – po raz pierwszy poznajemy bohaterów The Caribou Trail. W buty Fishera trafiamy w momencie, kiedy łódka wioząca jego oraz jego przyjaciół – Gordona i Lonnie’ego – dopływa do wybrzeża Gallipoli.

Proza wojny

Grę Unreliable Narrators trudno traktować do końca jako grę wojenną. Wojna oczywiście tutaj jest, ale o samym przebiegu bitwy dowiecie się z The Caribou Trail raczej niezbyt wiele poza jej kilkoma ważniejszymi punktami. Stanowi ona wyłącznie tło dla historii nowofundlandzkich żołnierzy – często młodych rybaków, którzy znaleźli się na froncie z najrozmaitszych powodów, nie zawsze z własnej woli. To właśnie ich historie i budujące się między nimi relacje grają pierwsze skrzypce w trakcie tej zaledwie trzygodzinnej przygody. Lubię tego typu zabiegi. Przypominają one, że armia to nie tylko bezimienne narzędzie mordu, ale zestaw jednostek z własnymi historiami, marzeniami i obawami.

Problem w tym, że The Caribou Trail poświęca temat bitwy o Gallipoli bez oferowania czegoś sensownego w zamian. O trójce bohaterów dowiadujemy się w trakcie przygody stosunkowo niewiele. Do tego stopnia, że jej główny bohater, Fisher, był mi w finale równie obcy, co na jej początku. Twórcy ewidentnie mieli ciekawe pomysły, bo wpleciono tutaj chociażby delikatny wątek paranormalny oparty na nowofundlandzkich wierzeniach, a zabraknąć nie mogło kilku pomniejszych wyborów moralnych. Szkoda jedynie, że zrobiono to, idąc po linii najmniejszego oporu, co najlepiej obrazuje fakt, że relacje między trójką głównych bohaterów rozwijane są w zasadzie wyłącznie podczas przydługich, wieczornych posiadówek przy ognisku, w których trakcie naszym zadaniem jest mieszanie zupy aż do końca dialogu.

Poszukiwanie zajęcia

Najbardziej frustruje fakt, że mimo wszystko w The Caribou Trail nie brakuje dobrych momentów. Ot, pierwsza wyprawa na ziemię niczyją pod osłoną nocy trzyma w napięciu nawet pomimo świadomości, że ryzyko dla gracza jest niewielkie (wszak to nie jest gra, którą można przegrać), a przy okazji organicznie dowiadujemy się więcej o charakterach i priorytetach naszych towarzyszy. Niestety każda tego typu sekwencja poprzetykana jest mało interesującym mieszaniem zupy i czasem wolnym w okopach, kiedy to możemy szukać znajdziek w postaci wpisów do dziennika czy wchodzić w interakcje (czasami całkiem zabawne) z innymi żołnierzami.

Bajka o wojnie

Pewnym zgrzytem jest ponadto strona artystyczna gry. Unreliable Narrators postawili na stylizowaną, mocno bajkową stylistykę, która przywodzi na myśl filmy Disneya bądź – żeby pozostać na growym poletku – Kena: Bridge of Spirits. Nie jest to oczywiście nic nowego i tego typu kontrast między tematyką a optyką potrafi dać świetne efekty (Road 96 robiło to całkiem nieźle), ale mam wrażenie, że tutaj grafika – choć wygląda bardzo dobrze i niekiedy zniewala obrazami – jest nieco zbyt gładka, przez co nawet co bardziej brutalne momenty (a tych tu nie brakuje) wydają się nazbyt ugrzecznione. Mało tego, uproszczona grafika nie uchroniła The Caribou Trail przed licznymi chrupnięciami i gra lubi zgubić klatki. Podobnie wypada w mojej ocenie muzyka – w separacji są to naprawdę dobre, niekiedy pełne patosu utwory, ale zdecydowanie zbyt często zdawały mi się nie do końca współgrać z tym, co dzieje się na ekranie.

Piekło z daleka od domu

Przyznam, że pisanie tej recenzji idzie mi jak krew z nosa, bo The Caribou Trail ujmuje mnie równie mocno, co frustruje. Na każdy jej pozytywny aspekt przypada negatywny, więc choć finalnie balans wychodzi raczej na plus, to pewien nieprzyjemny posmak niestety pozostaje. Absolutnie nie żałuję spędzonego z The Caribou Trail czasu i jestem twórcom wdzięczny za to, że przybliżyli mi temat tytułowego szlaku, o którym pewnie bym bez nich nie usłyszał. Z żalem muszę jednak podsumować, że absolutnie nie jest to topka eksploracyjnych gier narracyjnych (lub symulatorów chodzenia, jeżeli chcemy być złośliwi), co jednak nie sprawia, że nie jest warta sprawdzenia – The Caribou Trail kosztuje raptem 56 zł, za które dostajemy w zamian ciekawe, nawet jeśli dalekie od ideału, pierwszowojenne doświadczenie.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł The Caribou Trial – recenzja (PS5). Piekło z daleka od domu pochodzi z serwisu Pograne.

W TrójKast #116 – Przestrzelony:

• Temat ze słoja
• Indyczy radar
• Gothic 1 Remake
• Grand Theft Auto i Grand Theft Auto: London 1969
• Fatekeeper
• Yoshi and the Mysterious Book
• Battlefield 6
• Wredne świnie

Kliknij i wybierz, gdzie chcesz słuchać!

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł TrójKast #116 – Przestrzelony pochodzi z serwisu Pograne.

Mitologiczne inspiracje

Tym, co najbardziej urzekło mnie w Hadesie, jest perfekcja, z jaką połączono opartą na ciągłych porażkach rozgrywkę z właściwą dla Supergiant Games, wysokiej jakości opowieścią. Twórcy obrali bowiem za jej motyw mitologię grecką, która nie tylko stanowi idealne podwaliny dla krwawej i pełnej rodzinnych dramatów historii, ale też sama w sobie posiada elementy roguelike’owe (w końcu Syzyfa można spokojnie uznać za pierwszego playtestera gatunku). Choć pierwotnie rolę protagonisty miał objąć Tezeusz, a oś rozgrywki oparto by o przemierzanie wiecznie zmieniającego się minojskiego labiryntu – Supergiant Games finalnie postanowiło wykorzystać nieco rzadziej wykorzystywane motywy.

Wcielamy się tu w Zagreusa – postać mitologiczną, którą na potrzeby gry napisano w zasadzie od nowa. Wszak według mitów zasłynął tym, że został pożarty przez Tytanów, a następnie – w wyniku zjedzenia przez Zeusa jego serca i późniejszego „romansu” boga piorunów z Semele – odrodzeniem się w postaci Dionizosa. Growy Zagreus w wielu miejscach odwołuje się oczywiście do mitologicznego pierwowzoru, będąc chociażby synem tytułowego Hadesa, ale w ogólnym rozrachunku jest to zupełnie odrębna postać, która mimo wszystko wpisuje się w grecki panteon naprawdę dobrze. To chłopak dość porywczy i brutalny, który kocha swoją rodzinę, a jednocześnie buntuje się przeciwko niej, bez ustanku próbując wydostać się z Podziemi na przekór wyraźnym (i przemocowym, powiedzmy szczerze) zakazom ojca.

