Maszynerie – fantastyka w komiksowej formie… także dla niewidzących

W ramach antologii Maszynerie znajdziecie 8 krótkich komiksów. Dostęp do nich jest darmowy na zasadzie charityware. Oznacza to, że możecie w dowolnej chwili je pobrać, ale zostaniecie poproszeni o nieobowiązkową dotację na wskazane cele charytatywne. Komiksy z tego zestawienia związane są z ukochaną przez wielu z nas fantastyką, powinny więc trafić w liczne gusta.

Najciekawsze jednak jest to, że wszystkie te historie przygotowane są także w formie przystępnej dla osób niewidzących, z audiodeskrypcją. Komiksy można pobrać w formacie PDF, gdzie znajdziecie wariant obrazkowy oraz tekstowy, a także epub, gdzie jest tylko audiodeskrypcja. Gorąco zachęcamy do zapoznania się z antologią, którą znajdziecie pod tym adresem.

O projekcie

Zapomniane Sny to projekt, który skupia się głównie na wydawaniu opowiadań fantastycznych. „Maszynerie” to jednak już drugi zestaw komiksów, obok „Gdzieś pod powierzchnią”, wydanej na tej samej zasadzie, także przystosowanej dla osób z problemami z widzeniem. Projekt prosi o wsparcie Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, która nie jest związana z Zapomnianymi Snami. Twórcy projektu jednak gorąco wpierają ich działalność.

Jeśli chcielibyście dowiedzieć się więcej o projekcie Zapomniane Sny, możecie ich znaleźć na Facebooku.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Maszynerie – e-komiksy nie tylko dla widzących! pochodzi z serwisu Pograne.

„Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć” to manhwa, czyli komiks koreański. Cykl ten zaczął wpierw ukazywać się na azjatyckiej platformie internetowej KakaoPage jako komiks internetowy – tzw. webtoon, rozrysowany przez artystkę o pseudonimie SUOL na bazie historii autorstwa Gwon Gyeoeul. Pod kątem tematycznym, owa seria zalicza się do opowieści typu isekai, które przenoszą swoich bohaterów do innych światów. A taką równoległą rzeczywistością może być np. uniwersum istniejące w grze wideo, jak to ma zresztą miejsce na kartach tej konkretnej pozycji.

Zmiany – te zaplanowane i te kompletnie nieoczekiwane

Seria, której pierwszy tom miałam okazję przeczytać i która zawitała do Polski dzięki wydawnictwu Waneko, przybliża perypetie pewnej studentki. Dziewczyna opuściła jakiś czas temu dom należący do zamożnej familii jej biologicznego ojca. Protagonistka zamierza wieść niezależną egzystencję z dala od toksycznych krewnych, lecz nie spodziewa się aż tak zaskakującego kierunku, w którym niebawem podąża ów nowy rozdział życiowy. Kolejna, totalnie już niezaplanowana zmiana następuje bowiem za sprawą popularnej gry randkowej na smartfony. Produkcja ta traktuje o zaginionej córce diuka, która powraca na łono rodziny i próbuje zwiększyć poziom sympatii u kluczowych męskich postaci.

O ile w trybie zwykłym uzyskanie maksymalnej więzi z danym facetem, a tym samym dotarcie do szczęśliwego finału, zahacza o banał, zgoła inaczej jest z trudnym wariantem rozgrywki, pozwalającym przejąć stery nad przeciwniczką szlachcianki. Zaadoptowaną przez diuka Penelope Eckhart, której nie dość, że ciężko buduje się relacje międzyludzkie, to na domiar złego, aż za łatwo przychodzi podejmowanie decyzji o śmiertelnych dla siebie skutkach. Studentka jest więc sfrustrowana znacznie trudniejszym trybem, lecz zarazem zaczyna współczuć antagonistce, dostrzegając niesprawiedliwość takiego zabiegu i pewne analogie ze swoimi prywatnymi problemami. A traf chce, że zaśnięcie z telefonem w ręku kończy się pobudką jako ta właśnie postać.

Sztuka przetrwania na wirtualnym dworze szlacheckim

Czytelnik zostaje tutaj szybko wrzucony w iście niecodzienny obrót spraw, kiedy dochodzi do przenosin wprost do uniwersum gry. Tego rodzaju posunięcie pozwala wczuć się w położenie i emocje początkowo zdezorientowanej studentki, którą także będę odtąd nazywać Penelope przez fakt, iż w pierwszym tomie nie pada jej imię. W każdym razie, głównym wątkiem fabularnym uczyniono wirtualną rzeczywistość, aczkolwiek pojawiają się też w omawianej części serii sceny ze świata realnego. Ponadto doświadczenia, które dziewczyna zdobyła jako graczka, są często przywoływane podczas pobytu wśród arystokracji i sprytnie wykorzystywane przez bohaterkę, co uważam za świetny pomysł.

Penelope potrafi wzbudzić uznanie swoją determinacją, by przeżyć i móc wrócić do prawdziwego życia, posiłkując się w tym celu wiedzą nabytą wcześniej dzięki licznym sesjom na smartfonie. Owszem, dziewczyny nie omijają szczególnie stresujące momenty, ale widać, iż to panna z głową na karku. Jej wirtualne alter ego ma zaś swoje za uszami, przy czym równocześnie antagonistka została w wiarygodny sposób ukazana jako ofiara cudzych decyzji, ukształtowana też – pod pewnymi względami – przez przykre okoliczności. Z kolei dworskiemu środowisku z powodzeniem nadano cechy miejsca, gdzie panuje aura rozmaitych niesnasek i intryg, obejmująca nie tylko wyższe sfery, lecz także służbę.

Ach, ci panowie!

Inne istotne postacie, z którymi zapoznaje odbiorców debiutancka odsłona cyklu, bynajmniej nie można nazwać mdłymi. Szczególnie wyróżniają się kawalerowie, będący potencjalnymi sympatiami Penelope. Książę koronny Callisto Regulus emanuje mieszanką charyzmy, pewności siebie i drapieżności, a prawowitych synów diuka – chłodnego Derricka oraz impulsywnego Reynolda – zestawiono na zasadzie charakterologicznych przeciwieństw. Oprócz tego, protagonistka ma możliwość rozwijania bliskich relacji jeszcze z dwoma kolejnymi jegomościami, z których jeden pojawia się osobiście na chwilę, a drugi wyłącznie w toku analizowania przez bohaterkę niezbędnych informacji o grze. Jednak tak ograniczone wątki obu mężczyzn wystarczyły do zasygnalizowania ich potencjału.

