Materiały z Gamescom Opening Night Live 2026:

Elta: Defy All Gods

Nodusfall

Tom Clancy’s Rainbow 6 Tactics

Gears of War: E-Day

Ananta

Tides of Annihilation

Lofsöng

Mega Man: Dual Override

Rayman Legends Retold

Game of Thrones: War for Westeros

DUST: Origins

Exodus

Warlock: Dungeons & Dragons

Metro 2039

Hitman: The Herbalist ft. Snoop Dog

Live Musical Performance of „Guillotina” from Mewgenics 2

Stage Tour

Crazy Taxi: World Tour

Turok: Origins

Gravhounds

Heroes of Might and Magic III Remake

The Defiant

Like or Die

Project Zeta

Roco Kingdom

Exterminauts

Tarae: The Unbound

Cinder City

LEGO Skylines

Path of Exile 2

Monster Hunter Outlanders

No Law

Road Kings

Showa American Story

Silver Palace

PUBG DED.NET

1001 Threads of Mizan

Sea of Remnants

Control Resonant

Train Sim World 7

Crimson Desert Enhanced

Silent Hill: Townfall

Resonance: A Plague Tale Legacy

Ontos

Pony Island 2: Panda Circus

Zoopunk

There Are No Ghosts at the Grand

Final Fantasy VII Revelation

The Witcher 3: Wild Hunt Remastered

The Witcher 3: Wild Hunt – Songs of the Past

Podsumowanie gamescom Opening Night Live 2026:

I jak Wasze wrażenia? U nas zdania nieco podzielone. Jedne gry wywoływały jednogłośny entuzjazm, niektóre zapowiedzi wprawiły nas w osłupienie, a jeszcze inne produkcje sprawiły, że jeszcze długo po wydarzeniu o tym dyskutowaliśmy. Pojawiły się gry, których się spodziewaliśmy, ale z niespodzianek większość zdecydowanie prezentowała się pozytywnie. Czy jakieś tytuły trafiły na Wasze listy życzeń?

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł gamescom Opening Night Live 2026 – skrót wydarzenia, samo mięsko! pochodzi z serwisu Pograne.

Bardzo Dziwny Zachód

W alternatywnej rzeczywistości wczesny XX wiek w Ameryce Północnej był czasem nietypowym. Jak inaczej bowiem opisać świat, w którym koszmary przyjmują fizyczną formę? Każdy rozsądny człowiek w takiej sytuacji spakowałby walizki i uciekał jak najdalej. Główne postacie z gry, Scavengers, nie należą jednak do tej grupy, gdyż widmo zysku motywuje ich bardziej niż strach. Odpowiedziawszy na ogłoszenie w gazecie, przybywają do nawiedzonego miasta w poszukiwaniu esencji Koszmaru, którą jeden szaleniec nauczył się wykorzystywać do zasilenia wynalazków przekraczających granice logiki. Dlatego w głąb miasta organizowane są liczne wyprawy, a wrócić z nich można z nowym sprzętem, kompletem zębów potwora albo towarzyszem w trumnie.

Z czasem i kolejnymi postępami odkrywamy coraz więcej tajemnic oraz poznajemy prawdziwe zamiary Doca, który nas zwerbował do pomocy. Fabuła jest tutaj poprowadzona w bardzo prosty sposób, tekstowo z narracją, bez choćby zwykłych animacji. Choć to proste i wybitnie mające na celu zaoszczędzenie pieniędzy rozwiązanie, zrealizowane jest naprawdę porządnie i fabuła nawet mnie zaintrygowała. Nieco brakowało mi bardziej „naszej” postaci, bo w drużynie mamy wprawdzie jednostki, ale żadna z nich nie jest Główną Postacią, a z tego powodu brakowało mi bardziej osobistego charakteru historii. My jesteśmy niejako całą grupą, niezależnie od tego, jakich przypadkowych nieszczęśliwców zrekrutujemy w swoje szeregi. Mimo wszystko sama historia może być całkiem niezłym motywatorem, aby brnąć dalej.