Przyjaźnie i miłości w przemocowym domu

Zazwyczaj w recenzji „rogala” najpewniej poświęciłbym fabule maksymalnie akapit i nie wchodził zbyt głęboko w aspekty historyczne, ale Hades to tytuł, w którym rozgrywka i opowieść są równoważne. Wszystko, co tutaj robimy, ma odzwierciedlenie w dialogach. Świat gry zdaje się tutaj naprawdę żyć. Kiedy po każdej kolejnej śmierci wracamy do hal domu Hadesa, czekają tam na nas jego domownicy – nie zawsze ci sami, ale zawsze chętni do krótkiej rozmowy, nawiązującej do naszych dokonań, porażek czy po prostu poczynań. Nie mamy tu do czynienia wyłącznie ze standardowymi dla growych hubów pogaduszkami o niczym, zamiast tego otrzymując stopniowo budowane relacje i to zarówno między Zagreusem i napotykanymi postaciami, jak i między nimi samymi.

To właśnie ta historia i relacje były jednymi z głównych czynników, przez które nie byłem w stanie oderwać się od tej gry, aczkolwiek skłamałbym, mówiąc, że Hades jest pod tym względem idealny. Po raz pierwszy udało mi się wydostać z Podziemi po dziesięciu godzinach. Okazało się wtedy, że jest to tak naprawdę wyłącznie początek. Studio Supergiant Games zawiedzione faktem, że gracze Pyre – ich poprzedniej gry – kończyli zabawę na jednorazowym przejściu i omijali sporą część rozgałęziającej się narracji, dokonało w Hadesie nieprzyjemnej nadkorekcji.

Cykl życia i śmierci

Faktycznie, skończenie gry zajmuje bowiem trzy razy tyle i wymaga dziesięciokrotnego wydostania się z Hadesu. Z każdą kolejną próbą jest coraz łatwiej, fabuła się rozwija, rozgrywka nadal bawi, a chętni mogą odpalić stopniowo zwiększający odporność na obrażenia Tryb Boski bądź – wręcz przeciwnie – gwarantujące lepsze nagrody utrudniacze. Nie zmienia to jednak faktu, że chęć poznania losów Zagreusa i jego dysfunkcyjnej rodziny staje się w pewnym momencie pracą, a zakończenie nie jest niestety w mojej opinii tego warte.

To powiedziawszy, wciąż bawiłem się przez tych trzydzieści godzin absolutnie fenomenalnie. Jasne, miałbym jeszcze więcej frajdy, gdyby finał okazał się bardziej satysfakcjonujący, ale Hades oferuje tak fantastyczną rozgrywkę, że dzień po dniu wracałem do niego bez żadnego wahania, ba, czas pomiędzy sesjami upływał mi na wyczekiwaniu powrotu do domu i możliwości podjęcia jeszcze jednej próby, co wraz z wiekiem i rosnącą liczbą skończonych gier zdarza się mi coraz rzadziej.

Rogal olimpijski

W teorii Hades nie różni się pod względem rozgrywki od innych gier tego typu. Założenia są bowiem w końcu identyczne: ruszamy w podróż przez losowo dobierane komnaty Piekieł, klepiąc przeciwników i zbierając skarby, co jakiś czas stajemy w szranki z bossem, a w przypadku śmierci bądź udanej ucieczki ponownie odradzamy się w hubie, gdzie dyskutujemy z mieszkańcami i wykupujemy ulepszenia, które ułatwią nam nadchodzące próby. Jeżeli kiedykolwiek graliście w jakiegokolwiek „rogala”, pętla ta z pewnością jest Wam doskonale znana.

Niemniej kolejnym czynnikiem, który tak bardzo przyciągał mnie do gry, jest absolutnie fenomenalna walka. Niby to standardowy slasher w rzucie izometrycznym, ale responsywność bohatera na arenie, wachlarz jego ataków i różnorodność przeciwników sprawiają, że trudno jest się od gry oderwać. Już sama zbrojownia Zagreusa cieszy – syn Pana Podziemi po uprzednim odblokowaniu może wybrać spomiędzy sześciu różnych narzędzi mordu (klasyczny miecz, trójząb, moja ulubiona egida, łuk, szpon czy też w końcu coś na wzór karabinu maszynowego). Każde z nich oferuje atak standardowy, specjalny, ładowany oraz tak zwany wystrzał, czyli swego rodzaju magiczna umiejętność specjalna, wymagająca użycia specjalnych kryształów. Te – oraz inne właściwości Zagreusa – można ponadto ulepszać i wyposażać w dodatkowe efekty dzięki darom od napotykanych na swojej drodze bogów Olimpu.

W efekcie na arenach w pewnym momencie zaczynają dziać istne cuda. Dla przykładu jednym z ciekawszych połączeń była egida wspomagana efektami Dionizosa, Zeusa i Hermesa. Ten pierwszy sprawiał, że każdy atak i atak specjalny (rzut tarczą) wywoływały we wrogach przepicie, stopniowo odbierając im w ten sposób życie. Zeus zamieniał każdy wystrzał na odbijający się od przeciwników piorun i pozwalał na wypadające z nich kryształy na rażenie prądem pobliskich niemilców. Hermes natomiast przyśpieszał czas ich wypadania i sprawiał, że same przylatywały do Zagreusa. Krótko mówiąc, arena stawała się koszmarem każdego elektryka, a ja mogłem spokojnie stać w miejscu i patrzeć, jak kolejni przeciwnicy (wliczając w to bossów) padają przy moim minimalnym udziale. Tego typu kombinacji jest tutaj całe mnóstwo i kiedy tylko wydaje Wam się, że znaleźliście tę najlepszą, chwilę później odkrywacie coś jeszcze skuteczniejszego.

Nie takie piekło straszne

Hades nie jest przy tym jakoś wyjątkowo trudny. Nie zrozumcie mnie źle, gra absolutnie wymaga skupienia i łatwo jest zginąć przez głupi błąd (na przykład wejście prosto w pułapkę środowiskową), lecz mimo wszystko mamy tu do czynienia z produkcją całkiem przystępną. Nawet bez włączania wspomnianego wcześniej Trybu Boskiego, otrzymujemy do dyspozycji szereg ulepszeń – zarówno tych stałych, jak i tymczasowych – które sprawią, że poziom naszej potęgi zacznie rosnąć zaskakująco szybko i bossowie, którzy na początku wyciskali z nas siódme poty, nagle zaczynają padać z zatrważającą prędkością. To poczucie potęgi daje ogrom satysfakcji i działa na gracza niczym kokaina, zwłaszcza że niektórzy bossowie wciąż pozostają pyskaci, choć spuszczamy im manto raz za razem.

