W tym zestawieniu przyjrzymy się najciekawszym modom do Resident Evil: Requiem, które wyróżniają się pomysłem, jakością wykonania lub wpływem na rozgrywkę. Jeśli chcecie odświeżyć swoją przygodę albo nadać jej inny charakter, poniższa lista stanowi dobry punkt wyjścia.

Instalacja Fluffy Mod Manager do Resident Evil: Requiem

Fluffy Mod Manager to najpopularniejsze narzędzie do zarządzania modyfikacjami w grach z serii Resident Evil. Pozwala w prosty sposób instalować, włączać i wyłączać mody bez konieczności ręcznej ingerencji w pliki gry, co znacząco ogranicza ryzyko błędów.

Proces instalacji jest szybki i nie wymaga zaawansowanej wiedzy technicznej:

• Pobierz Fluffy Mod Manager – Narzędzie dostępne jest najczęściej na platformie Nexus Mods.
• Rozpakuj archiwum – Po pobraniu wypakuj pliki do dowolnego folderu na dysku (np. na pulpicie lub w katalogu z narzędziami do modów).
• Uruchom program – Otwórz plik wykonywalny (najczęściej .exe). Przy pierwszym uruchomieniu program poprosi o wybór gry.
• Wybierz Resident Evil: Requiem z listy – Jeśli gra znajduje się na liście wspieranych tytułów, wystarczy ją wskazać. W przeciwnym razie konieczne może być ręczne przypisanie folderu instalacyjnego.
• Wskaż lokalizację gry – Program zazwyczaj sam wykrywa folder instalacyjny, ale jeśli tak się nie stanie, należy wskazać go ręcznie (np. katalog Steam).

Instalacja REFramework

W przypadku Resident Evil: Requiem nie wszystkie mody działają w ten sam sposób. Część z nich można zainstalować przy pomocy Fluffy Mod Managera, ale bardziej zaawansowane mody — szczególnie te oparte na skryptach — wymagają dodatkowego narzędzia, jakim jest REFramework. Dlatego przed instalacją warto sprawdzić wymagania danego moda. Informacja o tym, czy potrzebny jest REFramework, zazwyczaj znajduje się w jego opisie. REFramework jest wymagany dla modów opartych na skryptach (najczęściej pliki .lua), które rozszerzają działanie gry o dodatkowe funkcje.

• Pobierz REFramework
• Otwórz folder z grą Resident Evil: Requiem
• Wypakuj pliki do głównego katalogu gry (tam, gdzie plik .exe)
• Uruchom grę

Instalacja modów do REFramework

• Pobierz wybrany mod
• Przenieś plik (np. .lua) do folderu: /reframework/autorun
• Uruchom grę – mod załaduje się automatycznie

RenoDX – HDR Fix

Modyfikacja RenoDX – HDR Fix skupia się na poprawie jakości obrazu w trybie HDR, który w podstawowej wersji gry potrafi sprawiać problemy związane z jasnością i odwzorowaniem kolorów. Autor moda przebudował system post-processingu, korygując sposób, w jaki gra interpretuje sygnał HDR.

W praktyce oznacza to lepszy balans między światłem a cieniem, bardziej naturalne tonowanie obrazu oraz większą spójność wizualną na ekranach HDR. Co istotne, mod wykorzystuje system dodatków ReShade, dzięki czemu działa bez bezpośredniej ingerencji w pliki gry. Ułatwia to aktualizację i zmniejsza ryzyko konfliktów z innymi modyfikacjami.

Pobierz mod

Playtime Tracker

Modyfikacja Playtime Tracker wprowadza prostą, ale brakującą w podstawowej wersji gry funkcję – licznik czasu rozgrywki widoczny bezpośrednio na ekranie. Mod działa jako lekki skrypt oparty na REFramework i śledzi zarówno czas aktualnej sesji, jak i łączny czas spędzony w grze. Informacje te są wyświetlane w czasie rzeczywistym podczas rozgrywki, co pozwala na bieżąco kontrolować postępy.

Co istotne, dane zapisywane są automatycznie do pliku, dzięki czemu licznik kontynuuje zliczanie przy kolejnym uruchomieniu gry. Mod działa także w menu, więc obejmuje pełny czas spędzony w tytule, a nie tylko aktywną rozgrywkę. Instalacja sprowadza się do umieszczenia pliku skryptu w folderze REFramework („autorun”), co czyni go jedną z prostszych modyfikacji do wdrożenia.

Pobierz mod

Patient X

Modyfikacja Patient X znacząco zmienia przebieg jednej z sekcji gry, wprowadzając stałą obecność przeciwnika inspirowanego Mr. X. Mod dodaje system stalkera w części szpitalnej, w której bohaterka jest aktywnie śledzona przez przeciwnika o rozbudowanej sztucznej inteligencji. W przeciwieństwie do prostych skryptów czy jednorazowych sekwencji pościgu, Patient X opiera się na systemie stanów zachowania. Przeciwnik może przeszukiwać lokację, reagować na dźwięki, tropić gracza po utracie kontaktu lub przechodzić w pełny pościg dopiero po jego wykryciu. Dzięki temu jego obecność wydaje się bardziej naturalna i mniej „oskryptowana”.

Mod uwzględnia również logikę bezpiecznych pomieszczeń — wejście do safe roomu chwilowo eliminuje zagrożenie, ale po wyjściu przeciwnik wraca do gry, pojawiając się w realistycznych punktach mapy, zamiast natychmiastowego respawnu przy drzwiach. Istotnym elementem są także tzw. route cutoffs, czyli możliwość odcinania drogi graczowi. Patient X nie tylko podąża śladem bohatera, ale potrafi przewidywać jego trasę i pojawiać się przed nim, zwiększając napięcie podczas eksploracji. Dla zachowania balansu wprowadzono drobne korekty — przeciwnik porusza się nieco wolniej, zadaje mniej obrażeń i jest bardziej podatny na reakcję na ataki, co sprawia, że presja pozostaje wysoka, ale nie frustrująca.

Pobierz mod

Photo Mode Cutscenes Slider Unlock

Mod Photo Mode Cutscenes Slider Unlock odblokowuje pełne ustawienia trybu fotograficznego w cutscenkach. W praktyce oznacza to dostęp do wszystkich opcji robienia screenów także podczas scen przerywnikowych — bez ograniczeń, które normalnie blokują część ustawień. Modyfikacja działa w oparciu o REFramework i wymaga jego instalacji. Plik należy umieścić w folderze „autorun”. Autor zaznacza, że w niektórych scenach mogą wystąpić problemy techniczne, np. czarny ekran. To prosty mod skierowany głównie do osób robiących screeny lub materiały z gry.

Pobierz mod

No Autosave (Standard & Insanity)

Mod No Autosave (Standard & Insanity) wyłącza automatyczne zapisy gry na wyższych poziomach trudności. Zmiana obejmuje tryby Standard (Classic) oraz Insanity. W tych wariantach gra przestaje zapisywać postęp samodzielnie, co oznacza, że każda śmierć cofa do ostatniego ręcznego zapisu.

Niższe poziomy trudności — Casual oraz Standard (Modern) — pozostają bez zmian i działają tak jak w podstawowej wersji gry. Mod nie usuwa możliwości zapisu całkowicie. Leon nadal może zapisywać grę w wyznaczonych miejscach, więc system wraca do bardziej klasycznego modelu znanego z wcześniejszych odsłon serii. To prosta modyfikacja, która zwiększa poziom ryzyka i wymusza ostrożniejszą grę, szczególnie na wyższych poziomach trudności.

Pobierz mod

Remove Low Health Effects

Mod Remove Low Health Effects usuwa efekty wizualne pojawiające się przy niskim poziomie zdrowia. W podstawowej wersji gry ekran zmienia się, gdy postać jest ranna — pojawiają się dodatkowe efekty utrudniające widoczność. Po instalacji moda zostają one całkowicie wyłączone, dzięki czemu obraz pozostaje czytelny niezależnie od stanu zdrowia.

Modyfikacja wymaga REFramework i instalowana jest poprzez wrzucenie pliku do folderu „autorun”. To prosta zmiana, która poprawia przejrzystość obrazu i eliminuje elementy mogące przeszkadzać podczas walki lub eksploracji.

Pobierz mod

Arachnophobia Mod

Arachnophobia Mod usuwa wizualny wygląd przeciwników przypominających pająki. Zamiast standardowych modeli przeciwników typu pajęczych, gra wyświetla uproszczone, bezkształtne formy. Dzięki temu elementy, które mogą być problematyczne dla osób z arachnofobią, przestają być rozpoznawalne wizualnie.

Autor zaznacza, że jest to bardzo podstawowa modyfikacja — nie zmienia dźwięków ani wszystkich scen w grze, a jej działanie nie zostało szeroko przetestowane. Mod wymaga REFramework i może potrzebować włączenia obsługi „loose files”.

Pobierz mod

Dynamic Difficulty Controller

Mod Dynamic Difficulty Controller pozwala ręcznie kontrolować system dynamicznej trudności w grze. W standardowej wersji poziom trudności dostosowuje się automatycznie do stylu gry, a ta modyfikacja daje nad tym pełną kontrolę i pozwala dopasować go do własnych preferencji. Autor podzielił funkcje moda na kilka trybów, w tym tryb domyślny, tryb ograniczający (Clamp) oraz wyzwania (Challenge).

Dodatkowo mod wprowadza własny interfejs, który pozwala włączać i wyłączać modyfikację oraz zmieniać jej ustawienia w trakcie gry. W kolejnych wersjach dodano też dodatkowe opcje, takie jak tryb losowej trudności oraz rozszerzone skalowanie poziomu przeciwników. To jedna z bardziej rozbudowanych modyfikacji, która zamiast zmieniać pojedynczy element, daje narzędzia do sterowania całym systemem trudności.

Pobierz mod

Auto Item Reveal

Mod Auto Item Reveal sprawia, że wszystkie przedmioty widoczne są od razu na mapie. Modyfikacja wykorzystuje istniejące w grze ikony i po prostu je odsłania, dzięki czemu nie trzeba samodzielnie odkrywać lokacji, żeby zobaczyć, gdzie znajduje się loot.