Narracyjno-wizualna spójność

Jak przystało na otwarcie serii, pierwszy tom serwuje nam wprowadzenie do realiów świata przedstawionego, co robi bardzo dobrze i z uwzględnieniem specyfiki środowiska gry. Dotyczy to również graficznej warstwy tytułu, która zgrabnie komponuje się z treścią pisaną. Stąd w trakcie lektury natkniemy się niekiedy na kadry zawierające opcje dialogowe, komunikaty systemowe i inne elementy interfejsu użytkownika, a ich obecność w wybranych fragmentach manhwy zawsze ma należyte uzasadnienie fabularne.

Co więcej, ilustracje, w których często czuć dworską elegancję i szyk, odznaczają się bardzo ładnym wykonaniem oraz wyrazistą kolorystyką. Prym wiodą postacie, a zwłaszcza te ze sfery arystokratycznej, bo poza atrakcyjną aparycją, posiadają także piękne stroje. Męskim sylwetkom nie można odmówić dostojności ani przystojnych rysów twarzy nawet wtedy, kiedy na ich obliczach dostrzeżemy negatywne emocje. Natomiast Penelope, która przykuwa wzrok już samymi włosami o ciemnoróżowym odcieniu, wygląda jak milion dolarów niezależnie od tego, co na siebie włoży. Czy to szykowną suknię na bal w pałacu cesarskim, czy zwiewną koszulę nocną z falbanami. Tła wypadają oszczędniej, lecz w razie potrzeby potrafią mocniej dać o sobie znać, co – przykładowo – potwierdza nastrojowy widok labiryntu ogrodowego o późnej porze.

Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć — Słowem podsumowania

Moje pierwsze spotkanie z cyklem „Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć” uznaję zdecydowanie udane. Debiut serii zainteresował mnie zarówno od strony fabularnej, jak i wizualnej. Przede wszystkim doceniam ogólny koncept, który polega na ubarwieniu opowieści o dworskich knowaniach formułą mobilnej gry randkowej. Dużym atutem serii jest też chociażby bohaterka figurująca w centrum tak osobliwego i jednocześnie intrygującego galimatiasu. Kibicuję jej nauce funkcjonowania wśród wirtualnej szlachty, co wymaga od dziewczyny umiejętnych interakcji z różnymi postaciami oraz sprawnego lawirowania pomiędzy twardą postawą i kompromisami po to, żeby znaleźć dla siebie ratunek. Dlatego z przyjemnością prześledzę dalsze przygody Penelope, a osoby, które kusi ta historia, zachęcam do samodzielnego sprawdzenia owej manhwy.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć. Tom 1 – recenzja manhwy. Ciężka dola antagonistki pochodzi z serwisu Pograne.

Tomasz Grodecki – pomysłodawca i scenarzysta komiksu „Ćma”

Jakub: W jednym z zeszytów wspomniałeś, że tworzenie komiksu w Polsce to „pot, krew i łzy”. Jakie największe wyzwania napotkałeś podczas pracy nad „Ćmą”?

Tomasz Grodecki (pomysłodawca i scenarzysta „Ćmy”): Wszystko poza jego tworzeniem (śmiech). Znalezienie wydawcy, rysownika, skład, promocja. To nie lada wyzwanie dla osoby spoza branży. Powtarzam, że możesz mieć najgenialniejszy pomysł na komiks, ale jeśli zostanie on tylko w twojej głowie, to nikt się o nim nie dowie. Ani nikt go nie zweryfikuje (śmiech).

Jakub: Ćma to bohater dość nietuzinkowy, a akcja komiksu rozgrywa się w Warszawie. Co skłoniło cię do osadzenia historii właśnie tam?

Tomasz: Warszawa to miasto najbliższe mojemu sercu, ponieważ właśnie tu się urodziłem i wychowałem. Spędziłem całe życie. Ukazanie krakowskiej bohemy XX-lecia międzywojennego wydawało się kuszące, ale moje opowieści o Warszawie są bardziej osobiste, intymne. Kraków zostawię Rafałowi Szłapie i jego Blerowi (śmiech).

Jakub: Retro-futuryzm nadaje twojemu komiksowi wyjątkowego klimatu. Co zainspirowało cię do wyboru właśnie tego stylu i jak wpływa on na narrację?

Tomasz: Retrofuturyzm sprawia, że wszystko jest możliwe. Otwiera drzwi narracjom niespotykanym dotychczas w komiksie superbohaterskim. Tylko w tym świecie po Warszawie z 1926 roku grasują uzbrojone w smartfony zombie, a główny bohater lata za pomocą plecaka odrzutowego. Sporą inspirację dla tego retrofuturystycznego świata stanowiły gry z serii „BioShock” oraz obrazy Tamary Łempickiej, artystki art deco doby XX-lecia.

Jakub: W jednym z zeszytów dziękujesz Yoko Taro. Jak jego twórczość wpłynęła na twoje podejście do opowiadania historii?

Tomasz: Yoko Taro chwycił mnie za serce. I już nie puścił. Jestem wielkim fanem serii „NieR”. „Replicant” to moja najukochańsza gra, którą stawiam w jednym szeregu m.in. z oryginalnym „Final Fantasy VII”. Tytuły od Taro pokazują, że gry wideo są wyłącznie medium, w którym można opowiadać różne historie. Także te ambitne i poruszające. Produkcje Taro sprawdzają, gdzie leżą granice opowiadania historii za pomocą gier wideo. To samo chciałbym robić z „Ćmą” w przypadku komiksu. To historie postmodernistyczne, intertekstualne, pełne subtekstów, (i)grające z czytelnikiem. Bardziej Vertigo niż Marvel i DC. Taki superbohater kręci mnie najbardziej.

Jakub: Czy oprócz Yoko Taro są inni twórcy, którzy wywarli znaczący wpływ na ciebie i twoje dzieło? Jeśli tak, co konkretnie z ich twórczości cię zainspirowało?

Tomasz: Z komiksikarzy — Tom King, Frank Miller i Tom Gauld. Po tym pierwszym odziedziczyłem pewną poetyckość tekstu, po tym drugim — upodobanie do estetyki noir, po tym trzecim — minimalistyczną narrację graficzną. Lubię też Davida Aję. Duży wpływ miała na mnie twórczość wspomnianej już Tamary Łempickiej oraz kultowy serial „Batman: The Animated Series”, z którego „Ćma” zapożyczyła epizodyczność. Jeśli chodzi o gry, to ostatnio mocno zagrywam się w stare „Sillent Hille”, więc spodziewajcie się czegoś z Ćmą w dużo mroczniejszych klimatach (uśmiech).

Dziękuje Tomkowi, że zgodził się odpowiedzieć na te pytania i mam nadzieje, że to nie będzie nasza ostatnia rozmowa, a Was zachęcam do zapoznania się z jego twórczością i naszą recenzją.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Wywiad z Tomaszem Grodeckim – twórcą komiksu „Ćma” pochodzi z serwisu Pograne.