Mityczny urok

Co więcej, fakt, że Hades, pomimo wartkiej akcji, ani przez moment nie pogania gracza, umożliwiając mu szwendać się do woli po wyczyszczonych lokacjach, pozwala na spokojnie chłonięcie atmosfery i podziwianie przepięknej – trójwymiarowej, ale stylizowanej na komiks – oprawy wizualnej. Gra wygląda absolutnie zniewalająco, a w trakcie potyczek kolejne ataki zalewają ekran feerią barw, czyniąc starcia niezwykłymi spektaklami. Co więcej, mimo wszystkich tych rozbłysków i wybuchów, Hades ani przez moment nie jest nieczytelny. W każdym momencie wiemy, gdzie jesteśmy my, gdzie bezpieczna przestrzeń, a gdzie niebezpieczeństwo. Spora w tym zasługa stabilności gry i to zarówno pod względem liczby klatek (niezachwiane 60), jak i braku jakichkolwiek błędów.

Stary z piekła rodem

Aż trochę mi wstyd, że tak długo zajęło mi zabranie się za Hadesa. To absolutnie kapitalna produkcja z uzależniającą, dynamiczną rozgrywką, genialnie przeplatającą się z pełną intrygujących postaci opowieścią. W dodatku całość skroić można pod własne potrzeby, odpowiednio utrudniając bądź ułatwiając sobie zabawę. W zasadzie jedynym moim zarzutem jest rozczarowujące zakończenie – cała reszta jest niemalże perfekcyjna, więc jeżeli – podobnie jak ja – zwlekaliście z zagraniem, koniecznie ten tytuł nadróbcie. Nawet jeśli nie uważacie się za fanów „rogali”, Hades może to zmienić.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Hades – recenzja (XSX). Stary z piekła rodem pochodzi z serwisu Pograne.

W odcinku „6 7 i do pieca”:

• Temat ze słoja
• niE3
• Saros
• Hades
• Warhammer 40,000: Space Marine – Master Crafted Edition
• Ukryty plan
• Tomodachi Life: Living the Dream
• Captain Novolin
• Dracula: Klątwa wampira – gra książkowa

Kliknij i wybierz, gdzie chcesz słuchać!

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł TrójKast #115 – 6 7 i do pieca pochodzi z serwisu Pograne.

Kolejka zbudowana na tragedii

Jako „celowniczek” Until Dawn: Rush of Blood sprawdza się natomiast względnie dobrze, acz jest nieco dziwacznie, bo tytuł zabiera gracza w podróż przez siedem inspirowanych oryginałem lokacji. Spodziewać należy się zatem między innymi górskiej chatki, opuszczonego szpitala psychiatrycznego czy wijących się tuneli kopalni. Psikus polega na tym, że wszystkie te miejsca przerobione zostały na swoiste kolejki górskie. Każdy z siedmiu etapów rozpoczynamy w wesołym miasteczku, by chwilę później gnać w wagoniku po oplatających lokacje szynach.

Skąd taka formuła? Z czasem wyjaśnia to fabuła, aczkolwiek nie należy spodziewać się pod tym względem rewelacji. Choć w oryginale historia grała pierwsze skrzypce, w Rush of Blood ma ona marginalne znaczenie, ograniczając się wyłącznie do sporadycznych i raczej enigmatycznych dialogów, które pozwalają na połączenie tej opowieści z konkretnymi wątkami z Until Dawn, lecz bynajmniej nie zagwarantuje Wam ona emocjonalnego – nomen omen – rollercoastera. Ot, traktować należy to jako ciekawostkę, aniżeli wartościowy wkład w uniwersum Until Dawn, zwłaszcza że nawet w separacji Rush of Blood wypada pod względem narracji blado.

Mobilność ponad siłę ognia

Lepiej – choć nie idealnie – ma się sprawa rozgrywki, aczkolwiek zdecydowanie polecam zabawę przy pomocy kontrolerów Move. Twórcy wprawdzie uwzględnili opcję sterowania DualShockiem 4 (bądź DualSense’em, jeśli gracie na PS5), ale wówczas strzelać możemy wyłącznie w jednym kierunku, mimo że wyposażeni jesteśmy w dwie pukawki. Move’y oswabadzają nasze ręce, dzięki czemu pruć możemy, gdziekolwiek tylko chcemy, co nie tylko wygląda zdecydowanie bardziej „cool”, ale też stanowczo ułatwia rozgrywkę, wszak możemy faszerować ołowiem dwie maszkary zamiast jednej.

Do naszej dyspozycji oddano kilka różnych rodzajów broni. Zaczynamy od zwykłych pistoletów, ale dość szybko w nasze łapki wpadną również obrzyny, pistolety maszynowe, rewolwery czy wyrzutnie rac. Until Dawn: Rush of Blood zmusza przy okazji do srogiego żonglowania pukawkami – każda z nich posiada bowiem ograniczoną liczbę magazynków, po których zużyciu wracamy do wcześniejszego rodzaju uzbrojenia. Wyjątkiem są podstawowe pistolety – z tych pruć możemy, ile fabryka dała. Co więcej, bronie można dowolnie mieszać, więc nic nie stoi na przeszkodzie, by na lewo pruć śrutem, a na prawo walić racami.

Rollecoaster pozbawiony emocji

To powiedziawszy, model strzelania nie jest jakiś fantastyczny, aczkolwiek to już chyba szerszy problem gier VR z tamtego okresu. Broniom brak ciężaru, więc prucie z pistoletu i obrzyna daje podobne doświadczenia. Jedynie reakcje przeciwników (głównie humanoidalnych stworów, ale pojawiają się też pająki, więc cierpiący na arachnofobię powinni mieć to na uwadze) i ich odpadające kończyny dają namiastkę poczucia, że dzierżymy w rękach śmiercionośne urządzenia.

Nie pomaga natomiast fakt, że rzeczywistej walki z przeciwnikami jest tu stosunkowo mało i zazwyczaj odbywa się ona w tych samych okolicznościach – kolejka wtacza się do sporych rozmiarów sali, zatrzymuje się na środku, a z okolicznych miejsc wypadają wrogowie. W trakcie jazdy sporadycznie również ktoś nas zaatakuje, ale przez większość czasu jesteśmy skazani na monotonne podziwianie widoczków i ewentualne marnowanie amunicji na niszczenie oznaczonych tarczami celowniczymi elementów otoczenia celem zwiększenia swojej punktacji na koniec poziomu. No, dobra, jest jeszcze unikanie przeszkód poprzez fizyczne wychylanie się, co jest samo w sobie bardzo fajne.

Strach ma wielkie oczy i niezbyt dużą różnorodność

Fanów oryginału zaboli natomiast, że Until Dawn: Rush of Blood to zwyczajnie słaby horror i to niezależnie od tego, czy mowa o klasycznym kinie grozy, czy teen slasherze. W żadnym momencie nie czuć napięcia bądź zagrożenia – w czym nie pomaga fakt, że fabuła w zasadzie nie istnieje – a pojawiające się tu i ówdzie straszne mordy czy zagrywki pokroju gasnącego światła i sapania za uchem szybko robią się nudne, bo twórcy w ciągu niecałych dwóch godzin potrzebnych na ukończenie przygody napchali tego na tyle dużo, że starczyłoby jeszcze na kontynuację.