Warto zaznaczyć, że mod nie dodaje nowych oznaczeń — pokazuje tylko te przedmioty, które już mają przypisane ikony w danych gry. Jeśli dany przedmiot nie ma własnej ikony, nie pojawi się na mapie. Modyfikacja działa jako skrypt REFramework i pozwala włączać lub wyłączać jej działanie z poziomu menu w grze.

Pobierz mod

Ironman Mode (Permadeath)

Mod Ironman Mode (Permadeath) wprowadza system permanentnej śmierci. Po jego instalacji śmierć postaci oznacza koniec rozgrywki — zapis gry zostaje usunięty i nie ma możliwości wczytania wcześniejszego stanu. W aktualnej wersji mod usuwa tylko zapisy powiązane z aktualnym poziomem trudności.

Oznacza to, że jeśli grasz np. na Standard (Classic), kasowane są wyłącznie save’y z tego trybu, a pozostałe pozostają nienaruszone. Całość działa automatycznie i nie wymaga konfiguracji — po śmierci pliki zapisu są usuwane od razu, bez możliwości ich odzyskania. To modyfikacja skierowana do osób szukających maksymalnego wyzwania. Każdy błąd ma tu realne konsekwencje, a rozgrywka wraca do bardziej bezkompromisowego modelu, w którym nie ma miejsca na poprawki.

Pobierz mod

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Resident Evil: Requiem – mody. Przegląd najciekawszych modyfikacji pochodzi z serwisu Pograne.

Ponieważ nie przepadam za lataniem w kółko bez ładu i składu, postanowiłem przygotować sobie rozpiskę, która pomoże mi w szybkim ogarnięciu całego procesu. Gdy była już gotowa, stwierdziłem, że spróbuję ją rozbudować i podzielić się tym schematem z Wami. Dodam jeszcze, że aby w pełni wykorzystać poniższe wskazówki, trzeba mieć na karku przynajmniej kilka godzin spędzonych z tą pozycją.

Najpierw trzeba zarobić

Pierwszą rzeczą, którą warto zrobić po zalogowaniu, to odebrać wszelkiego rodzaju materiały związane z wydarzeniami. Nie powinno to stanowić problemu, gdyż gra sama wypluwa nam na ekran informacje z tym związane. Podobnie wygląda sytuacja ze złapaniem dóbr z wykupionej przepustki.

Następnie dobrze jest sprzedać zalegające w magazynach towary, o które prosi każda z placówek. Zrobić to można dosłownie w minutę z menu Outpost Management. Oczywiście najlepiej skupić się na tych najdroższych produktach. Ja wyszedłem z założenia, że w fabrykach najlepiej tworzyć tylko takie artykuły i chyba dobrze na tym wyszedłem. Na koniec odbieram także kredyty, ale na razie zostawiam je w portfelu.

Zakładka daily

Gdy już mogę kąpać się w różnego rodzaju walutach, przysiadam do odhaczenia zadań codziennych. Jest ich w sumie jedenaście. Za wykonanie każdego z nich otrzymujemy z góry określoną liczbę punktów:

• zalogowanie do gry (20 punktów),
• podniesienie poziomu dowolnej postaci (20 punktów),
• podniesienie poziomu dowolnej broni (20 punktów),
• zebranie pięciu materiałów (20 punktów),
• wytworzenie jednego przedmiotu (20 punktów),
• wykorzystanie 60 Sanity (10 punktów),
• wykorzystanie 120 Sanity (10 punktów),
• pokonaj dwudziestu przeciwników (20 punktów),
• złóż jeden sprzęt (40 punktów).

Aby odblokować wszystkie nagrody za tego typu misje, wystarczy wbić 100 punktów. Pierwsze dwadzieścia wpada po zalogowaniu. W związku z tym, że plan zakłada jak najszybsze zapełnienie licznika, zawsze skupiam się na podniesieniu poziomu postaci i broni. Potem tworzę jeden przedmiot, a na końcu zbieram pięć materiałów. Cały proces zajmuje około trzech minut i w zasadzie nie wymaga za bardzo ruszania się z miejsca.

Na pokładzie OMV Dijiang

Następnie teleportują się na pokład statku kosmicznego. Tutaj, dzięki bardzo wygodnemu menu zarządzającemu, odbieram wyprodukowane przez członków załogi surowce. Potem przychodzi czas na najbardziej czasochłonne i nudne zajęcie, czyli odwiedzanie znajomych. Nie zrozumcie mnie źle. Lubię wpadać z wizytą do innych graczy, ale wiąże się to z wielokrotnym patrzeniem na długie ekrany ładowania. Z drugiej strony napycham sobie dzięki temu kieszenie dodatkowymi kredytami.

Zanim jednak wyskoczę na niezapowiedzianą wizytę, upewniam się, że wykupiłem odpowiednie akcje, które mogę sprzedać z ogromnym zyskiem u innych. Staram się również odwiedzić pięciu różnych znajomych, abym u każdego mógł wymienić informacje wywiadowcze. Na szczęście gra podpowiada, u kogo taką podmiankę można zrobić. Wystarczy sprawdzić, czy ziomek ma ikonkę kartki z dwoma strzałkami na końcu swojego paska.

Po załatwieniu tych sprawunków wracam na swój pojazd i odwiedzam centralną część pokładu, gdzie mogę obsypać posiadane postacie prezentami. Nie jest to co prawda wymagane, ale warto poświęcić tej czynność kilka chwil, ponieważ zwiększa ona ich współczynnik zaufania. Wypełnienie tego paska owocuje możliwością podniesienia głównego atrybutu danego bohatera czy bohaterki. Nie jest to jakiś ogromny skok, ale jeżeli ktoś lubi bawić się w min-maxing, omijać tego kroku nie powinien.

Czas na spacer

Skoro wszystkie w miarę stacjonarne zadania mamy już z głowy, czas pobiegać. Ten etap całego procesu składa się tak naprawdę z trzech kroków:

• wykonania dostaw w węzłach magazynowych (depot nodes),
• odwiedzenia stacji recyklingowych (recycling stations),
• zebrania materiałów potrzebnych do podwyższania szczebli postaci oraz broni.

Pierwszy punkt powinno się wykonywać codziennie. Szczególnie ważne są dostawy przekazywane przez innych graczy, ponieważ dokładają kolejne kredyty do naszego banku. W przypadku stacji recyklingowych wszystko zależy od tego, jak bardzo rozbudowany jest Wasz statek. To właśnie tutaj zbieramy surowce potrzebne do ulepszania kabin. Jeżeli mają już one najwyższy możliwy poziom, można tę część pominąć, chociaż uważam, że w miarę rozbudowy gry te materiały się przydadzą.

Sytuacja z materiałami podwyższającymi szczeble rozwoju postaci oraz broni natomiast wygląda trochę inaczej. Każdy węzeł, w którym wspomniane rezerwy znajdziemy, składa się z ośmiu dóbr odnawiających się z częstotliwością dwóch na 24 godziny. W związku z tym nie trzeba zbierać ich codziennie. Wystarczy odwiedzić każdy z nich raz na cztery doby. W całym tym procesie z pewnością pomoże dobrze rozstawiona siatka tyrolek, nad którą sam muszę zacząć pracować. Podczas tego biegania z miejsca na miejsce przydatna będzie również mapa podpowiadająca, które złoża są już zapełnione.

Kredyty i ostatnie podrygi

Kiedy zakończymy naszą przebieżkę, czas w końcu zerknąć do zakładki, w której wydamy wspomniane wcześniej kredyty. Temat ten zostawiłem na koniec, gdyż warto mieć ich jak najwięcej. Powody są dwa. Po pierwsze wśród oferowanych towarów możemy trafić na waluty potrzebne do losowania zarówno postaci, jak i broni. Po drugie system ten pozwala nam odświeżać propozycje kilkukrotnie, więc mamy więcej szans na złapanie sensownych przedmiotów. Zalecam także nie kupować nic, co nie jest akurat przecenione, chyba że jest Wam wyjątkowo potrzebne. Ostatnim krokiem jest wykorzystanie przynajmniej części punktów Sanity, aby nie doprowadzić do ich przepełnienia.

Codzienne zadania w Arknights: Endfield — podsumowanie

Mam nadzieję, że moja rozpiska przyda się Wam podczas zwiedzania malowniczych zakątków Talosa-II. Wydaje mi się, że przygotowałem dość optymalny plan, ale jeśli macie jakieś sugestie, koniecznie dajcie znać w komentarzach lub w naszych mediach społecznościowych. Chętnie podyskutuję zarówno na ten, jak i inne tematy związane z produkcją studia Hypergryph. Myślałem również, aby przygotować podobny materiał pod postacią filmu, ale nie jestem pewny czy podołam temu zadaniu. Z drugiej strony czasami łatwiej coś pokazać niż opisać, więc jeżeli jesteście zainteresowani taką formą tego poradnika, możecie dać mi znać, a ja zobaczę, co da się zrobić.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Codzienne zadania w Arknights: Endfield — szybko i bezboleśnie [PORADNIK] pochodzi z serwisu Pograne.

Zanim wyruszysz – przygotowanie ekwipunku

Zanim rozpoczniesz instalację, upewnij się, że masz wszystko, co potrzebne, aby nie skończyć jak bohater bez miecza przed finałowym bossem.
Wymagane przedmioty:

• Pendrive o pojemności co najmniej 8 GB z wejściem na USB-C
• Obraz SteamOS – najnowszy Factory Recovery/Image Builder
• Balena Etcher lub Rufus do nagrania obrazu
• Klawiatura USB-C (opcjonalnie, ale bardzo pomaga)
• Legion Go z pełną baterią lub podpięty do zasilania

Pro tip: Zrób kopię zapasową systemu Windows z Legion Go. Nigdy nie wiesz, kiedy VRM-y losu postanowią rzucić krytyka.

