Kernel Hearts – recenzja (PC). Zaskakująco dużo życia w świecie, który dawno umarł

Gra dostępna na:
NS2
PC
PS5
XSX
Grafika promocyjna gry Kernel Hearts przedstawiająca czwórkę bohaterek w stylu anime pędzących pod różowym niebem z anielskim okiem i logo tytułu.
Marcin Ćwiek
Marcin Ćwiek

Magiczne dziewczyny, postapokaliptyczna Patagonia, anioły i Bóg, którego trzeba obalić. Brzmi jak pomysł wyciągnięty z wyjątkowo osobliwej kombinacji japońskiego anime, science fiction i fantastyki. A jednak właśnie na takim fundamencie zbudowano Kernel Hearts. Produkcja niezależnego studia Ephemera Games próbuje połączyć dynamiczną walkę action RPG z mechanikami roguelike, rozbudowanym systemem rozwoju postaci i historią, w której nie brakuje miejsca na znacznie poważniejsze tematy. Nie wszystko działa tutaj idealnie, ale twórcy przygotowali na tyle charakterystyczną mieszankę pomysłów, że trudno przejść obok niej obojętnie.

Patagonia, Wieża Babel i trochę boskiego bałaganu

Historia Kernel Hearts zabiera nas do postapokaliptycznej Patagonii, gdzie ludzkość próbuje przetrwać w świecie stopniowo pochłanianym przez tajemniczy popiół. Nad pozostałościami cywilizacji góruje monumentalna Wieża Babel, stanowiąca centrum wydarzeń i główny cel naszej wyprawy. Wcielamy się w członkinię specjalnej jednostki M.A.H.O.U., składającej się z androidów przypominających dobrze znane z japońskiej popkultury magiczne dziewczyny. Zadanie? Wspiąć się na sam szczyt konstrukcji, rozprawić się z zamieszkującymi ją istotami i ostatecznie obalić Boga. Przyznaję, że jak na zwykły dzień w pracy, zakres obowiązków jest całkiem imponujący.

Bohaterka w berecie siedząca na placu miasteczka z budynkami o konstrukcji szachulcowej i dużym posągiem bezgłowego anioła w tle.

Sam pomysł na świat przedstawiony bardzo przypadł mi do gustu. Twórcy zestawiają kolorową estetykę anime z ponurą wizją upadającej cywilizacji, religijnymi odniesieniami i motywami science fiction. Nie mamy tutaj do czynienia z kolejną historią o bohaterkach ratujących świat przed typowym złoczyńcą. Pod powierzchnią efektownych starć kryją się pytania o naturę człowieczeństwa, pamięć, tożsamość i prawo do sprzeciwu wobec narzuconego porządku.

Magiczne dziewczyny, ale tym razem bez szkolnego mundurka

Jednym z ciekawszych założeń fabularnych jest fakt, że główne bohaterki nie są ludźmi, lecz androidami. Mimo sztucznego pochodzenia mają własne osobowości, emocje i zdolność nawiązywania relacji. W naturalny sposób pojawia się więc pytanie, co właściwie decyduje o człowieczeństwie. Czy biologiczne pochodzenie jest ważniejsze od wspomnień, uczuć i podejmowanych samodzielnie decyzji? Fani japońskich produkcji mogą dostrzec tutaj motywy znane między innymi z NieR: Automata. Podobieństwa są zresztą dość wyraźne, choć Kernel Hearts próbuje opowiedzieć własną historię.

Różowowłosa bohaterka siedząca na stole operacyjnym w zagraconym warsztacie pełnym starych monitorów CRT, przewodów i skrzynek narzędziowych.

Za projektem stoi argentyńskie Ephemera Games, założone w 2022 roku. Kernel Hearts jest pierwszym tytułem studia, którego wcześniejszy dorobek obejmuje między innymi krótką grę Duvet. Część pomysłów na obecny projekt narodziła się podczas game jamu, a inspiracje twórców sięgają nawet Metal Gear Solid. Wykorzystanie fikcyjnego świata do poruszania tematów związanych z historią, konfliktami i społeczeństwem dobrze pokazuje, że ambicje zespołu wykraczają poza stworzenie efektownej gry akcji.

Nie wszystkie wątki fabularne otrzymują jednak tyle uwagi, ile bym sobie życzył. Niektóre postacie mogłyby zostać lepiej przedstawione, a kilka motywów aż prosi się o głębsze rozwinięcie. Gra ma ciekawe filozoficzne podstawy, ale nie zawsze potrafi przekuć je w równie angażującą opowieść. Szkoda, bo sam świat i jego założenia dają twórcom spore pole do popisu. Mimo tych niedosytów historia potrafi zachęcić do dalszej wspinaczki. A przecież nie codziennie dostajemy okazję, żeby w ramach jednej gry poznać postapokaliptyczną Patagonię, androidy i boską hierarchię, którą ktoś postanowił właśnie zburzyć.