Until Dawn przez sito

Pod względem wizualnym jest natomiast naprawdę nieźle. Gogle PlayStation VR i PlayStation 4 oczywiście nie pozwalały na fotorealistyczne doznania w wysokiej rozdzielczości, ale całość nie prezentuje się źle. Cieszą przede wszystkim różnorodne lokacje i projekty przeciwników, które z czasem robią się całkiem odważne, choć nie odkrywcze. Udźwiękowienie z kolei wypada kompletnie nijako – ani gra aktorska, ani dźwięki tła, ani nawet sama muzyka nie wywierają większego wrażenia, wyparowując z głowy tuż po zdjęciu gogli. Szkoda, bo zazwyczaj jest to mocna strona gier Supermassive Games.

Przypływ krwi, odpływ dopaminy

Until Dawn: Rush of Blood to taka trochę gra dla nikogo – fani Until Dawn zawiodą się brakiem grozy i zerowym wkładem w uniwersum, fani „celowniczków” niezbyt miodnym strzelaniem. Niby nie jest zła, ale nie można też powiedzieć, by oferowała zbyt wiele frajdy. To po prostu kolejny z technologicznych eksperymentów takich jak choćby Ukryty plan, które może i miały interesujący pomysł na siebie, ale absolutnie nie spełniły jego potencjału.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Until Dawn: Rush of Blood – recenzja (PSVR). Przypływ krwi, odpływ dopaminy pochodzi z serwisu Pograne.

Reklama, edukacja i – chyba – zabawa

Za grę odpowiadało Sculptured Software, lecz fundusze na jej produkcję wyłożyło duńskie Novo Nordisk, czyli producent insuliny marki Novolin, od której tytułowy kapitan zaczerpnął swoje imię, oraz amerykański instytut zdrowia NIH. W efekcie do szpitali trafiło 10 tysięcy darmowych kopii. Wspominam o tym nie tylko dlatego, że to interesująca ciekawostka, ale głównie po to, by zaznaczyć, że Captain Novolin miał po przede wszystkim edukować o życiu z cukrzycą, a dopiero później być dobrą grą. Z tego powodu tytuł znaleźć można od czasu do czasu na listach najgorszych gier wszechczasów, choć odzew ze strony lekarzy i – co najważniejsze – pacjentów okazał się zdecydowanie bardziej pozytywny.

Mario z cukrzycą

Osobiście uważam ponadto, że Captain Novolin złą grą bynajmniej nie jest, co najwyżej mocno nijaką. Jak należy spodziewać się po tytule ze SNES-a, jest to platformówka 2D, w której idziemy w prawo i przeskakujemy nad przeciwnikami, od czasu do czasu zasiadając za sterami motorówki i robiąc w zasadzie to samo. Wyzwanie jest tutaj raczej nikłe, a całość spokojnie można skończyć w jakąś godzinę. Byłby to spory problem, gdybyśmy mieli traktować Captain Novolin jako zwykłą, nastawioną na zysk grę, zwłaszcza że również na porywającą historię nie ma co liczyć.

Jako że jest to produkcja edukacyjno-rozrywkowa, warto przymknąć oko na wspomnianą prostotę rozgrywki. Jasne, Captain Novolin jako gra akcji sprawdza się raczej tak sobie – ani nie ziębi, ani nie grzeje – ale ze względu na swoją misyjność oferuje mechaniki, których raczej nie uświadczycie w zbyt wielu innych grach. Widzicie, kapitan Novolin sam jest diabetykiem, więc w trakcie walki z przebranymi za śmieciowe jedzenie kosmitami, którzy porwali burmistrza, wspierać będzie go zespół lekarski. Przed każdym poziomem informują oni bohatera o zalecanym planie posiłków, który następnie wypełniać będziemy, zbierając rozsiane na planszach frykasy – zjedzenie zbyt dużo podniesie poziom naszego cukru, zbyt mało go obniży.

Skonsultuj grę ze swoim lekarzem

Zabawa polega zatem na tym, by balansować posiłki w taki sposób, by na koniec poziomu test pokazał cukier w bezpiecznym zakresie. Spokojnie, zawsze zażyć możemy awaryjną dawkę insuliny, aczkolwiek istnieje też szansa, że w trakcie przechodzenia poziomu przekroczymy limit poziomu cukru i zwyczajnie umrzemy. Co ciekawe, gra zachęca do konsultacji ze swoim lekarzem i poproszeniu o trzycyfrowy kod swojego planu dietetycznego, który później można wprowadzić w grze, a wirtualny doktor dostosuje swoje zalecenia do naszych rzeczywistych potrzeb. Ciekawy pomysł, aczkolwiek jak to ma się do obecnej sytuacji w Polsce, tego niestety nie wiem. Captain Novolin oferuje również quizy, z których można się dowiedzieć nieco o cukrzycy, lecz – znów – byłbym tu ostrożny, bo mimo wszystko część informacji mogła ulec przeterminowaniu.

Względnie ładna etykieta

Całkiem nieźle zestarzała się natomiast oprawa gry. Captain Novolin w momencie premiery był mocno krytykowany za przestarzałą grafikę, ale po latach, kiedy na „piękno” starych gier patrzy się z nieco większym dystansem, wcale nie wypada to źle. Może faktycznie nie jest to poziom największych, SNES-owskich hiciorów, ale cieszą duże i czytelne sprite’y, kolorowa paleta barw oraz nieco głupkowate projekty kosmitów-przekąsek. Technicznie nie mam na co narzekać, poza faktem, że pojawienie się na ekranie więcej niż jednego przeciwnika mocno obniża liczbę klatek, ale to standard tamtych czasów. Kompletnie zapominalna jest natomiast muzyka, o której najlepsze, co można powiedzieć, to to, że nie przeszkadza.

Jak rozmawiać z dzieckiem o cukrzycy?

Czy po Captain Novolin warto sięgnąć w 2026 roku? Oczywiście, że nie. To tytuł mimo wszystko przestarzały i ustępujący pod w zasadzie każdym względem śmietance ówczesnych produkcji. Jestem jednak człowiekiem na tyle dziwnym, że lubię tego typu dziwadła wyciągać na światło dziennie. Uważam bowiem, że Captain Novolin to produkcja całkiem ciekawa zarówno ze względu swoich założeń i tematyki, jak i unikalnych mechanik, których próżno szukać w innych grach. Wy natomiast po przeczytaniu tego tekstu będziecie mogli zarzucić na kolejnej imprezie ciekawostką o grze edukacyjnej dla diabetyków z 1992 roku, aczkolwiek pewnie zostaniecie z niej potem wyproszeni.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Kącik Retro: Captain Novolin (SNES). Jak rozmawiać z dzieckiem o cukrzycy? pochodzi z serwisu Pograne.

Między simem a arcade’em

Moje marudzenie wynika z olbrzymiego sentymentu do serii, w której spędziłem setki godzin. Nowemu graczowi bądź takiemu, który zaledwie ją liznął, jakakolwiek wtórność najpewniej zupełnie nie obejdzie. Czemuż by i miała, skoro gra sama stanowi kawał dobrego kodu i istny raj dla motoświrów, o ile ci wybaczą jej nieco bardziej arcade’owe ciągoty niż w przypadku jej starszej siostry o podtytule Motorsport. Tutaj żyłowanie czasów okrążeń i dbanie o zachowanie perfekcyjnego toru jazdy na zakrętach ustępuje czystej frajdzie wożenia się po olbrzymiej mapie setkami fantastycznych i niekiedy ekscentrycznych pojazdów, nad których modelem jazdy pracowali również ojcowie serii z Turn10 Studios.