Początek

Przyznam się wam do czegoś bardzo szczerze, długo pracowałem nad tekstem z prostego powodu, nie wiedziałem, co dokładnie mam o “Ćmie” myśleć. Z początku nawet odrzucił mnie przez swój styl. Dawno też straciłem wiarę, że da się stworzyć typowego polskiego superbohatera na poważnie. Aż tu nagle pojawia się właśnie Tomek, cały na biało, i proponuje zapoznać się z jego twórczością, która została nominowana w 2023 roku do nagrody “Nowej Fantastyki” w kategorii polski komiks roku.

Kryminał noir

O czym opowiada więc “Ćma”? Jest to historia Cypriana Różewicza, który nocą staje się superbohaterem i stara się oczyścić Warszawę ze zła. Nie posiada on żadnych supermocy, ale przez przyjmowanie leków na albinizm ma nieodparty pociąg do światła.

To, co najbardziej kupiło mnie w “Ćmie” to klimat. Dość oryginalny i dziwaczny (zresztą autor to fan Yoko Taro) świat łączy bowiem elementy futurystyczne z przeszłością. Całość dzieje się w czasach dwudziestolecia międzywojennego, ale na przykład. Powszechne są smartfony. To unikalne połączenie sprawia, że strasznie zaciekawiła mnie ta wizja świata, bo osobiście sam uwielbiam retro futuryzm.

Czerń i Biel

Wszystko utrzymane jest w czerni i bieli. Od początku miałem skojarzenia z takimi historiami jak: Spider-Man: Noir czy Batman w świecie lamp gazowych. Pełno tutaj wewnętrznych monologów i przemyśleń głównego bohatera, który stara się zawsze wyjść cało z opresji. Przedstawiając nam jego wizję świata i tego jak widzi sprawiedliwość.

Zresztą jego przeciwnicy to dość ciekawa mieszanka znanych motywów z czymś zupełnie nowym. Mamy kontrolującego czas zegarmistrza czy lekarza, którego Ćma był pacjentem. Jest w tym wszystkim coś surrealistycznego i sam nie raz zastanawiałem się, co autor miał na myśli. Nie jest to w moim odczuciu lekka lektura, ale wciąga swoją dziwacznością i klimatem.

Budowanie świata

Nie ukrywam, że nie raz musiałem przeczytać “Ćmę” kilka razy, aby zrozumieć, o co dokładnie może chodzić. Wszystko jednak powoli zaczynało się układać w mojej głowie i aż żałuje, że są to tak krótkie zeszyty i historie, bo aż chciałoby się tego więcej. Jest to dzieło dobrze przemyślane. Pierwsza strona przedstawia fikcyjną stronę z gazety nazwaną “Poczytnik Warszawski” gdzie możemy zapoznać się z tym, co dzieje się w tym świecie, co świetnie buduje świat przedstawiony.

Podsumowanie

To nie jest typowy komiks superbohaterski i nawet wielu z Was może odrzucić. Mnie na szczęście zarówno pan Tomasz, jak i “Ćma” kupili swoim unikalnym podejściem do tematyki bohaterów, a umiejscowienie akcji w ciekawym okresie historycznym dla Polski i polanie go sosem retrofuturyzmu tylko zaostrzyły mój apetyt na więcej. Jeśli będziecie mieli okazję, zapoznajcie się z jednym numerem, a jeśli Was wciągnie, to poznacie coś naprawdę unikatowego w temacie, jakim są bohaterowie w pelerynach i rajtuzach.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Ćma – recenzja. Superbohater inny niż wszyscy pochodzi z serwisu Pograne.

Tak samo, lecz inaczej

Przedstawiona tutaj opowieść toczy się w świecie alternatywnym i nie wlicza się ona do głównej serii o Człowieku-Pająku. Warto jednak dać jej szansę ze względu na ciekawe podejście do postaci. Bohatera poznajemy podczas walki z zupełnie nowym przeciwnikiem — Cadaverousem. Spider-Man wychodzi ze starcia zwycięsko, jednak płaci za to ogromną cenę: w walce traci prawą rękę oraz ginie jego żona – Mary Jane.

Peter, pozbawiony kończyny, porzuca rolę superbohatera, aby całkowicie skupić się na pracy reportera. Zostawia swojego nastoletniego syna Bena pod opieką cioci May, a sam włóczy się po świecie, aby poradzić sobie ze stratą. Jak nietrudno się domyślić, chłopak nie jest zwykłym dzieckiem.

Od tej pory śledzimy losy Bena, który próbuje odkryć tajemnice swojej rodziny. Idzie odczuć, że jest to dzieło pisane przez ojca i syna. Relację Petera z potomkiem dość dobrze nakreślono, a sam chłopak ma trochę własnego charakteru. Szkoda, że seria posiada tylko pięć zeszytów, przez co nie nie wgłębiamy się wystarczająco w narracje i cała akcja wydaje się pospiesznie poprowadzona.

Chciałoby się zobaczyć więcej z codziennego życia. Mimo wszystko historia broni się jako całość. To klasyczna opowieść o akceptacji i szukaniu własnej tożsamości, co dla młodych ludzi jest teraz bardzo ważne. Próżno szukać tu oryginalności, ale przedstawiono to w przyjemnej formie.

Spider-Man w nowym wydaniu

Za rysunki odpowiada Sara Pichelli. Rysowniczka zajmowała się wcześniej Spider-Manem w wersji Milesa Moralesa. Na dodatek, gdy jeszcze pracowała dla IDW, rysowała również Star Treka. Przyznam szczerze, że na początku nie podobał mi się jej styl, później jednak przekonywałem się do niego coraz bardziej. Autorka świetnie oddaje ekspresje na twarzach bohaterów. Jest to w jakiś sposób inne i, moim zdaniem, pasuje do klimatu opowieści. W końcu Bloodlines to komiks, gdzie nie ma miejsca na żarty. To nieco poważniejsza opowieść o Spider-Manie i taki styl się tutaj sprawdza.

Szczególnie główny czarny charakter ma świetny design – połączenie wielkiej maszyny z organicznymi elementami i masą kabli. Powiedziałbym, że to wszystko skręca lekko w klimaty horroru i muszę przyznać, że spodobało mi się to podejście. Rzadko można oglądać Spider-Mana w tak brutalnym wydaniu. Nie nastawiajcie się jednak na latające kończyny, jest krwawo, ale bez przesady. Przez to natomiast, niestety, wydaje się, że całość nie ma dynamiki. Rysowniczka bowiem stawia bardziej na szokujące kadry niż faktyczne efektowne starcia.

Brzmi znajomo

Komiks dość ciekawie podchodzi do mitologii Człowieka-Pająka, sugerując nam pewne tropy. Główny przeciwnik nie jest całkowicie płaskim czarnym charakterem. Mimo że jego powody do bycia złym są dość oklepane, to nie przeszkadza to w ogólnym odbiorze. Rozumiemy, jakie wydarzenia sprawiły, że wstąpił on na ścieżkę występku, ale raczej nie zagości on na stałe w galerii wrogów Pająka. Stanowi jednak miłą odskocznię.