Rewolwerem, szablą i sprytem

Naszym zadaniem jest kierowanie Łupieżcami, walka z potwornościami oraz podejmowanie nieraz trudnych decyzji o tym, czy wycofać się, czy przeć dalej. Gra bowiem opiera się na dwóch głównych filarach, obok kilku pomniejszych. Pierwszym z nich jest walka w systemie turowym. Nie bez powodu we wstępie przywoływałem te wszystkie tytuły, bo od razu rozgrywka w Nightmare Frontier kojarzy się właśnie z tym stylem turowych strategii. W przeciwieństwie jednak do większości z nich brakuje tutaj tej charakterystycznej losowości. Jeśli mamy przeciwnika w zasięgu i spełniamy warunki ataku, zawsze trafiamy. To sprawia, że walka zawiera mniej ryzyka związanego z przypadkiem, a miejscami staje się wręcz zagadką logiczną. Niemal zawsze sukces jest dziełem naszego umiejętnego wykorzystania akcji, terenu, a nawet samych przeciwników. Jednocześnie porażki także są w zdecydowanej większości naszą własną winą.

Postacie, które przyjdzie nam kontrolować, mają swój zestaw umiejętności, zależny od ich typu, ale też ekwipunku. Niektórzy lepiej sprawdzają się na dystans, inni polegają na rykoszetach i kreatywnym wykorzystaniu otoczenia, a siłą niektórych jest po prostu strzelba i pięść. Wraz z postępami i rozwojem sprzętu nasz zespół staje się potężniejszy, a rozwijając nieco później i obozowisko, możemy zabrać ze sobą większą liczbę Łupieżców. Dzięki temu szybko zauważamy własne postępy i wyraźnie czujemy przyrost mocy. Jednocześnie w późniejszej części zabawy to właśnie staje się pewnym minusem. Dobrze rozwinięta drużyna potrafi bez wysiłku wyeliminować zespół przeciwnika w pierwszej turze, zanim ci będą mieli jakąkolwiek szansę na swój ruch. Sprawia to, że starcia stają się banalnym wyzwaniem, przez co szybko się nudzą.

Unikalnym dla gry rozwiązaniem jest mechanika strachu. Każdy z Łupieżców czegoś się boi – pająków, ognia, ciemności i innych. Ma to znaczenie o tyle, że w trakcie starć im więcej ataków wykona przeciwnik, tym bardziej ładuje się poziom koszmaru. Osiągnąwszy odpowiedni poziom, skutkuje to na przykład wzmocnieniem przeciwników, ale też przywołaniem strachu naszych postaci do życia. Więc przykładowo ktoś, kto boi się pająków, przywoła kowboja-pająka z sześcioma rewolwerami. Początkowo to rozwiązanie bardzo przypadło mi do gustu, zwłaszcza że twórcy gry naprawdę popisali się, projektując naszych przeciwników. Niestety, z racji tego, że później starcia robią się łatwe, ta mechanika szybko traci na znaczeniu.

Decyzje, wybory, konsekwencje

Drugim filarem rozgrywki w Nightmare Frontier jest mechanika roguelike. Gdy wybieramy się z zespołem na rajd, musimy dokonywać wyborów dotyczących naszych kroków. Zwykle mamy dwie albo trzy ścieżki, a wybrać można tylko jedną. Zależnie od naszej decyzji możemy zdecydować się na inny rodzaj spotkania z przeciwnikami, pójść w kierunku łupu, który nas kusi, albo skierować się choćby do wcześniejszego wyjścia. Punkty, których nie wybierzemy, zostają za nami i nie da się do nich wrócić, trzeba więc uważnie przestudiować dostępną mapę ścieżek. Szkopuł w tym, że poza najbliższymi punktami nie znamy szczegółów kolejnych etapów (choć z odpowiednim rozwojem osady można to nieco poprawić) – widzimy jedynie ogólną ikonę, która pozwala stwierdzić, czy to pole walki, odpoczynku czy innego rodzaju, ale bez dodatkowych informacji.

Zwykle jeden rajd to około 15 pól do przejścia. Trzy z nich to punkty ewakuacji. To istotne z tego powodu, że to jedyne miejsca, w których możemy odejść i zachować dotychczasowy łup. Jeśli zginiemy pomiędzy nimi, przepada nam wszystko, co w trakcie rajdu zdobyliśmy. Należy więc poważnie zastanowić się, czy podejmować ryzyko dalszych starć, czy rzucić ręcznik i powrócić ze skromniejszą zdobyczą. Jednak z powodu wcześniej wspomnianego rozwoju postaci jest to dylematem tylko w początkowych godzinach gry. Później jesteśmy wystarczająco potężni, aby się niczym nie przejmować i porażka grozi nam tylko i wyłącznie wtedy, gdy popełnimy jakiś błąd.