Efekt jest kapitalny – Forza Horizon 6 łapie bowiem perfekcyjny balans pomiędzy symulacją a czystym arcade’em, dzięki czemu branie zakrętów ślizgiem nie wymaga lat praktyki, a jednocześnie nie ma się wrażenia prowadzenia zdalnie sterowanego samochodziku i do mety nie dojedziecie, korzystając wyłącznie z pedała gazu. Model jazdy można ponadto mocno spersonalizować w opcjach, decydując o tym, które i czy w ogóle jakiekolwiek asysty włączyć. Do tego stopnia, że samochód może dosłownie przejeżdżać wyścigi sam. Sprawia to, że grą cieszyć może się absolutnie każdy, niezależnie od poziomu umiejętności czy zakresu własnych możliwości.

Garaż pełen fur

Cieszyć jest się zresztą czym, bo twórcy w momencie pisania tego tekstu oddają w ręce graczy aż 619 samochodów – każdy zupełnie inaczej zachowujący się na drodze i wizualnie dopieszczony w zasadzie w najmniejszych detalach. Nie są to przy tym same supersamochody, ale też retro klasyki, znane z polskich osiedli kaszlaki czy dziwadła pokroju Relianta Supervana III. Wszystkie samochody można ponadto zmodyfikować, zarówno wizualnie w zaawansowanym kreatorze malowań (ludzie zdecydowanie bardziej zdolni ode mnie tworzą tam cuda, choć zdarzają się również bardziej kontrowersyjne motywy), jak i technicznie do tego stopnia, że zwykły rupieć stanie się torowym wymiataczem. Swoimi dziełami można wymieniać się z innymi graczami, toteż jeśli brak Wam artystyczno-mechanicznego talentu, nie będziecie musieli ograniczać się do seryjnych ustawień.

Japonia w miniaturze

Forza Horizon 6 zabiera nas tym razem do Japonii, o którą gracze prosili od lat. Nie jest to oczywiście jej cały teren, ale też nie zaledwie wycinek. Ekipa z Playground Games – podobnie jak w poprzednich odsłonach – postawiła na stworzenie jej miniatury w taki sposób, by jak najlepiej oddawał charakterystykę i zróżnicowanie Kraju Kwitnącej Wiśni; jest to zatem swoisty lunapark o tematyce japońskiej. W efekcie trafimy tu zarówno na standardowe dla serii przepastne łąki, w zaśnieżone góry na północy, na porośnięte gęstymi lasami wzgórza pełne krętych serpentyn, ale też na długie autostrady na wybrzeżu i do samego Tokio, będącego jednocześnie największą aglomeracją w historii marki.

Motoryzacyjny lunapark

Świat gry poza przepięknymi widokami oferuje przy tym całą masę aktywności. Tymi najważniejszymi są oczywiście wyścigi (torowe, uliczne, szutrowe lub przełajowe), bo to one gwarantują nam najwięcej punktów festiwalu Horizon, potrzebnych do pięcia się po szczeblach kariery i odblokowywania kolejnych konkurencji. Poza tym po raz kolejny można wziąć udział w biciu rekordów przy znakach ostrzegawczych (fotoradary, strefy driftu, skocznie, etc.), poznawać Japonię poprzez historie Horizon, szukać porzuconych samochodów czy niszczyć rozsiane po mapie tablice czy maskotki regionów. Zabraknąć nie mogło również zawodów online, w tym wprowadzonego jeszcze w czwórce trybu Battle Royale.

Nowością są natomiast wyścigi Touge, będące niczym więcej jak pojedynkami na krętych, górskich drogach, oraz misje kurierskie RakuRaku Express, które z początku bawią, ale dość szybko zaczynają zamieniać się w faktyczną pracę dostawcy jedzenia. Ciekawym novum jest natomiast posiadłość prezentowana nam przez jedną uczestniczek festiwalu na samym początku przygody. Jest to bowiem istna piaskownica, na której możemy zbudować własny tor lub na dobrą sprawcę cokolwiek, co przyjdzie nam do głowy i zaprosić tam innych graczy. To dodatek, który mnie osobiście średnio grzeje, ale świetnie pasuje on do konwencji i jest jeszcze jednym miejscem do kreatywnego wyżycia się przez graczy (lub zbudowania generatora punktów doświadczenia).

Stary silnik w nowej karoserii

Wszystko to wciąż działa i sprawia frajdę. To gra, przy której spokojnie spędzić można setki godzin. Problem w tym, że powracający do zabawy weterani serii odczują potężne deja vu i to nawet, pomimo że od premiery „piątki” minęło sześć lat. Forza Horizon 6 nie oferuje absolutnie niczego, czego nie widzielibyśmy już wcześniej, a – co gorsza – sztandarowe motywy serii zaczynają nużyć. Poszukiwaniu kolejnych stodół z porzuconymi samochodami nie towarzyszy już ten sam dreszczyk emocji, skoro gra co rusz podrzuca nam kolejną darmową furę (aczkolwiek „szóstka” nie jest tak hojna pod tym względem jak poprzedniczka).

Ba, nawet pokazy Horizon, które w pierwszej części zachwycały możliwością zmierzenia się z pociągiem bądź myśliwcem, tutaj wypadają blado. Część z nich zastąpiono nowymi zawodami Rush w formule Gymkhany, a pozostałe z nich albo nie wykorzystują potencjału nowego miejsca akcji (zapomnijcie o wyścigu z Shinkansenem), albo – w moim, dziaderskim odczuciu – idą o krok za daleko, wystawiając nas przeciwko gigantycznemu mechowi. W efekcie Forza Horizon 6 jest trochę jak ten schabowych bity co niedzielę na obiad – nadal cieszy, ale konsumpcji nie towarzyszy większa ekscytacja.

Japońska precyzja…

Również pod względem oprawy próżno doszukiwać się większych zmian, mimo iż jest to pierwsza część serii wydana wyłącznie na konsole dziewiątej generacji. To powiedziawszy, Forza Horizon 6 to nadal absolutnie przepiękna produkcja z przepięknymi modelami samochodów, fenomenalnymi widokami i cieszącymi oko szczegółami pokroju odbić w lakierze czy mokrej karoserii. Wszystko to w stabilnych 60 FPS i dynamicznym 4K bądź 30 FPS w natywnym 2160p (na Series S wartości te oczywiście będą niższe). Rozgrywka pozbawiona jest w dodatku jakichkolwiek błędów. Złego słowa powiedzieć nie można ponadto o udźwiękowieniu – ryk silników, zmieniający swoje brzmienie w zależności od otoczenia, to klasa sama w sobie, a radiu ponownie znaleźć można sporo bangerów (od elektroniki, przez rap i rock, aż po muzykę klasyczną), nawet jeśli tegoroczna selekcja przypadła mi do gustu najmniej z całej serii.