Wierni fani mogą poczuć się trochę zawiedzeni faktem, że Peter robi tutaj za postać drugoplanową. Oczywiście to wszystko ma podłoże fabularne, odgrywa bowiem rolę ojca, którego nigdy nie ma, kiedy się go potrzebuje. Bloodlines to opowieść o Benie i jego dziedzictwie, jako nowego Spider-Mana.

Na koniec wspomnę, że komiks niestety nie jest dostępny w Polsce. Jeśli jednak ktoś będzie chciał go przeczytać, to w zeszłym roku w Stanach trafiło do sprzedaży zbiorcze wydanie obejmujące wszystkie pięć zeszytów.

Podsumowanie

„Spider-Man: Bloodlines” jest w porządku. Ma kilka ciekawych pomysłów, ale nie jest to obowiązkowa lektura, bardziej ciekawostka. Chociaż muszę przyznać, że chciałbym spędzić z tymi postaciami więcej czasu, może wtedy byłoby nieco lepiej. Całość broni się pomysłem, pomimo faktu, że jest to historia napisana pośpiesznie.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Spider-Man: Bloodlines – recenzja. Człowiek pająk według J.J. Abramsa. pochodzi z serwisu Pograne.

Wielka Księga Nintendo w Polsce

Książka ta to nie lada gratka dla miłośników gier wideo. Znajdziemy tutaj historię każdej z konsoli Nintendo, od tych najstarszych po obecnego Switcha. Dodatkowo w Wielkiej Księdze Nintendo znalazło się miejsce na opis najlepszych – według twórców – gier na każdy z systemów. Niezależnie od tego, czy jesteście długoletnimi fanami japońskiej firmy, czy też z ich konsolami macie do czynienia dopiero od niedawna, na pewno znajdziecie tutaj mnóstwo interesujących treści!

Podobnie do Wielkiej Księgi Mario, ta książka zostanie wydana w Polsce w formacie 230x297mm, w twardej okładce i na grubym papierze kredowym. Wydaniem zajmie się wydawnictwo APN Promise. Zapewni to nie tylko świetny wygląd, ale i trwałość! Jeśli chcielibyście poznawać na bieżąco wszystkie informacje o książce, które będą się pojawiały, warto śledzić Pana Nindyka w mediach społecznościowych, a także zaglądać na jego stronę nindyki.pl, gdyż objęła ona WKN patronatem medialnym. Na pewno tego nie pożałujecie!

Bartosza „Pana Nindyka” Wanota znajdziecie na Mastodonie, Facebooku i Twitterze, oraz, oczywiście, na jego stronie nindyki.pl.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), naszym Discordzie lub Fediverse. Jesteśmy też dostępni w Google News!

Artykuł Wielka Księga Nintendo już wkrótce w Polsce! pochodzi z serwisu Pograne.

1. Zabójczy żart Frank Miller

Nie sposób było nie rozpocząć tego zestawienia od absolutnego klasyka, dzieła, które na długie lata zdefiniowało tę postać. Sam komiks stał się również inspiracją dla Tima Burtona, który w 1989 roku stworzył na jego podstawie film o Batmanie. Historia opowiedziana w komiksie jest prosta, ale trzymająca w napięciu do dziś: Batman udaje się do Jokera, aby porozmawiać o ich skomplikowanej relacji.

Ten jednak ponownie ucieka z Azylu Arkham i wprawia w ruch swój złowieszczy plan mający na celu wypaczenie komisarza Gordona. To prawdziwy klasyk i pozycja obowiązkowa dla każdego fana Batmana. Tym bardziej że w komiksie tym poznajemy genezę Jokera i dowiadujemy się, co ukształtowało go na taką, a nie inną postać.

2. Joker Brian Azzarello

Kolejny klasyk od mistrza scenariusza, twórcy takich dzieł jak „100 naboi” czy seria „Hellblazer” o Johnie Constantine’ie. Tym razem Brian Azzarello wziął na warsztat mit o Jokerze, opowiadany przez jednego z jego popleczników, Johnny’ego Frosta. Frost dostaje zadanie odebrania Jokera z Azylu Arkham, co staje się początkiem ich specyficznej relacji i nieoczekiwanego partnerstwa.

Historia jest mroczna i brutalna, momentami balansuje na granicy horroru, bardziej przypominając thriller psychologiczny niż typową opowieść o superbohaterach. Azzarello nie skupia się na głębokiej analizie psychiki Jokera, ale raczej na ukazaniu jego przerażającego wpływu na Gotham i jego mieszkańców. Mimo przewidywalnego zakończenia komiks trzyma w napięciu do samego końca, a groteskowa atmosfera i brutalne sceny z pewnością zapadną w pamięć czytelnika.

3. Batman: A Death in the Family Jim Starlin

Sięgamy po nieco starsze, ale niezwykle ważne dla mitologii Batmana dzieło. „Batman: Śmierć w rodzinie” opowiada historię mrocznej konfrontacji Batmana z Jokerem, która kończy się tragiczną śmiercią Jasona Todda, drugiego Robina. Wydarzenie to staje się punktem zwrotnym w życiu Mrocznego Rycerza, ukazując jego bezwzględność i wpływ na psychikę.

Komiks, choć niepozbawiony wad, pozostaje ważnym elementem historii Batmana. Warto go poznać nie tylko ze względu na znaczenie dla fabuły, ale też późniejszy powrót Jasona Todda jako Red Hooda. Treść komiksu wciąż porusza i budzi emocje, a mroczna atmosfera i brutalne sceny zapadają w pamięć.

Jednak trzeba przyznać, że strona graficzna może odrzucać. Rysunki, charakterystyczne dla lat 80., mogą wydawać się nieaktualne i nieco toporne. Nie zmienia to jednak faktu, że „Batman: Śmierć w rodzinie” to pozycja obowiązkowa dla fanów Mrocznego Rycerza,

4. Batman: Biały Rycerz Sean Murphy

Jeden z najlepszych komiksów, jakie kiedykolwiek czytałem, dziejący się w alternatywnej rzeczywistości. „Batman: Biały Rycerz” przedstawia Jokera, który cudem ucieka śmierci i powraca jako Jack Napier, pragnący odkupić swoje grzechy i zostać nowym burmistrzem Gotham.

Oczywiście Batman nie wierzy w tę metamorfozę i bacznie obserwuje swojego dawnego wroga. Fabuła zaskakuje odwróceniem schematu: to Batman staje się postacią tragiczną, a Napier budzi sympatię czytelnika. Komiks podważa sens misji Mrocznego Rycerza i skłania do refleksji nad moralnością jego działań.