Zdobyte łupy z kolei dzieli się na kilka kategorii. W niektóre z nich możemy wyposażyć nasz zespół, dając im np. więcej opcji ataku, kolejną broń czy więcej miejsca na przedmioty lecznicze. Inne przydadzą się do tworzenia i ulepszania przedmiotów. Jeszcze inne z kolei posłużą nam do rozwoju osady, co z kolei przekłada się na nowe możliwości, umiejętności czy przedmioty. Dodatkowo spotykanych w terenie Łupieżców możemy oddelegować do osady na stałe, przez co wprawdzie tracimy możliwość zabrania ich w bój, ale w ten sposób przyczyniamy się też do rozwijania naszego zakątka. Przyznam szczerze, że w późniejszym etapie gry to tutaj czerpałem więcej radości, choć i tu szybko wkrada się monotonia.

Koszmarnie, choć nawet ładnie

Nightmare Frontier to wybitna produkcja bez ogromnego budżetu. Zgaduję, że to jeden z powodów, dla których produkcja nie zachwyca swoim wyglądem. Modele są proste i ciężko uznać je za ładne, ale jednocześnie charakterystyczny styl graficzny sprawia, że nie rzuca się to mocno w oczy, a pewne ułomności modeli i otoczenia są sprytnie ukryte. To nie jest brzydka gra, choć ładną trudno ją nazwać. Podobny poziom prezentuje udźwiękowienie, brakuje tu czegoś mocniejszego i bardziej charakterystycznego, choć wciąż jest poprawnie. Muzyka także spełnia swoje zadanie, nawet jeśli brakuje tutaj wybitnych utworów. Jedynie ubolewam nad tym, że często przejście pomiędzy mroczną i klimatyczną melodią ze starcia do motywu podsumowania rozgrywki potrafi się mocno gryźć charakterem, zbyt mocno kontrastując.

Technicznie niewiele mogę zarzucić temu tytułowi, ale jednak coś się znajdzie. Choć gra ma niskie wymagania sprzętowe, a także bez problemu działa na Linuksie, zdarza się jej nieładnie przyciąć, zwłaszcza na początku tur czy po wczytaniu mapy starcia. Kilkukrotnie wyrzuciło mnie do pulpitu po zakończonej walce – co kończy się tutaj powrotem do zapisu sprzed rajdu – a do tego tytuł nie lubi się z kombinacją alt+tab, więc warto ograniczyć przełączanie się między oknami w trakcie zabawy. Pomijając te bolączki, brak w grze błędów z teksturami, blokowaniem się postaci czy usterek uniemożliwiających zabawę. Warto jednak wziąć pod uwagę, że kilka pierwszych łatek wydanych po premierze mocno ograniczyło częstotliwość występowania tych problemów.

Podsumowanie

Jeśli mienicie się fanami gatunku gier pokroju XCOM czy Phoenix Point, możecie się zainteresować Nightmare Frontier. Rozgrywka jest przyjemna, choć nieporównywalnie łatwiejsza. Dla bardziej hardkorowych fanów jednak rozwój osady może się wydać tutaj mocno uproszczony, a brak losowości w starciach bardzo dużo ułatwia. To sprawia, że ten tytuł to raczej pozycja sprawdzająca się w roli przerywnika od bardziej poważnych wyzwań, niż główne danie. Największą wadą gry jest jednak samo to, że szybko zaczyna być monotonna i powtarzalna. Jeśli więc szukacie czegoś na szybką partyjkę, żeby odpalić raz na jakiś czas na godzinkę, powinniście być zadowoleni. Jeśli planujecie jednak spędzić tutaj więcej czasu, obawiam się, że możecie się rozczarować. Chyba że gatunek jest wam całkowicie obcy – wtedy tytuł można potraktować jako łagodne wejście przed sięgnięciem po lepsze gry.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Nightmare Frontier – recenzja (PC). Koszmarny Dziki Zachód pochodzi z serwisu Pograne.