Stworzenie nośnika instalacyjnego – kuźnia artefaktów

Opcja A: Balena Etcher

Krok 1: Pobranie obrazu SteamOS

• Wejdź na stronę projektu i pobierz obraz „SteamOS Recovery / Installer”.
• Wybierz wersję stable lub preview — odwaga nagradzana, ale stabilność to spokój ducha.

Krok 2: Nagranie obrazu na pendrive

• Uruchom Balena Etcher.
• Wybierz obraz SteamOS.
• Wskaż pendrive jako cel.
• Kliknij Flash i poczekaj, aż proces dobiegnie końca.

Opcja B: Rufus

Jeśli lubisz widzieć więcej ustawień lub chcesz pełniejszej kontroli nad sposobem nagrywania ISO, Rufus będzie świetnym wyborem.
Kroki:

• Pobierz Rufus i uruchom plik .exe (bez instalacji).
• W polu Device wybierz swój pendrive.
• Kliknij SELECT i wskaż obraz SteamOS.

Skonfiguruj ustawienia:

Kliknij START, potwierdź nadpisanie pendrive’a.

Po pojawieniu się komunikatu READY nośnik jest gotowy. Twój pendrive jest teraz Nośnikiem Pierwszego Rozruchu. Gratulacje.

Wejście do BIOS-u – brama do świata podsystemów

Aby zdecydować o losie urządzenia, musisz najpierw wejść tam, gdzie zwykli gracze nie zaglądają.
Jak wejść do BIOS-u Legion Go?

• Wyłącz urządzenie.
• Przytrzymaj Volume –, a następnie naciśnij przycisk zasilania.
• Puść oba, gdy pojawi się ekran BIOS-u.

Konfiguracja pod instalację SteamOS – tuning magicznych run

W BIOS-ie wykonaj następujące zmiany:

• Secure Boot → OFF
• Boot Mode → UEFI
• USB Boot → Enabled
• Boot Priority → USB na pierwszym miejscu
• Zapisz zmiany i wyjdź (F10).

Teraz Legion Go gotów jest przyjąć nowego ducha systemu.

Proces instalacji – właściwa ceremonia

• Podłącz pendrive z SteamOS.
• Urządzenie powinno automatycznie przejść do menu instalacji.
• Wybierz Reimage device / Reinstall SteamOS.
• Potwierdź wszystkie komunikaty.

SteamOS zacznie kopiować pliki i konfigurować system. Potrwa to od kilku do kilkunastu minut.

Pierwszy rozruch – narodziny nowego systemu

Po zakończeniu instalacji sprzęt uruchomi się ponownie — tym razem już z SteamOS.
Czeka Cię:

• konfiguracja sieci
• zalogowanie do Steam
• pierwsza aktualizacja
• ustawienia kontrolera i ekranu

Od tego momentu Legion Go będzie działał podobnie do Steam Decka, choć wymaga drobnych poprawek.

Poprawki po instalacji – strojenie pod Twoją przygodę

Aby SteamOS działał optymalnie na Legion Go, warto wykonać kilka dodatkowych kroków:

• Instalacja sterowników AMD dedykowanych Legion Go
• Skalowanie UI pod 1600p
• Konfiguracja profili TDP
• Ustawienie kontrolera w trybie gamepad + trackpad

Zakończenie – Twoje urządzenie, Twój system

SteamOS w Lenovo Legion Go nie tylko odblokowuje pełny potencjał sprzętu, ale też sprawia, że korzystanie z handhelda staje się przyjemniejsze i bardziej intuicyjne. Gry uruchamiają się szybciej, sterowniki działają bez problemów, a Ty masz pełną kontrolę nad wydajnością i ustawieniami systemu. To nie tylko zmiana oprogramowania — to sposób, by Legion Go naprawdę poczuł się jak przenośna konsola do grania, która odpowiada na każdy Twój ruch. Cóż nie pozostaje mi nic innego, jak tylko Ci pogratulować! Zrobiłeś to. Legion Go uwolniony od Windowsa, wyposażony w pełnoprawny SteamOS, działa jak handheld, który powinien wyjść z fabryki właśnie z tym systemem. A Ty właśnie napisałeś kolejny rozdział swojej technologicznej sagi.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Instalacja SteamOS na Lenovo Legion Go – poradnik pochodzi z serwisu Pograne.

Jak po sznurku (Copy the Line)

Tym razem zacznę od pozycji, w której, aby zdobyć sto procent trofeów, nie trzeba nawet ukończyć wszystkich plansz. Copy the Line polega na odtworzeniu przygotowanych przez twórców kształtów. Nie jest to absolutnie nic trudnego i wymaga co najwyżej czterech szarych komórek. Aby trochę urozmaicić te siedem minut, które poświęciliśmy na wbicie platyny, wymienialiśmy się padem po każdym poziomie. W ten sposób każdy z nas musiał odwzorować po piętnaście wzorów. Gdy tylko ułożyliśmy trzydziesty model, wskoczył ostatni „aczik”, a my mogliśmy przeskoczyć do następnego tytułu. Wspomnę jeszcze, że produkcja jest obecnie dostępna na promocji i kosztuje całe 4,05 zł (do 08.01). Jeśli czujecie się bogaci i macie ochotę na dwie szybkie platyny, to zawsze możecie złapać wersję na PS4 oraz PS5.

I nastała ciemność (Power Pointer)

Power Pointer to gra polegająca na zapalaniu świateł w oknach. To wszystko. Nie ma tu fabuły, zwrotów akcji czy przeciwników do rozgromienia. Wystarczy poklikać przez około dwie do trzech minut, a Wasza kolekcja pucharków zostanie uzupełniona o całe dwanaście wirtualnych eksponatów. Na tę mikro pozycję również obowiązuje obniżka (do 08.01), dzięki której możecie ją złapać już za 1,35 zł, chyba że posiadacie abonament PlayStation Plus. Wtedy potrzebujecie tylko 90 groszy. Podobnie jak w przypadku Copy the Line, Power Pointer występuje w wersji PS4 i PS5.

Podwodna przygoda na chwilę (Bubble Fish)

Kolejny tytuł to zwykły side-scroller, w którym wcielamy się w rybkę strzelającą bąbelkami. Tutaj też nie za bardzo musimy się starać, aby odblokować wszystkie możliwe trofea. Wystarczy podnieść kilka wzmocnień, nabić trochę punktów oraz pokonać określoną liczbę przeciwników. Cały proces zajmuje nie więcej niż pięć minut. Bubble Fish także ma dwie wersje i również jest w promocji (do 08.01). Koszt tej strzelanki to 2,25 zł, natomiast abonenci PS+ wydadzą na nią tylko 45 groszy.

Bawi ucząc, a może uczy bawiąc? (seria Learn to Play)

Twórcy serii Learn to Play postawili przed sobą dwa pytania. Pierwsze to ile możemy wyprodukować mini gier, aby się nie narobić, ale zarobić? Na ten monet odpowiedź to trzynaście. Każda część to mini tytuł skupiający się na jednej mechanice. Do wyboru jest między innym kosmiczna strzelanka, wyścig, labirynt czy rozwalanie dyń młotkiem. Gdy już mieli gotowy pomysł, trzeba było wymyślić jak to teraz sprzedać? Myślę, że szybko zdecydowali się na umieszczenie w tych wątpliwych produkcjach bardzo łatwych trofeów. Przepis na sukces gotowy. Aby wbić w większości z nich komplet pucharków, wystarczy poświęcić od pięciu do dziesięciu minut, a z portfela zniknie tylko 4,50 złotych za każdy z nich.

Uwaga na krawędź (Sheep Running)

A może chcecie wcielić się w rolę pastuszka, który musi zaganiać owieczki do stodoły? Jeśli odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, to możecie to zrobić właśnie w Sheep Running. Nie spodziewajcie się jednak pełnej napięcia rozgrywki, a około czterech minut upierdliwego biegania po ekranie. Mniej więcej tyle zajmie Wam zebranie zestawu wszystkich „aczików”. Ta pozycja tytułu GOTY nigdy nie zdobędzie, ale kosztuje parę złotych i dodaje od siebie kolejne dwanaście trofeów, w tym jedno platynowe.

Klasyk na szybko (Pipes Master)

Na koniec zostawiłem prawdziwego klasyka, którego mechanikę chyba każdy kojarzy. Aby wymaksować Pipes Master, wystarczy doprowadzić płyn z punktu A do punktu B w dwunastu poziomach. Zajęło nam to niecałe trzy minuty, a dzięki posiadaniu usługi PS+ kosztowało 1,80 zł. Bez abonamentu mistrzem rur możecie zostać za 2,70 zł, ale ostrzegam, że promocja trwa tylko do ósmego stycznia.

Szybkie platyny na PlayStation i wasze propozycje

To by było na tyle. Wiem, że nie każdy jest fanem zdobywania pucharków w takich tytułach i ja oczywiście ich zdanie szanuję. Nie zmienia to jednak faktu, że czasem przyjemnie jest posłuchać tego charakterystycznego dźwięku powiadomienia o zdobytym trofeów raz za razem. Czy jestem z tego dumny? Nie do końca. Czy sprawia mi to przyjemność? Jak najbardziej, a przecież o to w graniu chodzi.

Skoro ja podzieliłem się z Wam swoimi znaleziskami, to być może i Wy macie ochotę podrzucić mi kilka swoich pozycji. Jeżeli tak, to zapraszam do podzielenia się nimi w komentarzach po tym wpisem lub na naszych mediach społecznościowych, lub kanale Discord, do których linki znajdziecie poniżej.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Szybkie platyny na PlayStation #3 — trofka tu, trofka tam pochodzi z serwisu Pograne.

Oto biblia przetrwania w walce z maszynami ARC, przygotowana na bazie doświadczeń weteranów i bolesnych lekcji nowicjuszy.

I. Błędy w poruszaniu się i Survival

Ruch w ARC Raiders to życie. Mapa jest Twoim wrogiem w równym stopniu, co roboty. Jeśli stoisz w miejscu, poruszasz się przewidywalnie lub ignorujesz otoczenie, szybko wrócisz do lobby. Tutaj cisza jest złotem, a wertykalność (wykorzystanie wysokości) odróżnia profesjonalistów od łatwych celów. Oto co robisz źle:

1. Bieganie z bronią w łapie

To klasyk gatunku. Wielu graczy biega z wyciągniętą bronią przez 100% czasu gry, czując się dzięki temu bezpieczniej. To złudne poczucie bezpieczeństwa.