Napięcie rośnie z każdą stroną, a świetna kreska i stonowana paleta barw zdominowana przez szarości i brązy potęgują mroczny klimat opowieści. To nie jest komiks dla dzieci – to dojmująca historia o dramacie człowieka,

5. Batman: The Man Who Laughs Ed Brubaker

Komiks „Batman: The Man Who Laughs” to fascynująca opowieść o pierwszym starciu Batmana z Jokerem, rozgrywająca się tuż po zakończeniu „Roku Pierwszego”. Z perspektywy czasu jest to niezwykle interesujące dzieło, do którego warto sięgnąć z kilku powodów.

Po pierwsze, komiks ten kładzie nacisk na skomplikowaną sytuację społeczną Gotham City, podzielonego na bogatych i biednych. To tło staje się katalizatorem dla działań Jokera, który wykorzystuje te nierówności do siania chaosu i strachu.

Choć fabuła wpisuje się w typowy schemat starcia Batmana z Jokerem, „The Man Who Laughs” doskonale prezentuje dynamikę tej relacji. To właśnie w tym komiksie Joker po raz pierwszy ujawnia światu swoją prawdziwą naturę i demonstruje, dlaczego jest tak niebezpiecznym przeciwnikiem.

Warto również zwrócić uwagę na stronę graficzną komiksu. Klasyczna kreska, nawiązująca stylem do „Roku Pierwszego”, doskonale buduje mroczny i detektywistyczny klimat opowieści. Rysunki doskonale oddają napięcie i grozę, potęgując wrażenia z lektury.

To nie tylko historia o kolejnym starciu z Jokerem, ale również głęboka analiza społeczeństwa Gotham i genezy jednego z najsłynniejszych złoczyńców w historii komiksu.

Joker

Wszystkie te komiksy możecie przeczytać bez znajomości wcześniejszych historii Batmana. Wystarczy, że wiecie, kim jest ten superbohater, a wciągająca fabuła i świetnie zbudowane postacie porwą Was bez reszty. Szczerze polecam wszystkie wymienione tytuły. Dajcie znać, o jakich postaciach chcielibyście dowiedzieć się więcej. Chętnie pomogę Wam w wyborze kolejnej lektury!

Artykuł Jakub poleca pięć komiksów o Jokerze pochodzi z serwisu Pograne.

Origin

Pierwszy komiks o składzie samobójców powstał w 1959 roku. Był to jednak zupełnie inny zespół, który powstrzymywał zagrożenia pogodowe, różne potwory czy dinozaury. Tak to wyglądało w tzw. srebrnej erze komiksów, czyli mniej więcej od połowy lat 50. do roku 1970. Dowódcą oddziału był wtedy Rick Flag Jr., którego później Amanda Waller zwerbowała do nowego składu.

Na znaną nam wizję zespołu skazańców musieliśmy poczekać do 1986 roku. Wtedy to właśnie zadebiutował Suicide Squad w znanej nam formie przestępców, których kara zostanie zmniejszona, jeśli wykonają misję niemożliwą. W ich głowach zostały umieszczone bomby, na wypadek niesubordynacji, z których pomocą Amanda Waller mogła zdalnie ich wyeliminować. Pierwszym ich zadaniem było powstrzymanie zagrożenia nadesłanego przez Darkseid’a.

Przez całą historię postaci należących do tytułowego zespołu było wiele: Count Vertigo, Bronze Tiger, Enchantress, Bulldozer, Killer Frost, Chemo, El Diablo, Savant, Superboy, Batgirl, a nawet Joker. Nie będę ukrywał, że połowa tych bohaterów jest dla mnie obca. Warto wspomnieć, że Deadshot i Kapitan Boomerang to jedni z najstarszych członków i w zasadzie znajdują się w tym zespole od samego jego początku. Uwielbiana przez większość Harley Quinn pojawiła się dopiero w 2011 roku, przy okazji startu nowej serii komiksów nazwanej Vol. 4. W tym samym czasie pojawił się również King Shark.

Deadshot

Deadshot, a tak właściwie Floyd Lawton, to zabójca na zlecenie, który nigdy nie chybia. Posiada niebywałą celność, wynikającą z jego umiejętności, nie z super mocy. Specjalista od posługiwania się wszelkiej maści bronią palną, w szczególności upatrzył sobie karabiny umieszczone na nadgarstkach oraz karabiny snajperskie, jest mistrzem planowania i taktyki. Przez lata jego historia zmieniała się, podobnie jak jego ubiór, metody działania, a nawet kolor skóry. Ważną częścią jego historii jest fakt, że Floyd w młodym wieku zabił swojego brata i okaleczył ojca.

Po tej tragedii przeniósł się do Gotham City, gdzie z początku Deadshot zaczął kreować się na nowego bohatera. Wmówił sobie, że Batman to jego rywal. Wszystko to było przykrywką dla jego przestępczej działalności. Został jednak przejrzany przez Komisarza Gordona oraz Nietoperza i umieszczony w Arkham. Co ciekawe, Batman to jedyna osoba, której Deadshot nie trafił. Dzięki sesjom terapeutycznym wykryto u niego, że pragnie śmierci i wyczekuje momentu, aż ktoś zakończy jego żywot.

Przez lata Floyd przeszedł długą drogę, głównie jako jeden z członków Suicide Squad. Często w tym czasie kłócił się z Kapitanem Boomerangiem. Stał się kimś w rodzaju antybohatera, który zrobi wszystko, aby chronić swoją rodzinę. Posiada syna Edwarda oraz córkę Zoe.

Kapitan Boomerang

Digger Harkness wychował się w Australii, gdzie uczył się rzucać bumerangiem, aby zyskać szacunek ojca. Później został promotorem firmy zajmującej się produkcją zabawek, wtedy też stworzył swoją sceniczną personę, którą nazwał-Kapitan Boomerang.

Przeniósł się do Central City, gdzie rozpoczął swoją przestępczą karierę, właśnie jako Kapitan. Wielokrotnie mierzył się z Flashem, którego nawet udało mu się trafić bumerangiem. Po pewnym czasie uwziął się na superbohatera tak mocno, że pragnie jedynie jego śmierci. Nie posiada specjalnych mocy, a w walce posługuje się jedynie zbudowanymi przez siebie bumerangami.

Człowiek chamski i tchórzliwy, dodatkowo uważany za niepoczytalnego. Jeden z mniej skutecznych członków zespołu, który zrobi wszystko, aby uratować swoją skórę. Nie przykłada wagi do misji, zespół nie raz musiał go zmotywować do walki, a podczas akcji zdarzyło mu się przy okazji popełniać inne przestępstwa. Jakby tego było mało, jest też rasistą.