Najważniejsze premiery gier września 2026 – nasze hity

Marvel’s Wolverine

Logan sądził, że etap życia jako Wolverine ma już za sobą, jednak przeszłość ponownie dała o sobie znać. Trzy lata po opuszczeniu Zespołu X – grupy uderzeniowej mutantów – Wolverine powraca w wyjątkowo trudnym dla nich czasie. Bolivar Trask, napędzany fanatyczną wiarą w wyższość rasy ludzkiej, porywa mutantów. Tylko Wolverine może ich ocalić.

The Blood of Dawnwalker

The Blood of Dawnwalker to osadzona w XIV-wiecznej Europie gra RPG akcji z otwartym światem, utrzymana w klimacie mrocznego fantasy. Wcielasz się w Coena – za dnia człowieka, nocą wampira – który walczy o ocalenie swojej rodziny w historii kształtowanej przez twoje decyzje i odkrywane sekrety.

Control Resonant

Przemierzaj spaczony Manhattan na krawędzi paranaturalnego unicestwienia w emocjonującej przygodowej grze akcji RPG. Uwolnij nadprzyrodzone moce Dylana Fadena, który walczy o swoje człowieczeństwo i przetrwanie ludzkości z deformującym rzeczywistość zagrożeniem z kosmosu.

Pełne zestawienie: Premiery gier we wrześniu 2026

I co myślicie o powyższym zestawieniu? Czy premiery gier we wrześniu 2026 Wam odpowiadają? Które z tych tytułów przykuwają Waszą uwagę? Podzielcie się z nami w komentarzach!

Premiery gier w poprzednich miesiącach:

• Sierpień (2026)
• Lipiec (2026)
• Czerwiec (2026)
• Maj (2026)
• Kwiecień (2026)

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Rosomak, Chodzący o Świcie, czy Dylan Faden? Premiery gier we wrześniu 2026! pochodzi z serwisu Pograne.

Game Pass w krainie pingiwnów

Xodus to projekt typu open source, którego celem jest udostępnienie gier na Xboxa dla komputerów PC opartych na bibliotece GDK firmy Microsoft poza systemem Windows. XODUS obsługuje już uwierzytelnianie Microsoft/Xbox, pobieranie pakietów gier oraz licencje. Projekt umożliwia również pobieranie i odszyfrowywanie pakietów MSIXVC. W ten weekend jeden z programistów potwierdził na Reddicie, że pobieranie gier i ich autoryzacja działają prawidłowo. Dodał również, że obecnie skupiają się na zestawie narzędzi programistycznych (SDK) niezbędnym do faktycznego uruchamiania gier.

To nie oznacza jednak, że Xodus już działa tak, jakbyśmy sobie wymarzyli – na ten moment nadal nie da się dzięki niemu zainstalować ani zagrać w żadną z produkcji dostępnych w microsoftowym abonamencie. Przed twórcami projektu jeszcze dużo pracy, polegającej na odtworzeniu wystarczającej części środowiska Xbox Gaming Runtime oraz powiązanych usług, aby gry mogły działać za pośrednictwem Wine. Xodus prowadzi już własną gałąź projektu Wine zawierającą poprawki dla tego projektu, a jednocześnie trwają prace nad komponentami środowiska Xbox Gaming Runtime. Twórcy potwierdzili też, że ich praca ma skupiać się na umożliwieniu działania raczej nowszych gier właśnie przez wzgląd na formaty pakietów GDK i MSIXVC. Działanie starszych gier będzie w dużej mierze zależało od WINE i Protona.

Za Xodus odpowiadają programiści mający doświadczenie z pracą przy tworzeniu Heroic Games Launchera, który pozwala na uruchomienie na Linuksie gier z biblioteki GOG, Epic Games Store czy Amazona. Prace wciąż trwają i nie mamy nawet przybliżonego terminu ich zakończenia, więc na ten moment Xodus pozostaje ciekawostką, którą jednak warto zachować w pamięci. Kto wie, może już niedługo zniknie kolejna bariera powstrzymująca niektórych przed zmianą systemu z Windowsa?