2. Ignorowanie „Sound Traps” (Kamery, Ptaki, Alarmy)

Widzisz stado ptaków? Przebiegasz obok. Widzisz migające auto? Uderzasz w nie. To proszenie się o kłopoty.

3. Płaskie myślenie (Brak wertykalności)

Trzymanie się tylko ulic i parteru to nawyk z typowych shooterów, który tutaj Cię zgubi.

4. Nadmierne zużywanie staminy

Ciągły sprint do momentu, aż postać dostanie zadyszki i ekran zacznie pulsować.

5. Lekceważenie obrażeń od upadku

Skakanie z wysokości w stylu „parkour master” bez przygotowania.

II. Błędy w walce (PvE & PvP)

Strzelanie jest satysfakcjonujące, ale czy skuteczne? W tej grze nie chodzi o to, kto wystrzeli więcej kul, ale kto zrobi to mądrzej. Pamiętaj o zasadzie „Third Party” – tam gdzie dwóch się bije, tam trzeci (inny gracz) zazwyczaj zgarnia loot z obu trupów.

6. Ładowanie amunicji w pancerz

Widzisz robota, wciskasz spust i opróżniasz magazynek w jego klatę. Klasyczny błąd paniki.

7. Tunelowe widzenie (Zbyt długi ADS)

Chodzenie cały czas z okiem przy celowniku (ADS – Aim Down Sights).

8. Walka z każdym napotkanym wrogiem

Syndrom Rambo: „Widzę czerwone, więc strzelam”.

9. Ignorowanie małych dronów („Ticks”)

Skupianie się na dużych maszynach i lekceważenie małych, pełzających robotów.

10. Lekceważenie krzaków i detali graficznych w PvP

Chowanie się w gęstej trawie przed innymi graczami, myśląc, że jest się niewidzialnym.

11. Przeładowywanie na otwartej przestrzeni

Nawyk przeładowania natychmiast po wystrzeleniu kilku kul, stojąc w miejscu.

III. Ekonomia i zarządzanie ekwipunkiem

Zanim wyjdziesz w teren, wojnę możesz przegrać już w menu głównym. Ekonomia w ARC Raiders jest bezlitosna – jeden zły rajd może Cię zrujnować, jeśli nie masz poduszki finansowej.

12. „Gear Fear” vs Chomikowanie śmieci

Dwie skrajności: boisz się używać najlepszej broni (bo stracisz), a jednocześnie zbierasz do plecaka każdą śrubkę.

13. Wydawanie kasy na głupoty

Kupowanie skórek czy drobnych ulepszeń na starcie gry.

14. Ignorowanie Craftingu i Scrappy’ego

Skupianie się tylko na broniach, olewanie rozbudowy bazy.

15. Ignorowanie „Darmowego Zestawu” (Free Loadout)

Wydawanie pieniędzy na leczenie/amunicję po każdej śmierci, nawet gdy jesteś spłukany.

IV. Grzechy główne podczas ewakuacji

Moment, w którym tętno skacze najwyżej. Masz pełny plecak, zadania wykonane i… giniesz 10 metrów od windy. To tutaj traci się najwięcej godzin postępu.

16. Chciwość („Greed”)

„Zostanę jeszcze 5 minut, znajdę jeszcze jeden kabel”.

17. Bezmyślne wzywanie transportu

Wciskanie guzika i stanie na środku lądowiska jak kaczka.

18. Zaufanie do obcych

Wiara w to, że ktoś, kto krzyczy „Don’t shoot”, ma dobre intencje.

19. Brak granatów dymnych podczas ekstrakcji

Wchodzenie do strefy ewakuacji „na czysto”.

20. Ignorowanie wyjść alternatywnych

Poleganie tylko na głównych punktach ekstrakcji oznaczonych na mapie.

Pamiętajcie – w ARC Raiders każda śmierć to lekcja. Unikając powyższych błędów, sprawicie, że ta edukacja będzie znacznie tańsza i mniej bolesna. Do zobaczenia na Speranzie!

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł ARC Raiders – poradnik: Najczęstsze błędy i jak ich uniknąć pochodzi z serwisu Pograne.

Warto wspomnieć, że sprzętu marki Apple używam już od przeszło 10 lat i mam nadzieję, że każdy, kto decyduje się na wejście do sadu z zielonej łąki, znajdzie coś dla siebie od sprzętu po akcesoria do niego. To jak, lecimy z polecajkami? Zacznijmy więc od sprzętu, bo tutaj akurat mogę polecić parę świetnych rzeczy.

Sprzęt

Mac Mini + Satechi Stand & Hub

Zacznijmy od czegoś naprawdę małego i jednocześnie taniego (jak na Apple) sprzętu, który wystarczy niejednemu śmiertelnikowi wejść do tego systemu. Choć nie mogę tego polecić bez Satechi Stand & Hub, ponieważ mała pamięć wewnętrzna wraz z niewielką liczbą portów szybko może dać w kość komuś, kto używałby tego jako swojego głównego komputera. Świetnie pasowałyby do tego myszka oraz klawiatura i dysk zewnętrzny (o nim nieco niżej).

• Mac Mini

MacBook Air

Osobiście kiedyś broniłem się nogami i rękami przed wzięciem Aira, bo był on niewystarczający do tego, co wtedy na nim robiłem, aczkolwiek do dziś uważam, że Air oraz Pro to są laptopy, w których bateria jest po prostu świetna, bo przy odpowiednim ustawieniu potrafi wytrzymać dwa dni. Nie jestem fanem tego, co dzieje się ostatnio w Apple w kwestii ich designu, ale te laptopy zmieniły moje postrzeganie tejże firmy i nawet jeśli byście używali ich pierwszy raz, będą one bardzo wygodne i polecam je każdemu. W tym zestawieniu polecałbym je szczególnie studentom, bo docenią oni to, że nie muszą martwić się, że kiedyś zapomną ładowarki.

• MacBook Air

MacBook Pro

Nieco mocniejszy od Air, kierowany do ludzi, którzy potrzebują mocniejszego laptopa i chcą na nim zrobić więcej niż tylko surfowanie w internecie, oglądanie YouTube czy pisanie tekstów. Szczególnie polecałbym to komuś, kto naprawdę potrzebuje czegoś pomiędzy dobrą a jednocześnie mobilną maszyną. Myślę, że wielu wystarczyłaby wersja w podstawowym wydaniu.

• MacBook Pro M4

Apple iPhone 16/17

Święta to świetny czas na to, by być blisko ważnych dla nas osób. Jednakże nie zawsze jest to możliwe, stąd podarowanie komuś nowego telefonu może to ułatwić. Z pomocą może przyjść nowy iPhone. Osobiście korzystam z 16-tki kultowego sprzętu od Apple i jeśli chcecie kupić komuś aktualniejszy model, to sięgnąłbym po 17-tkę.

• IPhone 17

Akcesoria

JCPal naklejka/obudowa na laptopa

Za to odkrycie powinienem podziękować gościowi, który to od lat sprzedaje mi sprzęt Apple. Polecił to zamiast klasycznej obudowy na laptopa. Kiedyś bym nie pomyślał, by zabezpieczyć jeden z cenniejszych przedmiotów, jakie posiadam. Jednak do dziś jestem w szoku, jak to jest wytrzymałe i chroni mojego laptopa od zadrapań. Co więcej, producent oferuje je mniej więcej w kolorze naszego laptopa, więc nie będzie ona aż tak odstawiać, jeśli oczywiście estetyka jest czymś, co jest dla nas ważne i idzie w parze z bezpieczeństwem. Niestety, dostaniecie to tylko w iDream.’

• JCPal MacGuard 2in1 Skin Set do MacBook Pro 13″ M2 Silver

Sony WH-1000XM6

Jedne z najlepszych, jeśli nie najlepsze słuchawki bezprzewodowe, jakie miałem w życiu. Sony pozamiatało, kiedy mowa o sprzęcie, przy którym odcięcie otoczenia jest priorytetem, a do tego grają świetnie, a dla osób, które podróżują bardzo dużo — mogą być one świetną inwestycją w sprzęt, jeśli mamy problem z naszymi uszami, gdyż tworzą one oddzielne ciśnienie w słuchawce, co dodatkowo izoluje nas od tego, co dzieje się naokoło.

• Sony WH-1000XM6

MX Keys S/Mini

Jedna z wygodniejszych klawiatur, których przyszło mi używać. Posiada świetne delikatne podświetlenie, które pomaga w nocnej pracy. Dodatkowym bonusem dla tego sprzętu jest fakt, że ma on już na starcie oznaczenia typowe dla systemu Apple, więc nie musimy bawić się w żadne dostosowanie, jeśli przeskakujemy z Windowsa. Osobiście polecałbym wersję Mini, choć wiem, że nie każdemu może ona przypasować z faktu właśnie specyficznego rozmiaru lub braku bloku numerycznego.

• Logitech MX Keys S

8BitDo Mechanical Keyboard

Pośród ekipy Pograne mam pewne zboczenie, jeśli chodzi o klawiatury (Marek Wierczyński potwierdzi, że rozpoznam switch po samym dźwięku). Można więc założyć, że wiem, o czym mówię. Dlatego nie bez powodu polecam wam klawiaturę, która teoretycznie celuje w graczy, ale — bądźmy szczerzy — każdy, kto kojarzy markę 8BitDo, wie, że to nie tylko świetny styl, lecz także konkretna funkcjonalność. I jeszcze nie spotkałem nikogo, kto żałowałby, że posłuchał mojej rekomendacji. Nieco innej klawiatury od tej marki używa, chociażby Jakub Mrozowski i do dziś nie słyszałem, bym źle polecił, więc i tutaj myślę, że będzie to idealny prezent.

• 8BitDo Mechanical Keyboard M Ed.
  