Harley Quinn

Harleen Quinzel była psychiatrą Jokera w Azylu Arkham. Lekarka została jednak przez niego zmanipulowana i dostała obsesji na jego punkcie, wierząc, że jest w nim zakochana. Pomogła uciec mu z więzienia i przyjęła swój przestępczy pseudonim. Postać ta po raz pierwszy zadebiutowała w serialu animowanym Batman: The Animated Series, jednak z powodu swojej popularności została przeniesiona na karty komiksów.

Harley nie posiada supermocy, ale jest nieprzewidywalna, posiada ogromną wiedzę z zakresu psychologii i zawsze towarzyszy Jokerowi. Ich relacja jednak można uznać za bardzo burzliwą. Sam Joker przeważnie traktował ją jak przedmiot, nie raz wykorzystując jej syndrom sztokholmski, aby uratować się przed aresztowaniem. W walce posługiwała się z początku charakterystycznym młotem. Posiadała również hieny.

W roku 2011, kiedy pierwszy raz zadebiutowała w Task Force X, jej postać została na nowo zaprojektowana, otrzymała nowy strój i osobowość wzorując się na tej z serii Arkham. Harley stała się bardziej brutalna i psychopatyczna, aby pasować do nieco poważniejszego tonu komiksu.

King Shark

Nanaue to syn ludzkiej kobiety i boga rekinów. W zależności od wersji i komiksu jest przedstawiony jako żarłacz biały lub rekin młot. Dzięki swojemu pochodzeniu posiada nadludzką siłę i szybkość, dzięki skrzelom może oddychać pod wodą. Uzbrojony w pazury i mordercze zęby zdolne przebić skórę nawet Supermana. Dodatkowo posiada twardą skórę, która chroni go przed obrażeniami. Potrafi nawet przywoływać do pomocy rekiny, ale w przeciwieństwie do Aquamana, nie może im wydawać rozkazów.

Szalenie niebezpieczny przez swój impulsywny charakter, najpierw działa i myśli i tak jak łowca, kieruje się instynktem. W walce korzysta głównie ze swoich zębów i pazurów. Nie raz mierzył się z Superboyem, aby w końcu zostać przeciwnikiem Aquamana, gdzie próbował budować sobie przestępcze imperium w głębi zatopionego miasta.

Kill The Justice League

Niewątpliwie jest to ciekawa zgraja przestępców, gdzie ich relacje oraz wzajemne docinki mogą być jedną z najmocniejszych elementów gry. Poza komiksami tytułowy Suicide Squad otrzymał dwa filmy aktorskie.

Szczególnie mogę polecić ten drugi, gdzie miejsce reżysera zajął James Gunn, czyli człowiek odpowiedzialny za sukces Strażników Galaktyki. Idealnie znalazł tam upust swojej szalonej wizji, pasującej idealnie do charakterystyki zespołu. Koniecznie dajcie znać, jak grało wam się w growy odpowiednik, bo cały zespół to ciekawa koncepcja.

Artykuł Kim są członkowie Suicide Squad pochodzi z serwisu Pograne.

10. Pieśń Włóczni (Alien: Music of the Spears)

Na początek zestawienia trafi jeden z najbardziej oryginalnych komiksów ze świata Obcego autorstwa Cheta Williamsona i Tima Hamiltona. Dlaczego oryginalny? Bo któż mógłby chcieć zrobić z Obcego… muzykę?

Właśnie na taki pomysł wpada Damon Eddington, muzyk, który pragnie stworzyć swoje Magnum Opus dla korporacji muzycznej Synsound. Pracodawca nie tylko zdobędzie dla artysty jajo Obcego, ale też pozwoli mu hodować Ksenomorfa w niewoli, by artysta do woli nagrywał wydawane przez niego dźwięki i stworzyć symfonię, która przyniesie mu sławę.

Choć pomysł z pozoru wydaje się absurdalny, to doskonale obrazuje świat, w którym ludzkość oswoiła się już ze świadomością istnienia Obcych. Damon, choć z pozoru bardzo oporny temu, by samemu wyhodować Ksenomorfa z czasem pogrąża się w coraz większym szaleństwie i nie cofnie się przed niczym by nagrać upragniony dźwięk. To doskonałe studium obsesji w pełni obrazuje postać Obcego, ochrzczona przez Damona imieniem Mozart.
Pieśń Włóczni to utwór o chęci zdobycia sławy i zysku, a cierpienie i wrzaski to refren, który na długo pozostaje w pamięci czytającego.

9. Spustoszenie (Aliens: Havoc)

Gdybym miał w kilku zdaniach powiedzieć o czym właściwie jest Spustoszenie, opisałbym je w ten sposób: Załoga USCV St. Clair na bezpośrednie polecenie swojego pracodawcy, Linii Pasażerskich Czerwony Olbrzym, przybija do opuszczonego luksusowego promu kosmicznego Lunar Maru z zamiarem wyjaśnienia powodu, dla którego statek przestał nadawać jakiekolwiek komunikaty. Historia toczy się tutaj bardzo klasycznie i dość sztampowo. Jednak sam projekt broni się czymś zupełnie innym.

Spustoszenie to ciekawy eksperyment: 42 artystów zasiada do pracy nad jednym komiksem, gdzie każdy rysownik po kolei otrzymuje do stworzenia jedną stronę. Mamy więc różnice w stylu, kresce i wyglądzie postaci czy potworów. Co więcej, prawie wszystkie kadry rysowane są tak, by prezentować punkt widzenia (POV) różnych bohaterów. Tzn.: widzimy dokładnie to, co w tej chwili widzi dany członek załogi. Ten nietypowy zabieg ma też uzasadnienie fabularne, jednak nie chcę go zdradzić, by nie psuć nikomu zabawy. Jeśli oczekujecie czegoś nietypowego, Spustoszenie jest zdecydowanie projektem dla was.

8. (Aliens: Stronghold)

Ciężko jest opisać Twierdzę tak, by nie wydała się kolejnym sztampowym pomysłem z Uniwersum Obcego. Ot, załoga statku przybywa w formie audytorów na stację badawczą, gdzie szalony naukowiec zajmuje się badaniem Obcych, by stworzyć śmiertelny wirus, dzięki któremu będzie w stanie zlikwidować zagrożenie ze strony Ksenomorfów bez straty w ludziach.

Czym więc wyróżnia się komiks? Świetną plejadą postaci. Mamy doktora Nordlinga, jedynego człowieka na stacji, otoczonego przez usługujące mu androidy. Jest też główna para bohaterów, Joy i Philip Strunk, małżeństwo pracujące na usługach korporacji Grant. Oboje małżonków ma zgoła odmienne zdania co do tego, w jaki sposób naukowiec traktuje osoby syntentyczne. Z androidów na uwagę zasługują Payne, sztuczny człowiek, jako jedyny będący w stanie naprawiać inne osobniki swojego gatunku, oraz Dean – ogromny, przypominający golema robot, który służy jako ostatnia linia obrony, gdyby jakimś cudem Obcy wydostali się z kontrolowanego otoczenia.