…hollywoodzka odtwórczość

Nie zrozumcie mnie źle, całe moje narzekanie wynika z czystego sentymentu. Absolutnie pewne jest, że Forza Horizon 6 to produkcja o długim ogonie i przez następnych kilka lat twórcy będą ją mocno rozwijać, zarówno poprzez płatne dodatki i paczki samochodów, jak i darmową zawartość w postaci playlist festiwalowych z konkretnymi zadaniami do zaliczenia. Jestem absolutnie przekonany, że będziecie się świetnie bawić, kiedy sięgniecie po tę produkcję, ale osobiście mam nadzieję, że kolejna odsłona serii przyniesie jakieś większe zmiany, ponieważ z każdą kolejną odczuwam coraz mniejszą ekscytację na myśl o wskoczeniu za kółko.

Jeżeli podobał wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.

Artykuł Forza Horizon 6 – recenzja (XSX). Japońska precyzja, hollywoodzka odtwórczość pochodzi z serwisu Pograne.

Przetrwanie najsilniejszych

Wiem, bo sam początkowo należałem do grona osób, które chciało posłać Marathon w diabły. Był to mój pierwszy kontakt z produkcją z gatunku extraction shooter, co – jak mogę stwierdzić bogatszy o trzymiesięczne doświadczenie – było kolosalnym błędem. Marathon charakteryzuje się bowiem wysokim progiem wejścia, głównie przez wyjątkowo bezwzględne środowisko aktywnych grających. Jeżeli słyszeliście piękne historie o sojuszach zawiązywanych na potrzeby sytuacji w ARC Raiders, to możecie o nich zapomnieć. Na Tau Ceti IV trafili najwidoczniej sami psychopaci, którzy sami prędzej spłoną w płomieniach chwały, niż pozwolą Wam na pokojowe odejście w swoją stronę.

Cieszę się jednak, że zagryzłem zęby i postanowiłem się nie poddawać. W efekcie byłem w stanie doświadczyć niesamowitych przygód – często frustrujących, ale wcale nie rzadziej niesamowicie satysfakcjonujących, kiedy po 25 minutach (tyle trwają mecze) przekradania się przez opuszczone placówki badawcze i nasłuchiwanie kroków udało mi się dokonać eksfiltracji, zaliczając tym samym kontrakt i zebrane fanty. Na tym – jeżeli jesteście w temacie zieloni – na dobrą sprawę polega sama rozgrywka: trafiamy na mapę wyposażeni w zebrany sprzęt bądź goli i weseli, próbujemy wykonać wybraną misję i nazbierać jak najwięcej gratów, a potem uciec poprzez konkretny punkt eksfiltracyjny – porażka skutkuje utratą ekwipunku.

Szczerze to właśnie ten aspekt odrzucał mnie najbardziej. Wysoce agresywni przeciwnicy (żywi, bo patrolujące mapę boty to w większości popychadła) w połączeniu z moimi niewielkimi umiejętnościami sprawiał, że częściej liczyłem straty niż zyski. Bogiem a prawdą utrata ekwipunku nigdy nie bolała jakoś wyjątkowo mocno, ale już fakt, że spora część kontraktów popychających fabułę gry do przodu wymaga udanej ucieczki bądź zaliczenia kilku wytycznych w trakcie jednego wypadu, sprawiał, że gryzłem pada ze złości, kiedy po raz kolejny dostałem w czambuł tuż przed finiszem.

W grupie czy solo?

Marathon nie bierze jeńców i wymaga nauczenia się adaptacji do warunków i wymogów sytuacji. Daje przy tym całą masę możliwości w kontekście podejścia do problemu. Ot, zamiast grać w domyślnym trybie dla trzyosobowych składów, może warto spróbować działać w pojedynkę – będziemy wtedy pozbawieni pomocy towarzyszy, ale to samo dotyczyć będzie przeciwników. Ponadto zdecydowanie łatwiej będzie się nam przekradać i będziemy mogli skupić się na wykonaniu własnego zadania. Drugi sezon przynosi dodatkowo nowe warianty rozgrywki – dwuosobowe składy oraz tryb PVP-lite, w którym szansa na kontakt z innymi graczami rośnie wraz z upływem czasu. Co więcej, za jakiś czas do gry trafić ma również opcja PvE, w której upatruje zarówno ukłonu dla odbiorców skupionych na fabule, jak i próby ratowania topniejącej liczby grających.

Było nas ośmiu…

Warto także poświęcić chwilę na wybór odpowiedniego shella, czyli tutejszego odpowiednika klas postaci. Te różnią się między sobą zarówno pasywnymi statystykami, jak i umiejętnościami specjalnymi. Recon chociażby potrafi włączyć skan otoczenia, który informuje nas o obecności i lokalizacji przeciwników, Triage to wyposaży towarzyszy w leczące boty, a taki Destroyer szybko rozprawi się z grupami przeciwników przy pomocy wyrzutni pocisków rakietowych. Pierwotnie Marathon oferował zaledwie 7 shelli (wliczając w to specyficznego Rooka), ale wraz z nowym sezonem do ich grona dołączył Sentinel, którego zaprojektowano z myślą o kontrolowaniu pola walki i obronie. Odpowiednie dobranie klasy do potrzeb potrafi mocno podnieść nasze szanse na przetrwanie. Oczywiście łatwiej o to grając z przyjaciółmi; decydując się na randomów, wszystko zależy od szczęścia.

Świat zniszczony ludzką ręką

Plac boju stanowi pięć zróżnicowanych map, odblokowywanych wraz z poziomami postaci i stopniowo ukazujących coraz to bardziej zindustrializowane oblicza planety Tau Ceti IV. Początkowy Perimeter to w zasadzie jeden wielki kanion z kilkoma ludzkimi przyczółkami, w Dire Marsh (i debiutującym w tym sezonie, nocnym wariancie Night Marsh) natomiast ich zagęszczenie jest zdecydowanie większe i stopniowo wypiera gęste, zielone moczary. Z kolei Outpost absolutnie pozbawiony jest przyrody, oferując jedynie zimne widoki dawnego portu kosmicznego z olbrzymim, górującym nad resztą mapę i trudno dostępnym centrum zarządzania w centrum. Finalnie endgame’owe Cryo Archive to labirynt korytarzy i hal tytułowego archiwum, pełnego robotów i uzbrojonych po zęby graczy.

Bungie należy się olbrzymi kudos za to, jak kapitalną atmosferę udało im się stworzyć na każdej z tych map. Od bezpiecznych i otwartych terenów Perimeter po klaustrofobiczne i nieprzewidywalne korytarze Cryo Archive, wszystkie te lokacje oferują coś zupełnie unikatowego. Przykładowo, w sercu Dire Marsh znajduje się olbrzymia anomalia czasoprzestrzenna, a Outpost nie tylko wymaga poszukiwania specjalnych kluczy, by otworzyć sobie przejście do jego serca, ale też co rusz traktuje graczy morderczym, ognistym deszczem. W efekcie, choć map jest tylko piątka (lub czwórka, jeśli uznać Night Marsh jedynie za wariację), to każda z nich oferuje drastycznie odmienne doświadczenie, dzięki czemu – i ich sporym rozmiarom – można na nich spędzić dobrych kilkadziesiąt godzin bez poczucia znużenia, za to z pchającą do przodu świadomością, że wciąż nie odkryło się wszystkiego.