MX Master 3S/4

Można napisać, że Logitech MX Master 3S to Ferrari wśród myszek. Kiedyś długo wzbraniałem się przed jej kupnem, choć dziś nie potrafię wyobrazić sobie bez niej życia z faktu istnienia czegoś, o czym nie wiedziałem, że jest mi potrzebne. Oczywiście mówię o bocznym scrollu, który ratuje życie, kiedy montujemy coś w Audacity, składamy w Adobe lub walczymy z dość dużym i szerokim skoroszytem w Excelu. Polecam każdemu, kto szuka sprzętu do pracy i nie martwcie się, czy będzie pasować do czegoś od Apple – podobnie jak MXKeys, ma ona swoją dedykowaną wersję.

• Mx Master 4

Dysk SSD Sandisk Portable 1TB

Wspominałem przy Macu Mini, że z małym dyskiem długo nie pociągniemy. Dlatego, podobnie jak chłopaki z Kanału o technologii, zalecam rozszerzenie sobie pamięci (lecz bez przepłacania o tysiące złotych) poprzez inwestycję w dysk zewnętrzny. Oczywiście w wersji SSD. Myślę, że ten, który dziś wam polecam, sprawdzi się raczej we wszystkich warunkach, w które go wrzucicie. Na pewno nada się idealnie do robienia kopii zapasowej programów, zdjęć czy dokumentów, jeśli nie lubicie rozwiązań sieciowych.

• Sandisk Portable SSD 1TB

Podsumowanie

W tym miejscu pozostało życzyć mi wszystkim wszystkiego najlepszego z okazji świąt Bożego Narodzenia, a jeśli ktoś znalazł coś z tej listy pod swoją choinką, to życzę udanej zabawy nowymi gadżetami.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Poradnik prezentowy 2025: Produkty Apple i akcesoria pochodzi z serwisu Pograne.

Kontrolery do PC i konsol

Zacznijmy od konsol i segmentu w którym Razer już od jakiegoś czasu bryluje, czyli kontrolerów. Niedawno ukazała się trzecia generacja urządzeń dedykowanych wszystkim przodującym platformom, w tym Raiju V3 Pro dla konsoli PlayStation 5. Kontroler wyposażony jest w sześć dodatkowych programowalnych przycisków, ultraszybkie przełączniki, a także wreszcie symetrycznie ułożone analogi. Całość jest solidnie wykonana i bardzo komfortowo leży w dłoni. Co prawda brak haptyki, adaptacyjnych spustów i żyroskopu, ale linia ta jest dedykowana precyzji i przewadze, a nie immersji.

• Razer Raiju V3 Pro

To samo tyczy się konsoli Microsoftu, która otrzymała Wolverine V3 Pro, zamykając klasyczny Xboxowy layout klawiszy w nowej obudowie będącej wynikiem lat prac nad dostarczeniem graczom jak najlepszego jakościowo sprzętu. Znajdziemy tu wszystkie funkcje wymienione powyżej, jak również dokładnie te same braki.

• Razer Wolverine V3 Pro

Gracze pecetowi też nie mogą narzekać na bycie ignorowanymi, a to za sprawą Wolverine V3 Pro 8K PC, którego naszą recenzję znajdziecie TUTAJ. Podobnie jak w przypadku odpowiedników do PlayStation i Xbox otrzymujemy sześć programowalnych przycisków, wygodną i wytrzymałą konstrukcję, ale także i nieosiągalną na konsolowych odpowiednikach częstotliwość próbkowania 8Khz.

• Razer Wolverine V3 Pro 8K PC

Król bijatyk

Kolejny kontroler na liście jest jeszcze bardziej specjalistycznym narzędziem, przeznaczonym dla tych, którzy chcą opanować do perfekcji okładanie się po gębach. Mowa tu oczywiście o Razer Kitsune, bezgałkowym kontrolerze do bijatyk, dedykowanym do PlayStation 5 i PC. Ekstremalnie szybki czas reakcji? Jest. Legalny turniejowo? Jak najbardziej. Wygoda? Wyjątkowa. Do tego należy dodać odłączany kabel z zabezpieczeniem przed przypadkowym odczepieniem, wymienne przednie panele z grafikami, antypoślizgowy spód i wytrzymałą konstrukcję. Osobiście używam Lisiczki od nieco ponad 2 lat i wciąż pozostaje dla mnie jednym z czołowych modeli.

• Razer Kitsune

Granie mobilne

Od dawna już granie mobilne to coś więcej niż Wąż na Nokii czy dwuwymiarowe licencjonowane porty Gameloftu. Teraz dzięki chmurze, streamingowi i wielu wydaniom natywnym na komórkach możemy grać właściwie we wszystko. I tu przychodzi z ratunkiem Kishi V3, dedykowany urządzeniom mobilnym kontroler, który zamienia zwykłą komórkę w przenośne centrum gier.

• Razer Kishi

Klawiatury i myszki

Jeśli jednak od kontrolera wolicie zestaw klawiatury i myszki to nie będziecie na pewno zawiedzeni. Razer zapewnia szeroki wybór peryferiów dostosowanych do potrzeb i możliwości kieszeni, a każdy z produktów ma kilka wersji. W przypadku gryzoni to choćby idealna do MMO i RTS, posiadająca multum przycisków linia Naga, lekki i symetryczny Viper, wyjątkowo ergonomiczny Basilisk czy ultraprzenośny Orochi to tylko jedne z licznym przykładów.

• Myszki marki Razer

• Klawiatury marki Razer

Dla mnie jednak tegoroczna oferta to dla mnie przede wszystkim DeathAdder V4 Pro, najnowszy model charakteryzujący się niezwykle lekką (56 gramów), doskonale leżącą w dłoni konstrukcją, wspomaganą przez drugą generację technologii Hyperspeed, która praktycznie całkowicie niweluje opóźnienie. Miłym akcentem jest też nowy dongle, który w prosty sposób przekazuje takie informacje jak moc sygnału, poziom baterii czy częstotliwość odświeżania bez konieczności sprawdzania w panelu kontrolnym.

• Razer DeathAdder V4 Pro

Nie mniej ważny jest też dobór klawiatury. I tu wybór jest niemały, od smukłej i świetnej do pracy linii Ornata, przez niemal idealnie emulującą laptopa Joro, aż po szeroki wybór linii gamingowych, zarówno pełnych, TKL jak i mini. Nie można oczywiście przejść obojętnie wobec flagowego modelu BlackWidow V4 Pro, który posiada zdecydowanie najbardziej ze wszystkich rozbudowaną funkcjonalność, ale każdy wybór, według kieszeni i potrzeb, będzie właściwy.

• Razer BlackWidow V4 Pro

Słuchawki

Razer to nie tylko świetne narzędzia do grania, ale i naprawdę dobre zestawy audio. Dwa modele, które z całego serca i własnego doświadczenia polecam to BlackShark V3 Pro i Kraken Kity V3 Pro, którego recenzję znajdziecie TUTAJ.

Pierwszy z polecanych zestawów to model sprawdzony już przez lata w esporcie, wyposażony w znakomity, 12mm mikrofon o bardzo szerokim paśmie przesyłania, aktywne tłumienie hałasu oraz aż cztery metody łączności. BlackShark to linia słuchawek dla tych, którzy w żadnej
sytuacji nie pozwalają sobie na kompromis.

• Razer BlackShark V3 Pro

Jeśli jednak chcecie obdarować kogoś czymś nietuzinkowym, to nie ma lepszego wyboru niż Kraken Kitty. Nie dość że słuchawki te brzmią bardzo dobrze zarówno w grach jak i muzyce, to jeszcze same mają pazur. Napędzane przez Chroma RGB kocie uszka, różowy wariant kolorystyczny i świetne przetworniki, czego chcieć więcej? To nie tylko zestaw dla graczy, to moda, styl i deklaracja osobowości!

• Razer Kraken Kitty V3 Pro

Podsumowanie

Razer jest nie tylko synonimem jakości i słuchania potrzeb graczy, ale także jednym z najlepszych zamkniętych ekosystemów. Ogromnym plusem jest też posiadanie wielu linii produktowych, w miarę potrzeb i zasobności portfela. Warto więc sprawić, by te święta były zielone nie tylko przez choinkę.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Poradnik prezentowy 2025: Świąteczny Razer pochodzi z serwisu Pograne.

Scavenger

Podstawowa jednostka Terminidów, groźna zazwyczaj dopiero w dużych liczbach. Ma jednak brzydki zwyczaj wzywania posiłków, dlatego należy się z nimi szybko rozprawić.

Bile Spitter

Pojawia się na nieco wyższych poziomach trudności. Podobnie jak Scavenger nie stanowi dużego zagrożenia w pojedynkę, natomiast potrafi na odległość pluć żółcią. I choć ta nie zadaje dużych obrażeń, bezpośrednie trafienie spowolni każdego Helldiversa, a to naraża nas na atak innych, groźniejszych robali. Ten także potrafi przyzwać posiłki.

Pouncer

Pozornie wygląda niemal identycznie jak Scavenger, posiada jednak coś na kształt skrzydeł, które umożliwiają mu błyskawiczne skrócenie dystansu. Podobnie jak powyższe paskudy, też może wezwać wsparcie.

Warrior

W przeciwieństwie do powyższych tu mamy do czynienia z prawdziwym wojownikiem. Nieco bardziej wytrzymały, zadający nieco większe obrażenia i niemal zawsze w większej grupie. Choć nie imponuje tak jak większe Terminidy, nie należy go ignorować. Zwłaszcza że nawet pozbawienie takiego głowy wcale nie sprawia, że przestaje być groźny. Warto więc celować również w kończyny, aby go spowolnić.

Hive Guard

Pierwsza prawdziwie opancerzona jednostka Terminidów. Na głowie i przednich kończynach posiada średniej grubości pancerz. Dzięki temu jest odporny na strzały z podstawowych wariantów broni, także pobocznej, a do przebicia się przez jego ochronę wymagana jest broń z penetracją pancerza. Natomiast kiedy znajdzie się pod ostrzałem, zatrzymuje się w miejscu, skrywając za płytami pancerza, co pozwala na oflankowanie go i wzięcie na cel miękkiego i nieopancerzonego ciała. Szczególnie skuteczny okazuje się też ogień, przed którym jego skorupa nie chroni.