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Xbox Game Pass na linuksie? Jest na to szansa dzięki Xodus! pochodzi z serwisu Pograne.

Lutris czy Heroic Games Launcher – co wybrać?

Technicznie rzecz biorąc, obie opcje będą dla Was wystarczające. Jeśli jednak cenicie sobie prostotę i chcecie skupić się głównie na grach z GOG-a, Heroic Games Launcher jest prostszy, szybszy i – co dla niektórych istotne – bardziej estetyczny.

Lutris jest bardziej wszechstronny. Obsługuje różne launchery, od GOG-a, przez Battle.net, Ubisoft Connect, EA app i zapewne jeszcze kilka innych. Daje dużą swobodę w konfiguracji WINE, skryptów i modów. Początkującego użytkownika może to nieco odstraszać. Dlatego chętniej polecam Heroic Games Launcher.

Nie dość, że sama aplikacja jest ładniejsza, przez co wygląda zwyczajnie przystępniej od dość surowego designu Lutrisa, tak przede wszystkim korzystanie ze swoich gier jest banalnie proste. Wystarczy zalogować się do swojego konta, a w widoku biblioteki po krótkim czasie synchronizacji pojawią się wszystkie dostępne tytuły. Wtedy wystarczy wybrać odpowiednią grę, ścieżkę jej instalacji i… to tyle.

Skąd wziąć Heroic Games Launcher?

W większości przypadków pobranie aplikacji to banalna sprawa. Na stronie aplikacji znajdziecie trzy odnośniki podpisane Flatpak, AppImage i Other. Pierwsze dwie opcje powinny działać na każdej dystrybucji linuksa, niezależnie od tego, czy zainstalowaliście Bazzite’a, Nobarę, Minta czy cokolwiek innego. Ba, w większości systemów jest to już na tyle proste, że wystarczy kliknąć “Get from Flathub” a następnie przycisk “Install”… i gotowe. W przypadku niektórych wersji systemu może być konieczne ręczne zainstalowanie flatpaka. Proces ten nie powinien przysporzyć nikomu problemu, a instrukcję znajdziecie poniżej.

Dodatkowo, niektóre wersje linuksa, jak Bazzite czy Pop_OS, mają swój własny sklep z aplikacjami. Wtedy po otwarciu go znajdujemy okno wyszukiwania, wpisujemy “Heroic”, odnajdujemy aplikację i instalujemy. Tyle i tylko tyle!

Jak zainstalować flathub?

Jeśli macie którąś z wersji archa (jak Manjaro, EndeavourOS czy czystego Archa), instalacja wygląda następująco:

1. otwieramy terminal
2. wpisujemy “sudo pacman -S flatpak” i wciskamy Enter
3. wpisujemy swoje hasło i potwierdzamy Enter
4. wpisujemy w terminalu “flatpak remote-add –if-not-exists flathub https://dl.flathub.org/repo/flathub.flatpakrepo”, potwierdzając Enter
5. uruchamiamy ponownie komputer

Restart systemu jest krokiem koniecznym. Teraz wystarczy wrócić na stronę Heroic Games Launcher i zainstalować przyciskiem “Get from Flathub”.

Jeśli korzystacie z Ubuntu, nie będzie to bardziej skomplikowane:

1. otwieramy terminal
2. wpisujemy “sudo apt update”, potwierdzamy enterem i podajemy swoje hasło
3. wpisujemy “sudo apt install flatpak”, potwierdzamy enterem i podajemy swoje hasło
4. wpisujemy “sudo apt install gnome-software-plugin-flatpak”, następnie wciskamy enter
5. wpisujemy “flatpak remote-add –if-not-exists flathub https://dl.flathub.org/repo/flathub.flatpakrepo”, potwierdzając enterem
6. uruchamiamy ponownie komputer

Restart systemu jest krokiem koniecznym. Teraz wystarczy wrócić na stronę Heroic Games Launcher i zainstalować przyciskiem “Get from Flathub”.

Jak zalogować się na swoje konto GOG (oraz Epic Games Store i Amazon) na Heroic Games Launcher?