Fragment miałkiej historii

Świat Marathon nie jest przy tym statyczny i zdaje się autentycznie żyć. Po części jest to zasługa losowo generowanych miejsc eksfiltracji, punktów zainteresowania (między innymi wymagające karty dostępu zbrojownie czy zrzuty zaopatrzenia) oraz gwarantujących dobry loot i solidne wyzwanie bossów. Niemniej nie bez znaczenia są też priorytetowe kontrakty, które nie tylko pchają fabułę gry do przodu, lecz na czas trwania meczu wprowadzają na mapie pewne zmiany, które dotykają wszystkich graczy. Ot, chociażby na konkretny obszar zostanie nałożony lockdown, w inne przyleci statek z robotami UESC, a w jeszcze kolejnym zostanie po prostu wyświetlona audycja. Często nie ma to większego znaczenia dla samej rozgrywki, ale skutecznie buduje iluzję dynamicznego świata.

Żal zatem, że pod względem fabularnym Marathon wypada raczej blado. Gra posiada fabułę, owszem, lecz przez formułę rozgrywki śledzi się ją raczej trudno, zwłaszcza że rozwijana jest poprzez momentami nieco enigmatyczne monologi podłożone pod statyczne plansze bądź w ramach wpisów (niekiedy udźwiękowionych) w kodeksie. Toteż choć motywy statku USCE Marathon odnalezionego w niemal sto lat po wydarzeniach z pierwszej odsłony serii oraz upadłej, ludzkiej kolonii z masą sekretów są na papierze wyjątkowo ciekawe, to w rzeczywistości śledzi się je raczej trudno, o ile nie zamierzacie ślęczeć w kodeksie i analizować każdego wpisu. Zważywszy, że Marathon to gra-usługa, historia ma rozwijać się wraz z kolejnymi sezonami, aczkolwiek drugi sezon bynajmniej pod tym względem nie zachwyca, każąc graczom powtarzać te same kontrakty i dorzucając tylko kilka nowych dla korporacji MIDA i Traxus.

Retrofuturyzm na miarę przełomu mileniów

Tym natomiast, co bezapelacyjnie się Bungie udało, jest stylistyka gry. Marathon prezentuje się absolutnie zjawiskowo i nie mówię tu nawet o jakości samej oprawy. Tak, efekty mgły czy deszczu są przepiękne, a modele szczegółowe, ale to obrany kierunek artystyczny sprawia, że Marathon ten jest jednym z najbardziej unikalnym wizualnie doznań na rynku gier. O ile tereny naturalne wyglądają nieźle, o tyle miejsca wzniesione ludzkimi rękoma zachwycają swoim retrofuturyzmem, wliczając w to krzykliwą, pastelową kolorystykę oraz pewną masywność, a jednocześnie smukłość używanej technologii. Marathon przywodzi pod tym względem estetykę z przełomu mileniów, co widać również w projekcie interfejsu i przerywnikach filmowych. Bardzo dobrze jest ponadto pod względem technicznym. Marathon na PlayStation 5 śmiga w niezachwianych 60 FPS i przez niemal sto godzin grania nie uraczył mnie najmniejszym nawet błędem.

Genialne jest również udźwiękowienie, na czele z fenomenalną, niepokojącą i niestandardowo melodyjną muzyką. Nie będą to utwory puszczane przeze mnie w czasie wolnym, ale z pewnością tworzą niepowtarzalny klimat, a konkretne motywy muzyczne zapadną w mojej pamięci na długo. Marathon pochwalić może się ponadto świetną obsadą aktorską, w której skład wchodzi chociażby Roger Clark (Arthur Morgan z Red Dead Redemption II), Elias Toufexis (Adam Jensen z serii Deus Ex) czy Jennifer English (Shadowheart z Baldur’s Gate 3). Polskich graczy powita jednak pełna polska lokalizacja, co samo w sobie godne jest pochwały, ale przełączyć można ją, wyłącznie zmieniając język systemu konsoli.

Co dalej?

Marathon – z całą moją sympatią – nie miał łatwego startu i jest to przede wszystkim jego własna wina. To tytuł, który rzuca gracza na głęboką wodę, nie tłumacząc zbyt wiele i każąc samodzielnie znaleźć sposób na przetrwania. Niemniej, Bungie nieustannie wprowadza poprawki i już niedługo po premierze część z ikon w ekwipunku zmieniono na bardziej czytelne, a wytyczne kontraktów doczekały się wcześniej nieobecnych podpowiedzi. Jeszcze więcej poprawek pojawiło się wraz z premierą drugiego sezonu – przebudowany system rozwoju z sześcioma statystykami do ulepszania, przebudowane wytyczne kontraktów, nowe tryby czy nawet zwiększona ilość miejsca na zdobyte fanty.

Pośród duchów przeszłości

Przyszłość gry – co trzeba przyznać – jest niepewna i istnieje szansa, że Marathon za kilka miesięcy zostanie zamknięty. Sądzić tak pozwalają oficjalne informacje ujawniające, że jest to dla Sony komercyjny zawód, a i liczba graczy na serwerach nie powala, co skutkuje przydługawymi czasami oczekiwania na połączenie. To powiedziawszy, Bungie pokazało, że nie zamierza oddać walki walkowerem, a drugi sezon to zaledwie początek zmian i rozwoju gry. Toteż jeśli nie zdecydowaliście się, by dać ich najnowszej grze szansę bądź się od niej odbiliście – początek sezonu, kiedy wszyscy gracze ponownie startują od zera, to idealny moment, by wskoczyć do gry i przekonać się, czy Marathon przypadkiem nie zasługuje na drugą szansę.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Marathon (2026) – recenzja (PS5). Pośród duchów przeszłości pochodzi z serwisu Pograne.

PlayLink

PlayLink! W słusznie już minionych czasach nikomu niepotrzebnych aplikacji towarzyszących dużym premierom propozycja Sony stanowiła pewien powiew świeżości. Nie była to jedna apka, a cała ich seria, pozwalająca na kontrolowanie poszczególnych gier przy pomocy telefonu. Sprawdzało się to świetnie w przypadku tytułów imprezowych pokroju Wiedza to potęga czy To jesteś Ty!, umożliwiając wspólną zabawę dla wielu osób bez potrzeby posiadania kilku kontrolerów bądź jeszcze droższych akcesoriów o ograniczonym użyciu.

Supermassive Games po sukcesie Until Dawn postanowiło nieco poeksperymentować z technologią, czego owocem było kilka dziwnych gier. Jedną z nich był – jak zapewne zdążyliście się domyślić – Ukryty plan, który „imprezówką” bynajmniej nie jest. Mamy tutaj do czynienia z pełnoprawną grą narracyjną, którą najłatwiej byłoby przyrównać do Heavy Rain konkurencyjnego Quantic Dreams. Jest to produkcja ze wszech miar „normalna” do tego stopnia, że zaangażowanie do rozgrywki systemu PlayLink spokojnie można uznać za twórczą fanaberię, bo tytuł ten bez problemu i prawdopodobnie z korzyścią dla samej gry można byłoby wydać ze standardowym sterowaniem.