Hunter

Łowca rzadko atakuje od frontu. Znacznie częściej wykorzystuje nieuwagę Helldiversów skupionych na innych przeciwnikach, aby uderzyć od tyłu albo od boku. Nie posiada pancerza, ale potrafi skakać podobnie do Pouncera, a wzięty na cel będzie unikał i manewrował, by utrudnić trafienie.

Stalker

Nieugięta paskuda, która potrafi się maskować. Trudno ją wypatrzeć w tłumie, a podobnie do Łowcy lubi zachodzić od flanki i od tyłu. Po nieudanym ataku często się wycofuje i znika z pola widzenia, by po chwili uderzyć z innej strony. Jeżeli trafisz na Stalkera w trakcie misji, oznacza to, że gdzieś na mapie znajduje się ich całe gniazdo – jego likwidacja powinna znaleźć się wysoko na liście priorytetów. Jego ataki potrafią przewrócić i cisnąć Helldiversem na kilka metrów, narażając go na dodatkowe obrażenia od innych jednostek.

Shrieker

Okazuje się, że i robale potrafią latać. Shrieker nie jest opancerzony, ale za to porusza się w grupie, jest zwinny i ciężko go trafić. Potrafi jednym atakiem zabić Helldiversa, jeśli w trakcie nurkowania trafi w głowę. Zlikwidowanie gniazda powinno sprawić, że w trakcie misji nie trafisz na nich więcej. Warto uważać podczas walki na ich ciała – nawet zestrzelony Shrieker potrafi zabić, gdy jego bezwładny zewłok w ciebie trafi.

Bile/Nursing Spewer

Jest wolny, masywny i nadmuchany niczym balon. Na bliskich odległościach pluje żrącym kwasem bądź żółcią, który w krótką chwilę rozprawi się nawet z Helldiversem w ciężkim pancerzu. Najlepiej celować w głowę. Zniszczenie jego odwłoka też może być dobrym sposobem na jego zabicie, ale pękając, zalewa otoczenie kwasem i lepiej wtedy trzymać się od niego z daleka. Zielonkawy wariant, plujący żółcią, dodatkowo potrafi z odwłoka pluć na odległość, będąc organicznym – i paskudnym – odpowiednikiem moździerza.

Brood Commander

Wygląda jak wojownik, ale jest nieco większy. Jest także mocniej opancerzony, co zmniejsza jego wrażliwość na ostrzał z broni ręcznej, choć nie jest na nią całkowicie odporny. Warto go szybko wyeliminować, bo potrafi przyzwać do siebie grupę Wojowników i Hive Guards. Pozbawiony głowy potrafi rzucić się w naszym kierunku w rozpaczliwym ataku, co skutecznie pozbawiło życia niejednego Helldiversa. Dlatego warto także uszkodzić mu przednie kończyny.

Charger

To pierwszy prawdziwie poważny przeciwnik, jakiego napotkacie pośród Terminidów. Jest bardzo mocno opancerzony, co sprawia, że jest praktycznie niewrażliwy na ostrzał z konwencjonalnej broni. Wprawdzie jego tył nie posiada pancerza, ale zniszczenie go nie jest skutecznym sposobem pokonania Chargera. Jego słabym punktem są przednie kończyny. Używając broni przeciwpancernej na nodze, a następnie ostrzelanie jej z karabinu szybko pozwoli go pokonać, podobnie jak strzał z rakiety prosto w głowę, jednak ciężej w nią trafić. W przypadku tego przeciwnika należy uważać na jego szarżę – bezpośrednie trafienie może zabić, a jeśli jakimś cudem przeżyjesz, zanim się podniesiesz, prawdopodobnie inne Terminidy zdążą cię dopaść. Na wyższych poziomach trudności pojawiają się dwa dodatkowe warianty Chargera – Behemoth, który jest dużo bardziej wytrzymały, oraz Spore, wokół którego pojawia się chmura zarodników, skutecznie ukrywająca pozostałych przeciwników.

Impaler

Wygląda jak wielki Charger, ale jego taktyka jest zupełnie inna. Atakuje z odległości, wbijając potężne macki w ziemię, które potrafią nas dosięgnąć z daleka. Choć można je atakować (zadanie odpowiednio dużych obrażeń zmusi go do schowania macki), o wiele skuteczniejszym rozwiązaniem jest poczekać, aż zakopie odnóża, a następnie skrócenie dystansu i skupienie ognia na odsłoniętej głowie. Alternatywnie, podobnie jak u Chargera, można zniszczyć pancerz jego tylnych nóg z pomocą broni przeciwpancernej, a następnie ostrzelać wrażliwą kończynę. Choć Impaler nie jest zbyt szybki ani mobilny, jego macki skutecznie będą ścigać uciekającego Helldiversa, co czyni próbę ucieczki o wiele trudniejszą.

Bile Titan

Jedna z największych jednostek Terminidów, które przyjdzie ci spotkać na polu walki. Jego główną metodą ataku jest plucie żółcią pod wysokim ciśnieniem o zaskakującym zasięgu, ale jeśli znajdzie się wystarczająco blisko, nie zawaha się przed nadzianiem wroga na swoje gigantyczne odnóża. Przy podbrzuszu znajdują się dwa zielone “worki”, które nie są opancerzone – zniszczenie ich nie powali Tytana, ale uniemożliwi mu plucie żółcią. Najprostszym sposobem na pokonanie go jest celowanie w jego głowę z pomocą broni przeciwpancernej, jednak ta potrafi wytrzymać nawet dwa bezpośrednie trafienia. Jeżeli natomiast uda się go trafić w trakcie ataku żółcią bezpośrednio w otwartą paszczę, jeden strzał powinien wystarczyć. Trzeba jednak wtedy zachować szczególną ostrożność, żeby nie dostać się pod strumień żółci. Dodatkowo powalony Tytan potrafi także zabić swoim opadającym i masywnym cielskiem, należy więc zachować dystans.

Dragonroach

Terminidy mają smoki. Choć wyglądają jak Shriekery, tylko większe, są od nich stanowczo groźniejsze. Potrafią w krótkim czasie przemierzyć pół mapy, są zwinne i szybkie, a zatrzymują się tylko w trakcie ataku, który pokrywa duży obszar płonącą żółcią. Najszybciej można je wyeliminować bezpośrednim trafieniem w głowę bronią przeciwpancerną, co nie jest łatwe zważywszy na ich dużą ruchliwość. Wbrew pozorom ostrzał skierowany na ich skrzydła nie jest skuteczną metodą, choć odpowiednio duże obrażenia mogą zmusić go do tymczasowego wylądowania. Jeśli spotkasz tego przeciwnika na mapie, jedynym pocieszeniem może być fakt, że raczej nie trafisz na Tytana Żółci.

Hive Lord

Największe, najpotężniejsze i najgroźniejsze, co Terminidy potrafią rzucić przeciwko dzielnym Helldiversom. Pokonanie ich nigdy nie jest obowiązkowe, zaleca się ucieczkę. Jeśli jednak usiłujesz pokazać swoją skuteczność, szykuj się na długą walkę. Hive Lord jest potężnie opancerzony, choć odpowiedni ostrzał z wystarczająco potężnej broni może uszkodzić jego pancerz, a także miejscowo go całkowicie zniszczyć, odsłaniając wrażliwszą tkankę miękką. Wnętrze jego paszczy także jest wrażliwsze na ostrzał. Mimo tego pokonanie go wymaga naprawdę ogromnej siły ognia – potrzeba 25 razy takiej ilości obrażeń, co do pokonania Tytana Żółci. Pojedyncza Hellbomba czy 500 kg bomba z Orła-1 to zdecydowanie za mało. Sam Hive Lord potrafi atakować na dystans żółcią, pokrywając nią ogromny obszar, a zbytnie zbliżenie się do niego niesie ryzyko zostania zmiażdżonyím masywnym cielskiem.

—

Na ten moment to wszystko, co udało się zaobserwować wśród sił Terminidów. Owszem, spotykane są czasami nieco inne warianty powyższych gatunków, ale zasady się nie zmieniają. Warto przyswoić sobie powyższe wskazówki, bo być może to właśnie one okażą się kluczem do sukcesu!

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Helldivers kontra robale: taktyczny atlas Terminidów – poradnik pochodzi z serwisu Pograne.

Powyższa anegdota, poza byciem wariacją na temat piosenki “Devil went down in Georgia”, jest często przywoływana, by opisać USAF Pararescue Jumpers, najbardziej elitarną jednostkę medyków polowych na świecie. Nazywani są często aniołami pola walki i nie bez powodu taki tytuł otrzymujemy za ukończenie ostatniego wyzwania klasy Wsparcia. Główną rolą tej specjalizacji jest zapewnienie zdrowia, ochrony i zaopatrzenia towarzyszom na polu walki. Ze wszystkich klas jest ona zdecydowanie najmniej “samolubna”, choć dobrze ogarniający otoczenie żołnierz jest w stanie w pojedynkę utrzymać punkt znacznie dłużej, niż ktokolwiek inny.