No i jest Jeri. Syntek zamknięty w ciele Ksenomorfa, który służy doktorowi Nordlingowi jako jego oczy i uszy, kiedy wyrusza do gniazda obcych w celach badawczych. Choć z początku nie byłem w pełni przekonany w stosunku do samego pomysłu, z czasem postać Jeriego stała się dla mnie jednym z moich ulubionych elementów komiksu. Jest coś czarującego w spokojnym, gadającym Ksenomorfie z cygarem w ustach.

7. Szał (Aliens: Frenzy / Berserk)

Jeśli mało wam Kolonialnych Marines, to Szał z powodzeniem wypełni tę lukę. Na łamach tego komiksu poznacie losy zespołu Berserk, karnej jednostki zajmującej się czyszczeniem zagrożenia ze strony Obcych. W scenariuszu Johna Wagnera trup ściele się gęsto, a akcja pędzi galopem nie dając czytelnikowi złapać oddechu. To niezobowiązująca, ostra jazda bez trzymanki, gdzie główne skrzypce, prócz oddziału Marines gra MAX (Mobile Assault Exo-Warrior): skazaniec, na stałe zamknięty w opancerzonym egzoszkielecie.

Kontrolowany przez podawanie silnych leków, wybudzony ze śpiączki farmakologicznej jest nie do powstrzymania i nie ustanie, póki nie zniszczy wszystkiego co znajdzie na swojej drodze. To chodząca maszyna do zabijania i tylko dzięki niemu żołnierze są w stanie oczyścić gniazda Obcych oraz wyjść cało z opresji. Przerażający koncept, jednak doskonale obrazujący desperację i beznamiętność sił zbrojnych, gdzie głównym priorytetem jest usunięcie zagrożenia bez oglądania się na straty w ludziach.

6. Zbawienie (Aliens: Salvation)

Wystarczy spojrzeć na okładkę omawianego komiksu, by wiedzieć, że mamy do czynienia z rysunkami Mike’a Mignoli. A jeśli zestawi się go z taką legendą jak Dave Gibbons (Watchmen) to mamy przepis na murowany hit. Zbawienie to krótka, 56 stronicowa opowieść o Selkirku, członku załogi Nova Maru, który wraz z oszalałym kapitanem statku rozbija się na tropikalnej, niezamieszkanej przez innych ludzi planecie. Okazuje się jednak, że prócz dwójki ocalałych na planetę dostaje się także ładunek, który transportował Nova Maru.

Komiks ma świetne tempo, czyta się go szybko przeskakując ze strony na stronę. Jego największą siłą jest sposób w jaki podchodzi do kwestii wiary. Gibbons dzięki monologom Selkirka obrazuje postać Ksenomorfa jako diabła, w którym ocalały widzi test swego oddania Bogu. Kreska Mignoli tylko podkręca poczucia szaleństwa, w które coraz bardziej popada główny bohater. Oryginalny pomysł i odpowiadający za niego niesamowity duet sprawia, że nie sposób by komiks nie trafił do takiego zestawienia.

5. ALIEN 3 według Williama Gibsona

Obcy 3 przeszedł przez tyle zmian, że do dziś ciężko jest połapać się w tym ile ich właściwie było. Na uwagę zawsze zasługiwały dwa scenariusze: jeden napisany przez Vincenta Warda i ten od Williama Gibsona. Komiks Dark Horse: Alien 3 jest adaptacją drugiej wersji scenariusza (mówiłem?) Williama Gibsona nad serią.

Dlaczego warto zainteresować się tym komiksem? Z kilku powodów. Fani mogą po raz pierwszy przeczytać i zobaczyć, jak wyglądałaby trzecia część Obcego, gdyby nie to, że Fox bał się nakładów pieniężnych potrzebnych na to przedsięwzięcie. Co więcej, to właśnie twórca Cyberpunka wprowadził do świata Obcego Związku Narodów Postępowych, odpowiednik ZSRR, jako nową siłę w kosmosie. Tym samym zanurzył świat w czymś na kształt zimnej wojny. Choć scenariusz nigdy nie został zrealizowany, to ZNP powróciło i jest teraz kanoniczną częścią rozbudowanego uniwersum.

Bohaterami kontynuacji stali się Hicks i Bishop, którzy po wydarzeniach z Obcy: Decydujące Starcie trafiają na stację Anchorpoint. Tam przyjdzie im się zmierzyć z nowym gatunkiem Ksenomorfa, który został zmodyfikowany genetycznie przez pracujących tam naukowców. Johnnie Christmass odpowiedzialny zarówno za rysunki jak i scenariusz, wykonał tutaj kawał dobrej roboty: bohaterowie, pomieszczenia i design, wszystko to jest oddane jak najbardziej wiernie filmowemu pierwowzorowi. Nie dało się jednak uniknąć kilku mankamentów: mimo przearanżowanego scenariusza historia nadal bywa ciężka do zrozumienia, nie jestem też fanem wyglądu uzbrojenia, które wykorzystuje ZNP. Niektórym może też nie przypaść dość jaskrawe kolory paneli, moim zdaniem komiks wyglądałby o wiele lepiej, gdyby były w bardziej stonowanych barwach.

4. Aliens (Aliens: Book One)

Pierwszy oficjalny komiks stanowiący rozwinięcie fabuły Obcy: Decydujące Starcie był w Stanach Zjednoczonych nie lada wydarzeniem. Początkowo wydany jedynie w czerni i bieli (taki też jest dostępny u nas dzięki Scream Comics) dział się kilka lat po wydarzeniach filmu. Mark Verheiden nie cackał się z uwielbianymi przez fanów bohaterami: Hicks po wydarzeniach na Acheronie skończył z zespołem stresu pourazowego, a osamotnioną Newt zamknięto w zakładzie psychiatrycznym. Jednak kiedy załoga jednego ze statków ratunkowych zostaje całkowicie wybita przez Ksenomorfa, Kolonialni Marines przypominają sobie o ocalałych z LV-426. Hicks ma wyszkolić oddział, który podejmie się zaatakowania Obcych na ich rodzimej planecie. Nikt jednak nie wie, że na ziemi nowy ruch religijny zwany Kościołem Niepokalanej Inkubacji planuje atak na siedzibę jednej z korporacji, która podobno przetrzymuje Królową Ksenomorfów w swoich laboratoriach…

Czytając Aliens dzisiaj, muszę przyznać, że komiks zestarzał się dość przyzwoicie pod względem rysunków. W szczególności Obcy wyglądają tutaj nieziemsko i chyba jedyne do czego naprawdę mógłbym się przyczepić, to design nowych technologii, które przywodzą na myśl retro science fiction. Wszystko jest tu kanciaste i momentami kiczowate, co diametralnie różni się od świata przedstawionego w filmach. Mimo to, jest to zdecydowanie komiks, który należy przeczytać.