To już najłatwiejsza część całej przygody. Wystarczy włączyć aplikację Heroic Games Launcher i z pionowego menu po lewej odnaleźć pozycję “Manage Accounts”. Tu możemy wybrać wersję językową aplikacji (pole “choose app language”), a na środku znajdziemy przyciski do logowania się na konta Epic Games Store, GOG oraz Amazon. Po kliknięciu dowolnego z przycisków otworzy się okno, w którym należy wpisać swoje dane logowania. Po pomyślnym wpisaniu się na swoje konto musimy dać aplikacji kilka minut na sczytanie naszej biblioteki gier. To dobry moment, by zaparzyć sobie herbatę albo przygotować kawę.

Po powrocie do komputera wystarczy teraz przejść do swojej biblioteki, wybierając z menu po lewej opcję Library / Biblioteka i powinniśmy widzieć wyszarzone kafelki przedstawiające nasze gry.

Jak zainstalować grę z GOG na Heroic Games Launcher?

Instalacja gry z poziomu aplikacji HGL jest banalnie prosta. Na liście kafelków odnajdujemy interesującą nas grę (możemy też skorzystać z pola wyszukiwania na górze aplikacji) i klikamy strzałkę w dół na niebieskim kole, znajdującą się w dolnym rogu obrazka gry. Alternatywnie możemy kliknąć prawym przyciskiem myszy i wybrać polecenie “install”.

Tutaj ponownie musimy dać aplikacji chwilę na obliczenie szacowanego rozmiaru pliku do pobrania i instalacji. W międzyczasie możemy wybrać, gdzie zainstalować grę – choć spokojnie można tu zostawić domyślną lokalizację – a także, jeśli to dostępne, wersję językową produkcji. Następnie klikamy “Install”, czekamy, aż gra zostanie pobrana i zainstalowana. Po zakończeniu procesu w naszej bibliotece zauważymy, że kafelek z grafiką wybranego przez nas tytułu jest teraz kolorowy, a w dolnym rogu widnieje strzałka na zielonym tle. Kliknięcie jej uruchomi program.

Jeśli z jakiegoś powodu gra się automatycznie nie włączy, należy wejść w ustawienia gry po kliknięciu prawym przyciskiem, następnie w zakładce “WINE” w miejscu “Wine version” może być konieczne wybranie opcji “GE-Proton-latest” albo czegoś podobnego, jak “Proton-GE” lub “Wine-GE”.

Ważna uwaga: pobierając grę przez Heroic Games Launcher, warto nie przerywać ściągania. Zdarza się, że pauzowanie albo wyłączenie aplikacji spowoduje zresetowanie procesu instalacji i pobieranie wszystkich danych od zera.

Podsumowanie – całkiem proste i logiczne

Zapewne zdążyliście zauważyć, że nie różni się to mocno od procesu instalacji GOG-a na Windowsie, a w wielu przypadkach – jak na Bazzite – cały proces potrafi być niemal całkowicie zautomatyzowany. Instalacja HGL nie wymaga żadnych unikalnych umiejętności i jestem przekonany, że z tym prostym poradnikiem każdy jest w stanie sobie poradzić z tym zadaniem. Życzę wam zatem dobrej zabawy!

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł GOG na Linuksie – prosta sprawa. Poznajcie Heroic Games Launcher! pochodzi z serwisu Pograne.

Ceny Xbox Series S i X idą w górę… i to sporo

Według doniesień z portalu VGC najtańsza konsola Microsoftu, czyli Xbox Series S z dyskiem 512 GB będzie teraz kosztowała na terenie UE niemal okrągłe 500 euro. To podwyżka o 150€. Ale to jeszcze nic, bo model z dyskiem 1TB drożeje z 399 do 599 euro! Taką samą podwyżkę zaliczają egzemplarze Xbox Series X – wersja bez napędu ma kosztować 750 euro, a z napędem 800€. To sprawia, że względem cen premierowych konsole Microsoftu kolosalnie podrożały – najtańszy wariant podrożał aż o 2/3, a najdroższy model zwiększył swoją cenę o 300 euro. W polskich sklepach – o ile uda się Wam je gdzieś znaleźć – za najpotężniejszy model z napędem zapłacimy już około 3300-3400 złotych, czyli o ponad 1000 złotych więcej, niż na premierę.