Podstawy podstaw, czyli uniwersalne zasady

Zacznijmy od rzeczy najbardziej podstawowej i zasadniczo uniwersalnej także dla pozostałych klas, czyli ROE (Rules Of Engagement — zasad prowadzenia walki):

1. Nie pilnujcie wszyscy jednego sektora! Ileż to razy widziałem w trakcie gry wszystkich w pomieszczeniu/na celu pilnujących tylko jednego czy dwóch punktów wejścia. Kryta powinna być cała okolica, wszystkie drzwi i okna. Dodatkowo w sposób, który daje wam najlepsze pole widzenia, jednocześnie was kryjąc.
2. To wiąże się z końcówką poprzedniego punktu — nie wyglądajcie w całości przez okno, cofnijcie się nieco w głąb. Tak, pole widzenia przez to będzie nieco mniejsze, ale i wy nie będziecie stanowić szwedzkiego stołu dla snajperów.
3. To samo tyczy się funkcji oparcia o coś/użycia dwójnogu. Jasne, wasza broń będzie stabilniejsza, ale prosicie się w ten sposób o ciężką ołowicę nabytą płata czołowego. Poza tym bardzo sobie w ten sposób ograniczacie zakres i szybkość ruchu.
4. Podobnie jest pozycją leżącą. Przydaje się ona gdy rzucamy się za osłonę, ale prowadzenie z niej ognia jest wyjątkowo sytuacyjne. Przytulanie gleby zostawcie snajperom spokojnie walącym headshoty z sąsiedniego kodu pocztowego.
5. Kolejny punkt to właściwie rozwinięcie dwóch poprzednich. To, że Ty nie widzisz przeciwnika, nie znaczy, że on nie widzi ciebie, tudzież jak to zwykła mawiać moja babcia: “Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”. Pozycjonowanie i perspektywa są waszym największym sojusznikiem, ale i wrogiem.
6. Gdzie zespół tam i wy. To nie jest Call of Duty, gdzie każdy sobie, to gra drużynowa gdzie praca razem jest kluczem do sukcesu.
7. PTFO, lub polsku, “ruszaj zad na cel” — w tej grze nie liczą się zabójstwa (w większości trybów), a zdobywanie/obrona celów. Jasne, następuje w międzyczasie wymiana ognia, ale to czy to wy zabijecie, czy zdobędzie asystę, jest drugorzędne.
8. Nawet jeśli nie jesteś medykiem, PODNOŚ RANNYCH. Dzięki nowej mechanice odciągania za osłonę możesz, jeśli sytuacja na to pozwala, wyciągnąć innego żołnierza spod ostrzału i reanimować go, po prostu medyk zrobi to szybciej.

Na koniec części wspólnej dla każdej klasy zostawiłem element, który zasługuje na cały osobny akapit. Jest to coś, o czym wspominam na każdym kursie, jaki prowadzę, czy to taktyka CQB/MOUT, czy zajęcia dla grup rekonstruktorskich, czy też właśnie poradniki do gier taktycznych. Chodzi o Johna Boyda, pilota i stratega, oraz jego teorię pętli OODA. Co to takiego?

OODA – graj nieszablonowo

OODA to akronim od Observe, Orient, Decide, Act (Obserwacja, odnalezienie się, Decyzja, Działanie), systemu opisującego wspomniany proces decyzyjny. Przykład: jesteś terrorystą, obserwujesz, jak pod twój dom podjeżdża wóz opancerzony SWAT, odnajdujesz się w tej sytuacji jako ktoś, komu zaraz operatorzy wyważą drzwi. Podejmujesz decyzję o złapaniu za kałacha i odparcia ataku, czekasz w gotowości przy drzwiach, spodziewając się szturmu, może nawet granatu hukowego, mentalnie jesteś gotowy na ostatni etap, czyli akcję, pociągnięcie za spust jak tylko we framudze pojawi się sylwetka… A tu do pokoju, zamiast granatu, wlatuje na przykład gumowy kurczak, kompletnie nieprzewidziany czynnik, rozwalający Ci cały tok myślowy. Zanim zarejestrujesz, co się stało, kończysz z kulką w głowie.

Powyższy przykład to oczywiście anegdota, zasłyszana od zaprzyjaźnionego operatora, który wyważył w Piaskownicy setki drzwi, niemniej jednak oddaje sposób działania “resetowania toku myślenia”. To też ma przełożenie na grę, jak choćby wycofywanie się i atakowanie z innego kąta, czy sytuacje gdzie działa dwójka snajperska i jeden robi za wabia jak dziecko na huśtawce w Sarajewie, ściągając na siebie wrażych strzelców, a drugi tymczasem zajmuje się bezprzewodowym lobotomizowaniem wszystkiego w zasięgu lunety. Albo inna taktyka, której uwielbiam używać, gdy do pomieszczenia jest więcej niż jedno wejście. Ktoś wrzuca do środka granat, sensor, cokolwiek, a gdy uwaga przeciwnika się na tym skupia, drugi robi mu z mózgu tatar.

Wsparcie ma wspierać!

Najważniejszym jednak punktem dla Wsparcia, też właściwie tyczy się to każdej klasy, to… GRAJ. SWOJĄ. ROLĘ! Oczywiście nie jestem Waszym ojcem, albo przynajmniej nic o tym nie wiem, nie mogę wam więc mówić co macie robić. Mogę jedynie wskazać optymalny rodzaj stylu gry, który pomoże zarówno wam, jak i reszcie oddziału. W przypadku medyka powiem wprost, waszym zadaniem przede wszystkim jest być połączeniem mobilnego punktu zaopatrzenia z Siostrą Basen, ale z poziomem moralności spadającego fortepianu, bowiem przysięgę Hipokratesa szlag trafia w momencie kiedy skończy się odliczanie do startu meczu, a “primum non nocere” (po pierwsze, nie szkodzić) traci w tym momencie środkowy człon.

Od razu też powiem jedno — darujcie sobie drugą ścieżkę treningową. Nie dość, że jest bardzo “samolubna”, to jeszcze zwyczajnie słaba. Żadne benefity, jakie oferuje, takie jak lepsze wykorzystanie opierania się o osłonę, nie są warte utraty możliwości defensywnych i szybkości wskrzeszania.

Dbaj o swoich

A skoro już o wydzieraniu towarzyszy broni z rąk kostuchy, to mała uwaga znów dla każdej klasy. O ile zadaniem Wsparcia jest podnoszenie was, o tyle waszym jest nienarażanie go na zbędne niebezpieczeństwo. Jeśli padliście na środku otwartej przestrzeni pod ogniem zaporowym, po prostu się poddajcie i wracajcie na respawn, a nie wołajcie o pomoc, chyba że jest czysto. Dla mnie i wielu innych wołanie o medyka to sygnał, że jest bezpiecznie i można was podnieść. Nie raz zdarzało mi się odpowiedzieć na wezwanie tylko po to, żeby zostać skoszonym serią i nie dość, że dać wrogowi więcej punktów, to jeszcze teraz było dwóch martwych, a nie jeden, przez co reszta zespołu była bardziej osłabiona. Jeśli więc padłeś, wpierw oceń sytuację dookoła, a potem zdecyduj, czy warto prosić o pomoc, czy lepiej się poddać.

Żeby nie było, że odpowiedzialność jest tylko po jednej stronie, na was jako Wsparciu spoczywa obowiązek triażu (franc. triage — podział, sortowanie). Musicie umieć rozpoznać kogo bezpieczniej podnieść, jaką metodę (defibrylator czy odciąganie) zastosować, kiedy rzucić torbę z zaopatrzeniem… To wszystko wymaga nie tylko wprawy, ale i znajomości mapy, a co za tym idzie potencjalnych kątów natarcia wroga, bo jak głosi stary wojskowy suchar “Skąd wyjeżdża czołg? Z NIENACKA” i zawsze będziecie o jedną złą decyzję od zarobienia kulki w czerep. Wróćmy jednak na chwilę do wspomnianych metod podnoszenia.

Można albo odciągnąć sojusznika za osłonę, aplikując przy tym zastrzyk adrenaliny (może to robić każda klasa, po prostu Wsparcie robi to szybciej), albo użyć defibrylatora, albo połączyć te dwie metody. Choć to ostatnie wydaje się dziwne, okazuje się niezwykle skuteczne, bowiem ktoś inny odciągający rannego spod ostrzału nie tylko zmniejsza ryzyko dla wszystkich zaangażowanych, ale też daje nam czas na pełne naładowanie defibrylatora (które skutkuje podniesieniem pacjenta z pełnym zdrowiem). To tylko kolejny dowód, że praca zespołowa to podstawa.

Gadżety i bajery – co jest warte zachodu?

Co do reszty gadżetów, przenośna osłona jest dobra, ale mocno sytuacyjna, mniejsze torby z zaopatrzeniem do rzucania w biegu są bardzo przydatne na bardziej dynamicznych mapach/trybach, zaś moździerz… jest po prostu słaby. Jasne, ma ogromny zasięg, ale po pierwsze, nie da się go rozłożyć na swoim bezpiecznym terenie, po drugie, nie dość, że jego celność jest znikoma (jak to moździerza), to jeszcze w momencie strzału jesteśmy oznaczani na mapie oraz każdy widzi na swoim HUDzie wielką ikonę, po trzecie wystarczy jeden nawet średnio ogarnięty Zwiadowca z dronem, by nas po cichu i bez ryzyka wyeliminować. O wyrzutni granatów programowalnych nawet nie będę mówić, bo z jednej strony jej możliwości zablokowania terenu są niezłe, ale z drugiej zasięg 25 metrów to żart i to z gatunku tych raczej mniej zabawnych. Jedyny jej sens jest na mapach miejskich, ale i tam lepiej inaczej wykorzystać ten slot. Na przykład wyrzutnia granatów dymnych, o których za moment. Są też jeszcze systemy obrony przed granatami i pociskami, które są ciekawą alternatywą, jeśli planujemy grać bardziej defensywnie.