3. Apokalipsa (Aliens: Apocalypse)

Siła Apokalipsy tkwi w przyciągającej oko kresce Douga Wheatleya i pozornej prostocie historii autorstwa Marka Schultza. Pozornej, bo zaczynającej się dość schematycznie: Kapitan jednostki ratowniczej Alecto Throop zostaje najęta przez niezależny konglomerat naukowy – Geholgod – do odnalezienia zaginionego doktora Keitela. Oczywiście, z czasem okaże się, że nic nie jest tym czym się wydaje, a odkrycie, którego dokonał doktor będzie miało ogromne znaczenie dla przyszłości rodzaju ludzkiego.

Apokalipsa to kolejna opowieść, w której Ksenomorfy otacza się religijnym, fanatycznym wręcz kultem. Jest też dowodem na to, że rozszerzone uniwersum ma w sobie potencjał, który można pomysłowo rozbudować. Z komiksem warto się zaznajomić również dlatego, by samemu zobaczyć, jak interpretowano istoty, które wraz z premierą Prometeusza stały się Inżynierami. A, że kilka pomysłów z tej historii znalazło się w odrobinę zmienionej postaci w filmie, to już zupełnie inna sprawa.

2. Labirynt (Labyrinth)

Powiedzieć, że Labirynt autorstwa Jima Woodringa i Kiliana Plunketta jest obowiązkową lekturą dla każdego fana uniwersum to mało. To szokujący i ohydny komiks, w wielu miejscach tak brutalnie obchodzący się z czytelnikiem, że na samo wspomnienie tego, co się w nim wyprawia można dostać gęsiej skórki. To w tym tytule dostaliśmy najlepszego antagonistę w historii serii, ikonę w całym szeregu szalonych naukowców badających Obcych: doktora Paula Churcha.

Church nie jest tutaj jednowymiarowym złoczyńcą. Nie do końca jestem nawet pewien czy można go tak nazwać. Z jednej strony to człowiek, którego zachowanie przyprawia o dreszcz na plecach, z drugiej potrafi omamić swojego rozmówcę charyzmą, jeśli tylko zechce. Na uwagę zasługują tu dwa segmenty: autopsja Obcego i wspomnienia Paula o tym, gdy po raz pierwszy zetknął się z Ksenomorfami. Historia naukowca jest wstrząsająca i jeszcze bardziej uwiarygodnia jego przemianę w człowieka, który chłodno kalkuluje każdą decyzję.

Labirynt stanowi też ciekawe spojrzenie na Obcego pod kątem biologicznym: poznamy ich zachowania, funkcje organów, to jak funkcjonują i czym się kierują podczas ataku na zwierzynę. Z jednej strony komiks odziera nam Ksenomorfa z tajemnicy, z drugiej daje szereg odpowiedzi na pytania, o których nawet nie wiedzieliście, że macie.

1. Koszmarny Azyl (Nightmare Asylum)

Mark Verheiden jest już legendą w fandomie Obcego. Choć jego komiksowy sequel nigdy nie został zekranizowany, do dziś uznawany jest za klasykę i wzór, jak powinno się tworzyć opowieści o Ksenomorfach. Nightmare Asylum to swoista jazda bez trzymanki, podkręcona do maksimum obłędnymi rysunkami Denisa Beauvaisa, którego styl do dziś prezentuje się bardzo przyzwoicie (czego nie można powiedzieć o Earth War, sequelu NA).

Nadal pierwsze skrzypce grają tutaj Hicks i Newt (w innych wersjach Wilks i Billie). Bohaterowie po wydarzeniach z pierwszego komiksu trafiają do bazy wojskowej, w której generał ogarnięty obsesją odbicia ziemi z rąk obcych tresuje własne zastępy Ksenomorfów. Jeśli to wszystko brzmi dla was znajomo, to dlatego, że wiele elementów historii Verheidena zostało potem wykorzystanych przez innych twórców, także w kolejnych odsłonach filmowej sagi. To tutaj po raz pierwszy pojawił się wątek próby kontroli Ksenosów, tak bliźniaczo podobny do tego z Obcego: Przebudzenie. Mogę nawet śmiało stwierdzić, że to Nightmare Asylum przetarło szlak dla tak fascynujących antagonistów jak dr Church.

Gdybym miał więc wybrać definitywny komiks o Obcym, byłby to właśnie ten.

Artykuł Top 10 najlepszych komiksów z Uniwersum Obcego pochodzi z serwisu Pograne.

Dobry uczynek zawsze w cenie

Calość jest darmowa, tak, ale działa na zasadach charityware. Pobranie ebooka jest całkowicie, 100% darmowe. Natomiast pobierający zostaną poproszeni o przejście na stronę Fundacji Kobiety Wędrowne i wpłacenie dobrowolnej kwoty. Organizacja ta pomaga kobietom-uchodźczyniom w adaptacji i zdobywaniu umiejętności niezbędnych do usamodzielnienia się w nowym środowisku.

W antologii znajdziecie 6 krótkich komiksów i kilka dodatkowych grafik krążących wokół tematu fantastyki. Warto zaznaczyć, że wydano je także w wersji dla niewidomych. Obok tradycyjnej, graficznej wersji, dostępna jest także audiodeskrypcja. Wydanie PDF zawiera oba warianty (obrazkowy + tekst), wydanie ePub tylko audiodeskrypcję.

Gdzieś pod powierzchnią – co znajdziemy w środku?

Zbiór Gdzieś pod powierzchnią składa się z następujących tytułów:

• Dreams – Małgorzata (Goria) Lewandowska
• Ukorzenianie – rina
• Łeb – Arnold Woliński
• Gwiezdne wrota – Grzegorz Wawrzyńczak
• Unaocznieni – Emilian Wojnowski, Borys Pecikozić, Ewa Korycińska
• Szajby, fioły i bziki z upadkiem cywilizacji w tle – Marcin Bartosz Łukasiewicz, Jan Krusiński

Za audiodeskrypcję odpowiada Marcin Opolski, zaś za konsultację audiodeskrypcji Magdalena Rutkowska.

Projekt Zapomniane Sny wydał już trzy zbiory opowiadań, a każda edycja zachęca do wspierania jakiegoś NGO (Organizacji Pozarządowej). Nie jest on związany z wymienioną wyżej fundacją, ale zespół bardzo im kibicuje i zachęca do zapoznania sie z ich działalnością i wsparcia.

• Strona antologii
• Strona projektu
• Profil FB

Artykuł Gdzieś pod powierzchnią – antologia komiksów łącząca przyjemne z pożytecznym pochodzi z serwisu Pograne.