To trzeba na spokojnie, usiąść, pooglądać…

W obecnym wydaniu Ukryty plan to bowiem dosłownie interaktywny film. Nie mamy najmniejszej kontroli nad ruchami postaci. Przez nieco ponad godzinę oglądamy kolejne sceny, od czasu do czasu tylko musząc wybrać jedną z dwóch opcji dialogowych, wykonać proste QTE bądź znaleźć określone przedmioty na czas. Wszystko to robimy przy pomocy zainstalowanej na naszym telefonie aplikacji. Spokojnie, nie musimy patrzeć na jego ekran, wszystkie potrzebne informacje wyświetlane są na telewizorze, aczkolwiek sama apka też ma nieco dodatkowych funkcji jak możliwość pauzowania gry czy dostęp dziennika z informacjami o przebiegu historii.

Działa to stosunkowo nieźle, ale komfort rozgrywki zależy w dużej mierze od jakości i czułości ekranu w naszej komórce. Przykładowo, jeżeli zamontowaliśmy na nim tanie szkło hartowane, palec może nie śmigać po nim równie gładko, co niekiedy utrudni przesunięcie kursora w odpowiednie miejsce. To wprawdzie zaledwie upierdliwość, bo Ukryty plan to gra mimo wszystko łatwa, ale trudno jest mi nie żałować, że nie zdecydowano się na wykorzystanie zwykłych kontrolerów.

W sidłach Wnykarza

Zwłaszcza że Ukryty plan to całkiem niezły, detektywistyczny thriller, w którym jako detektyw Becky Marney (sporadycznie wcielając się też na moment w inne postaci) próbujemy uratować niewinnego człowieka przed wyrokiem śmierci, a jednocześnie pochwycić Wnykarza – mordercę sprzed lat, który według wszystkich znaków ponownie wyruszył na łowy. Wprawdzie nie jest to historia mogąca równać się z Siedem, lecz potrafi trzymać w napięciu, zwłaszcza że krótki czas trwania twórcy wynagradzają graczom mnogością wyborów i zakończeń – tutaj faktycznie każde podejście może wyglądać diametralnie inaczej w zależności od naszych decyzji, wliczając w to przedwczesny finał.

Niemniej wolałbym mimo wszystko dłuższy wątek główny. Czuć, że Ukryty plan tworzony był z myślą o wspólnym graniu w imprezowej formule. Gra oferuje bowiem tryb rywalizacji, w którym wszyscy grający głosują nad kierunkiem, w którym zmierzy historia, a co jakiś czas jedna z osób otrzyma tajną wytyczną (stąd tytuł), mającą na celu rzucenie między uczestników kości niezgody. Cierpi na tym niestety historia, która w tę około godzinę nie jest w stanie wybrzmieć – bohaterom brakuje nieco ikry, a wszystkie wydarzenia zdają się pędzić na złamanie karku, wliczając w to nagłe i zwyczajnie rozczarowujące zakończenia.

Szansa na doprowadzenie bohaterów do ruiny to już w zasadzie znak firmowy Supermassive Games, więc nic dziwnego, że motyw ten znalazł się również tutaj, nawet jeśli los bohaterów nie jest równie drastyczny co w przypadku Until Dawn – Ukryty plan to w końcu thriller, nie horror. Problem w tym, że choć sama historia podzielona została na trzy akty, po zakończeniu przygody rozpocząć ją ponownie można wyłącznie od samego początku. Toteż jeżeli noga powinie Wam się w okolicach finału, swoje błędy będziecie mogli dopiero po przemęczeniu się przez cały główny wątek. Fakt, nie jest to długa przygoda, ale wciąż spędzenie tej godziny na słuchaniu tych samych dialogów zwyczajnie męczy. Plus jest taki, że przypadkowo możecie obrać zupełnie inną ścieżkę, doświadczając nowych wątków.

Śledztwo nie bez problemów

Pod względem technicznym Ukryty plan wypada naprawdę solidnie pomimo niemalże dekady na karku. Najlepiej wypadają modele postaci oparte na prawdziwych aktorach, co jest o tyle ważne, że głównie obserwujemy twarze, dzięki czemu nieco zbyt puste i niekiedy sterylne, choć nadal ładne lokacje pozostają mniej zauważalne. Gra dostała ponadto darmową aktualizację dedykowaną PlayStation 4, więc jeśli ogrywać będziecie ją – tak jak ja – na PlayStation 5 we wstecznej kompatybilności, to obraz zostanie podbity z domyślnego 1080p do 1440p. O większej liczbie klatek musicie natomiast zapomnieć – Ukryty plan zablokowano na 30 FPS, ale w kontekście tego typu produkcji kompletnie to nie razi. Tego samego powiedzieć nie można o delikatnie zbyt często rozmytych teksturach, które w dodatku sporadycznie potrafią „wskoczyć” na swoje miejsce.

Całkiem nieźle wypada także sfera audio, aczkolwiek Ukryty plan zdecydowanie nie jest szczytowym osiągnięciem Supermassive Games. Muzyka natomiast świetnie sprawdza się jako tło, budując atmosferę niepokoju i zagrożenia, lecz próżno szukać Wam tu charakterystycznych motywów przewodnich. Ot, standardowe plumkanie do dreszczowca. Dialogi z kolei wypadają kompetentnie, choć trudno mówić o nazbyt porywających kreacji. Pewnym zgrzytem jest natomiast to, że niektóre linie dialogowe ewidentnie posklejano na ślinę i wyraźnie słychać (i widać w rwanej animacji) przeskoki pomiędzy konkretnymi wypowiedziami. Na szczęście nie ma tego za dużo, ale dawno już nie widziałem równie szarpanych rozmów.

Śledztwo na telefon

Ukryty plan bynajmniej nie jest ukrytą perłą interaktywnej rozrywki – za dużo polega na technologicznych ciekawostkach, nie spełnia pełni fabularnego potencjału, ani nie oszałamia swoją stroną artystyczną. Niemniej uważam, że tytuł ten absolutnie nie zasługuje na swój los i tym tekstem chciałbym go choć na moment wyrwać z czeluści zapomnienia. To przyjemny thriller, który oferuje mimo wszystko całkiem interesującą intrygę i mnogość ścieżek, którymi możemy podążyć – a już zwłaszcza, kiedy do grania zasiądziemy wspólnie z przyjaciółmi. Inna kwestia, że zagranie dziś w Ukryty plan jest delikatnie problematyczne. Gra dostępna jest obecnie wyłącznie z drugiej ręki, a wymaganą do rozgrywki aplikację pobrać trzeba z nieoficjalnego źródła, co zawsze niesie ze sobą pewne ryzyko i dodatkowy dreszczyk emocji. Cóż, w końcu to dreszczowiec…

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Ukryty plan – recenzja (PS4). Śledztwo na telefon pochodzi z serwisu Pograne.