Dobór broni do zadania

Przejdźmy na razie do arsenału. Bronią klasową Wsparcia jest lekki karabin maszynowy, zwany dalej LKM-em, zwykle zasilane taśmowo monstrum, wypluwające pociski szybko i w dużych ilościach. Główną wadą jest relatywnie niska celność oraz fakt, że podczas długiego przeładowania czasu starczy na zrobienie sobie kawy. Z drugiej strony mało jest rzeczy równie satysfakcjonujących co nafaszerowanie ołowiem zbyt ciasno trzymającej się grupy za pomocą M60 pieszczotliwie zwanego “Świniakiem”. Ja osobiście korzystam z broni hybrydowej takiej jak DRS-IAR czy KTS100, która łączy zalety LKM z zasilaniem z magazynka/bębna, co daje wciąż spory zapas amunicji (nawet do 100 sztuk), jednocześnie przyspieszając przeładowanie. Warto też wspomnieć, że niezależnie od mechanizmu podawania naboi, przeładowanie taktyczne, czyli takie kiedy w komorze zamkowej pozostaje jeszcze nabój, co wyklucza konieczność repetowania, zawsze będzie szybsze. Dobrą opcją są też karabinki, w szczególności M4A1 i M417 A2, oferujące dobry balans między siłą ognia a mobilnością. Nie powiem wam jednak co wybrać, to kwestia indywidualna. Testujcie, dobierajcie odpowiednie akcesoria i skupcie się na wbijaniu poziomu broni, która leży wam najlepiej. Trochę dziwi mnie fakt, że M27 IAR jest w kategorii LKM, przecież to zwykły karabin szturmowy HK416 w wersji z długą lufą, do którego Marines, bo któżby inny, dołożyli dwójnóg, ACOG’a, większy magazynek i początkowo nazwali to zastępstwem M249 (obecnie to już standardowe wyposażenie każdego strzelca). Z drugiej strony kredkożercy znani są z różnych dziwnych rzeczy, a robienie sobie jaj z logiki jest zdecydowanie w czołówce.

Jednak to nie broń jest najważniejszym elementem arsenału naszego wojaka, ten tytuł należy się granatowi dymnemu. Chcesz kogoś podnieść, ale jest na linii strzału? Granat dymny. Zabezpieczasz wejście do pomieszczenia i chcesz zablokować pole widzenia? Granat dymny! Chcesz przedostać się na drugi koniec mapy, która wygląda Aleja Snajperów w Sarajewie? Wyjdź z meczu i napisz post o konieczności znerfienia Zwiadowców na X (dawny Twitter)… Żartuję, oczywiście granat dymny. Jest to tylko garść przykładów zastosowania tego przedmiotu. Z drugiej jednak strony spora część graczy używa go nieprawidłowo, rzucając sobie pod nogi i kryjąc się w dymie. To ogromny błąd, dlatego że momentalnie zdradza on tak naprawdę naszą pozycję, zamiast ją ukryć, a przeciwnik wie, żeby zacząć tę wielką chmurę dymu faszerować ołowiem. Zamiast tego należy ciepnąć granat albo pomiędzy siebie a przeciwnika, albo wręcz w przeciwnika, by już całkowicie ograniczyć mu pole widzenia. W zasadzie jedyna sytuacja, w której dymny pod własne nogi ma sens to taka, w której chcemy ukryć się przed dronem snajpera, bo dym z automatu zdejmuje z nas oznaczenie i blokuje termowizję. Osobiście polecam na mniejsze mapy używać granatów rzucanych ręcznie, na większe zaś wyrzutni.

To tyle jeśli chodzi o poradnik dla Wsparcia. W razie pytań zapraszam na swój X, gdzie chętnie wyjaśnię zawiłości gry.

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Akademia Taktycznego Wafla – Battlefield 6: Żołnierz Wsparcia pochodzi z serwisu Pograne.

Ten przewodnik ma na celu przedstawienie kluczowych informacji dotyczących modyfikacji w Assetto Corsa. Omówimy proces instalacji, wskażemy rozwiązania dla często występujących problemów, a także zaprezentujemy listę pięciu popularnych samochodów i pięciu tras, które mogą wzbogacić Wasz wirtualny garaż i mapę.

Assetto Corsa – niezbędne modyfikacje

Zanim zanurzycie się w świat modów, pamiętajcie o podstawowej zasadzie bezpieczeństwa: zawsze dokładnie sprawdzajcie źródło i reputację twórcy modyfikacji. Czytajcie komentarze, szukajcie opinii w społeczności – to najlepszy sposób, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek w postaci uszkodzonych plików czy niestabilnej gry. Ostrożności nigdy za wiele!

Warto zacząć od Content Managera. To intuicyjne i darmowe narzędzie, które znacznie ułatwia instalację, aktualizację i usuwanie modyfikacji, minimalizując ryzyko konfliktów.

Instalacja modów i rozwiązywanie problemów

Aby cieszyć się modami w Assetto Corsa, niezbędne są dwa narzędzia: Content Manager i Custom Shaders Patch (CSP).

• 1. Content Manager (CM):
  • Pobierz Content Manager (wersja „Lite” jest darmowa).
  • Rozpakuj i uruchom `Content Manager.exe`.
  • Wskaż folder instalacyjny Assetto Corsa (np. `Steam\steamapps\common\Assetto Corsa`).
  • Zainstaluj wtyczki 7-Zip i Cephsharp.
• 2. Custom Shaders Patch (CSP):
  • W Content Managerze przejdź do Settings (Ustawienia) -> Custom Shaders Patch.
  • Kliknij Install Custom Shaders Patch.
  • W zakładce About & Updates wybierz najnowszą dostępną wersję CSP (zalecana 0.2.x lub nowsza).

Instalacja modów (aut i tras):

• Metoda „przeciągnij i upuść” (zalecana): Pobierz plik ZIP z modem, przeciągnij go na okno Content Managera, a następnie kliknij zieloną ikonę w prawym górnym rogu i wybierz „Install”.
• Instalacja ręczna: Rozpakuj plik ZIP. Jeśli w środku jest folder `content`, przeciągnij go do głównego folderu Assetto Corsa. Jeśli jest to folder z nazwą auta/trasy, przeciągnij go do `Assetto Corsa\content\cars` (dla aut) lub `Assetto Corsa\content\tracks` (dla tras).

Rozwiązywanie problemów:

• „Missing Custom Shaders Patch”: Upewnij się, że CSP jest zainstalowany i zaktualizowany w Content Managerze.
• „Missing Driver Model Pack”: Skopiuj pliki `driver_*.kn5` do folderu `Assetto Corsa\content\driver`.
• „DLC Required: [Nazwa DLC]”: Mod wymaga konkretnego DLC. Kup je (np. Assetto Corsa Ultimate Edition) lub poszukaj alternatywnych modów.
• Problemy z grafiką (np. czarne niebo): Zaktualizuj CSP, sprawdź ustawienia „Weather FX” w CSP (wybierz Sol/Pure) i upewnij się, że „Reflections rendering frequency” w ustawieniach wideo gry nie jest ustawione na „Static”.
• Mod nie pojawia się w grze: Sprawdź, czy mod został poprawnie zainstalowany w odpowiednim folderze i czy nazwa folderu jest prawidłowa. Zrestartuj Content Manager.

Najpopularniejsze auta

Porsche 911 GT3 RS (992)

Opis: Najnowsza generacja kultowego Porsche 911 GT3 RS. Niesamowite osiągi i precyzja prowadzenia, idealne do szybkiej jazdy po torze.

Wymagania: Custom Shaders Patch, DLC „Porsche Pack 2” (dla plików kolizji).

Pobierz mod

BMW M340i G20 Stage 3 | TGN x Prvvy

Opis: Mocno zmodyfikowane BMW M340i G20, podkręcone do Stage 3. Prawdziwy potwór na drodze, idealny do driftu i dynamicznej jazdy ulicznej.

Wymagania: Custom Shaders Patch.

Pobierz mod

Toyota Supra Zesty Tuned Street

Opis: Agresywnie stuningowana Toyota Supra, stworzona z myślą o ulicznych wyścigach. Unikalny wygląd i świetne osiągi.

Wymagania: Custom Shaders Patch.

Pobierz mod

Dodge Charger SRT Hellcat RedEye Widebody RFTUNED

Opis: Amerykański muscle car w najczystszej postaci. Potężny silnik, szerokie nadwozie i brutalna moc. Idealny do palenia gumy i drag racingu.

Wymagania: Custom Shaders Patch.

Pobierz mod

Audi RS7 Sportback

Opis: Luksusowy i niezwykle szybki sportowy sedan. Łączy elegancję z potężnym silnikiem, oferując komfortową, ale i dynamiczną jazdę.

Wymagania: Custom Shaders Patch, DLC „Dream Pack 1” (dla plików kolizji).

Pobierz mod

Najpopularniejsze trasy

Opis: Długa i malownicza trasa, idealna do swobodnej jazdy i podziwiania widoków. Różnorodne odcinki, od szybkich prostych po kręte górskie drogi.

Dodatkowe informacje: Aktualizacja modów oraz support pojawiają się najpierw na AssettoHub i Assettocorsamods.io – więc warto tam sprawdzać newsy o nowszych wersjach.

Pobierz mod

FDR Traffic Night

Opis: Realistyczna trasa uliczna, odwzorowująca fragment Nowego Jorku nocą, z ruchem ulicznym. Idealna do immersyjnej jazdy po mieście.

Dodatkowe informacje: Aktualizacja modów oraz support pojawiają się najpierw na AssettoHub i Assettocorsamods.io – więc warto tam sprawdzać newsy o nowszych wersjach.

Pobierz mod

Shutoko Revival Project 0.9.1 – Tatsumi PA

Opis: Fragment legendarnej japońskiej autostrady Shutoko, znanej z nocnych wyścigów. Szybkie zakręty i długie proste.

Dodatkowe informacje: Projekt wymaga dokładnego postępowania wg instrukcji na stronie SRP.

Pobierz mod

California Coast

Opis: Krótka, ale bardzo klimatyczna trasa wzdłuż kalifornijskiego wybrzeża. Idealna do relaksującej jazdy i podziwiania krajobrazów.

Dodatkowe informacje: Aktualizacja modów oraz support pojawiają się najpierw na AssettoHub i Assettocorsamods.io – więc warto tam sprawdzać newsy o nowszych wersjach.

Pobierz mod

Akina Uphill

Opis: Kultowa japońska górska trasa, znana z anime „Initial D”. Wyzwanie dla każdego kierowcy, z ciasnymi zakrętami i stromymi podjazdami.

Dodatkowe informacje: Aktualizacja modów oraz support pojawiają się najpierw na AssettoHub i Assettocorsamods.io – więc warto tam sprawdzać newsy o nowszych wersjach.

Pobierz mod

Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.

Artykuł Assetto Corsa – mody. Popularne auta i trasy pochodzi z serwisu Pograne.