Microsoft tłumaczy podwyżkę cen sprzętu rosnącymi kosztami pamięci RAM i dysków SSD. Podobnie podwyżki usprawiedliwiało także Sony i Nintendo, których konsole także stały się droższe, niż były w momencie premiery. Cena startowa Steam Machine, nowego urządzenia od Valve, także była wyższa, niż oczekiwano, dokładnie z tego samego powodu. W czerwcu tego roku ktoś z Microsoftu tłumaczył, że od czasu debiutu konsol ceny komponentów podrożały aż 2,5-krotnie, a przewiduje się, że do końca 2027 roku mogą się jeszcze podwoić. Może to nieco przypominać wróżenie z fusów, ale idę o zakład, że przed końcem przyszłego roku jeszcze usłyszymy o kolejnych podwyżkach.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł A to niespodzianka – Xbox znowu drożeje… pochodzi z serwisu Pograne.

Remake’i finansują nowe projekty

Od dłuższego czasu już Capcom odświeża swoje najstarsze gry z serii RE. Nowe wersje Resident Evil 2, Resident Evil 3 czy Resident Evil 4 przyjęły się znakomicie, osiągając wyniki w okolicach 90/100 i sprzedając się w milionach kopii. Jednocześnie firma regularnie wydaje nowe odsłony, dzięki czemu fani serii nieustannie mają w co grać, a nowa fala graczy została przyciągnięta dzięki remake’om. Masachika Kawata, związany z serią od praktycznie trzech dekad, w niedawnym wywiadzie dla Game Informer (dostępnym niestety za opłatą) ujawnił, że taki cykl wydawniczy zapewnia firmie finansowy komfort, który pozwala eksperymentować i wypuszczać produkcje, które w innych warunkach byłyby zbyt ryzykowne.

Jednym z takich projektów jest Pragmata. Choć szczęśliwie produkcja sama odniosła niemały sukces i cieszy się szerokim uznaniem krytyków (tytuł sprzedał się w przynajmniej 2.5 milionach kopii i ma średnią ocen w portalu OpenCritic na poziomie 86/100), to mogła ona powstać właśnie dzięki temu, że seria Resident Evil, w tym zwłaszcza remake’i, sprzedały się wręcz doskonale. RE2 to najlepiej sprzedająca się część serii i osiągnęła ponad 18 milionów sprzedanych kopii. RE7, pomimo niemal dekady na karku, ciągle sprzedaje się znakomicie i siedzi jej na ogonie z ponad 17 milionami egzemplarzy. Z nowszych gier tylko Requiem nie przekroczyła 10 milionów, ale zadebiutowała dopiero w tym roku i już stała się najszybciej sprzedającą się częścią serii. To właśnie ten sukces sprawia, że studio może w spokoju pracować nawet nad tymi projektami, które mogą nie sprzedawać się aż tak dobrze, jak doceniane przez graczy Kunitsu-gami Path of the Godess.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Dzięki remake’om Resident Evil mamy Pragmatę i inne gry pochodzi z serwisu Pograne.

Dni Polskich Gier Wideo, czyli…?

W czasie tego wydarzenia – w tej chwili nie znamy jeszcze dokładnej daty, która ma być podana w późniejszym terminie – GOG.com stanie się miejscem promocji polskich gier. Znajdziemy tu selekcję polskich gier, od klasyków po najnowsze hity. Większość z nich będzie można kupić w promocyjnej cenie, a wiele z nadchodzących tytułów z rodzimego podwórka opublikuje wtedy wersje demonstracyjne swoich projektów.

Poza wydarzeniem w internecie Instytut Przemysłów Kreatywnych organizuje także wydarzenia w różnych częściach kraju. Dokładniejszy program także zostanie opublikowany bliżej wydarzenia.

Gry wideo w Polsce

Bo polska branża gier wideo rośnie i ma się całkiem nieźle. Według raportu z 2025 roku gry wideo zarobiły 5,5 miliarda złotych w 2024 roku. W Polsce działają 824 studia, zatrudniające łącznie niemal 15,000 pracowników. To ogromny potencjał, który często dla odbiorcy spoza kraju jest pierwszym punktem styczności z polską kulturą.

Dlaczego organizowane będą Dni Polskich Gier Wideo?

”Dbanie o dostępność gier i promowanie ich wśród graczy to nasza codzienność, więc zorganizowanie pierwszego ogólnokrajowego święta poświęconego polskim tytułom wydaje się dla nas czymś zupełnie naturalnym. Jednocześnie składamy ogromne podziękowania dla Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, fundacji Indie Games Polska oraz Instytutu Przemysłów Kreatywnych, za umożliwienie realizacji tego przedsięwzięcia.” – powiedział Piotr Gnyp, Senior PR w GOG i pomysłodawca inicjatywy.

Wydarzenie to, poza korzyściami w postaci wyprzadaży czy dem gier, ma przede wszystkim być skierowane do osób nie śledzących tematu gier wideo na bieżąco, aby wskazać, jak różnorodne potrafią być tytuły z Polski i często poza bezmyślną zabawą kryją w sobie wiele więcej.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Dni Polskich Gier Wideo – nadciąga państwowe „święto” pochodzi z serwisu Pograne.

Darmowe nowości w Space Marine 2

Jeśli zastanawiacie się, co nowego wprowadza ta aktualizacja, są to między innymi dwie nowe mapy do trybów PvP – Sanctum i Facility. Dodatkowo w trybie Operacji pojawia się nowy przeciwnik rangi Terminus – potężny czarnoksiężnik Tysiąca Synów, który może pojawić się w każdym starciu z zakonem Magnusa. Jakby tego było mało, do gry dodano sześć nowych heroicznych broni, wiczając w to power sword Salamander, power fist z meltagunem i stalker bolt rifle w stylu Strażą Śmierci, a także kilka nowych elementów kosmetycznych.

Posiadacze przepustki sezonowej otrzymają zestaw Czempiona zakonu Salamander dla klasy Heavy, z masą detali nawiązujących do synów Vulkana. Elementy te będzie można swobodnie mieszać z pozostałymi. Zwolennicy Heretycznych Astartes z kolei ucieszą się na widok kosmetycznego zestawu Raptors, którzy specjalizują się w partyzanckiej walce i cechują się pragmatycznym podejściem do wojny. Oba DLC można kupić osobno i kosztują odpowiednio 26 i 17 złotych na Steam oraz 36 i 22.50 na konsolach.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Aktualizacja Confrontation do Space Marine 2 zamyka Year 2 pochodzi z serwisu Pograne.

GOG na linuksie? To bardziej prawdopodobne, niż myślisz!

Według informacji z bloga GamingOnLinux (swoją drogą, to świetne miejsce do czerpania wieści związanych z graniem na linuksie) jeden z szefów GOG uchylił rąbka tajemnicy. „Linux nadal pozostaje jednym z tematów, o których najczęściej słyszymy od naszej społeczności, i naprawdę doceniamy zaangażowanie oraz cierpliwość wszystkich, którzy o niego pytają.” – napisał Krzysztof Papliński w odpowiedzi na maila. „W nawiązaniu do ogłoszonej przez nas na początku tego roku rekrutacji, zatrudniliśmy już specjalistę i aktywnie poszukujemy najlepszego sposobu na zapewnienie obsługi systemu Linux w serwisie GOG GALAXY. Jest to poważne przedsięwzięcie, więc choć nie jesteśmy jeszcze gotowi, by podzielić się konkretnymi planami, harmonogramami ani wynikami, to jest to obszar, w który inwestujemy sporo czasu i wysiłku.”

GOG już teraz w pewien sposób wspiera granie na linuksie – ze strony gry możemy pobrać instalator linuksowy, jeśli tytuł daje taką opcję. Tytuły z naszej biblioteki GOG możemy zainstalować także przez wykorzystanie aplikacji takich jak Lutris czy Heroic Games Launcher. To jednak zawsze pewna komplikacja, która może odstraszyć mniej upartych graczy. Natomiast implementacja pełnoprawnej aplikacji GOG Galaxy byłaby ogromnym krokiem naprzód. „Jesteśmy podekscytowani tymi możliwościami i z przyjemnością podzielimy się dalszymi informacjami, gdy nadejdzie odpowiedni moment!”. Miejmy nadzieję, że nie przyjdzie nam czekać nazbyt długo na dobre wieści.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł To oficjalne – GOG pracuje nad linuksową wersją Galaxy! pochodzi z serwisu Pograne.