Transformacja, magiczne ataki i anioły do odstrzału

Pod względem rozgrywki Kernel Hearts łączy trzecioosobowe action RPG z elementami roguelike. Podstawą zabawy pozostaje wspinaczka po kolejnych piętrach Wieży Babel, gdzie czekają na nas grupy przeciwników, różnego rodzaju wyzwania i znacznie potężniejsi oponenci. Podczas wypraw zdobywamy zasoby, odblokowujemy kolejne możliwości i przygotowujemy bohaterki do trudniejszych konfrontacji.

Sekwencja dialogowa w grze Kernel Hearts z postacią Rhei ubraną w czerwoną pelerynę z talizmanami na tle jesiennego miasteczka.

Sercem rozgrywki jest system walki oparty na łączeniu ataków wręcz, umiejętności specjalnych, zaklęć oraz uników. Trzeba obserwować przeciwników, reagować na ich zachowanie i odpowiednio dobierać momenty do przeprowadzenia własnej ofensywy. Samo wciskanie wszystkich przycisków naraz nie zawsze przyniesie oczekiwany rezultat, zwłaszcza podczas starć z bardziej wymagającymi przeciwnikami.

Starcie z bossem w stylu bullet hell w Kernel Hearts – bohaterka unikająca fali czerwonych pocisków na kamiennej arenie otoczonej runami.

Nie mogło oczywiście zabraknąć charakterystycznych przemian bohaterek. W końcu czym byłoby anime o magicznych dziewczynach bez efektownego uwalniania ukrytej mocy? Transformacje nie pełnią wyłącznie funkcji ozdobnika. Zapewniają dostęp do potężnych ataków, które potrafią odmienić przebieg potyczki. Dobrze widać to podczas walk z bossami, kiedy umiejętne wykorzystanie przemiany może zapewnić nam sporą przewagę.

Cztery bohaterki, cztery powody, żeby znaleźć ulubienicę

Do dyspozycji otrzymujemy Fernet, Spikę, Laikę i Dolce. Każda z dziewczyn ma własną charakterystykę, a różnice między nimi pozwalają eksperymentować ze stylem walki. Nie chodzi więc wyłącznie o wybór postaci, której projekt najbardziej przypadł nam do gustu. Znaczenie mają także dostępne zdolności i sposób, w jaki chcemy prowadzić kolejne starcia.

Ekran wyboru ulepszeń Memento w Kernel Hearts z trzema kartami zdolności (Nakshatra's Lust, Teressa's Envy, Head Starter) i postacią w welonie.

System walki daje sporo satysfakcji, zwłaszcza na początku przygody. Odkrywanie kolejnych kombinacji, testowanie umiejętności i obserwowanie efektów przemian potrafi skutecznie wciągnąć. Z czasem pojawia się jednak pewna powtarzalność. Mimo dostępnych możliwości kolejne potyczki zaczynają przypominać dobrze znany schemat, a sama walka stopniowo traci część początkowej świeżości. Nie jest to wada, która przekreśla przyjemność płynącą z zabawy, ale trudno udawać, że jej nie zauważyłem. Przydałoby się więcej sposobów na urozmaicenie starć, zwłaszcza podczas dłuższych wypraw.

Wieża Babel ma więcej pięter niż przeciętne centrum handlowe

Na szczęście zupełnie inaczej wygląda kwestia samych lokacji. Kolejne obszary Wieży Babel są różnorodne, a zmieniające się otoczenie sprawia, że wspinaczka nie sprowadza się do przemierzania w kółko tych samych korytarzy. Poszczególne piętra mają własną atmosferę, architekturę i kolorystykę, dzięki czemu eksploracja pozostaje interesująca nawet po wielu godzinach.

Eksploracja podniebnych ruin w Kernel Hearts – postać biegnąca po kamiennym tarasie z posągami orłów na tle lewitujących platform.

Przy konstrukcji roguelike łatwo wpaść w pułapkę powtarzania tych samych pomysłów, dlatego różnorodność otoczenia uważam za istotną zaletę produkcji. Kernel Hearts radzi sobie z projektowaniem lokacji znacznie lepiej niż z urozmaicaniem samego systemu walki. Nawet jeśli kolejne starcie nie zawsze potrafi zaskoczyć, przynajmniej nie mam poczucia, że ponownie oglądam dokładnie ten sam kawałek świata.

MAHOU.OS, czyli android też potrzebuje dobrego oprogramowania

Jeżeli miałbym wskazać jeden z najmocniejszych elementów Kernel Hearts, bez wahania wymieniłbym system rozwoju postaci. Właśnie tutaj produkcja pokazuje, że potrafi zaoferować coś więcej niż efektowne animacje i kolejne grupy aniołów do pokonania. Możliwości modyfikowania bohaterek, dobierania ulepszeń i eksperymentowania z konfiguracjami dają naprawdę dużo satysfakcji.

Eksploracja podniebnych ruin w Kernel Hearts – postać biegnąca po kamiennym tarasie z posągami orłów na tle lewitujących platform.

Jednym z najciekawszych rozwiązań jest MAHOU.OS, czyli system pozwalający instalować specjalne chipy wpływające na możliwości naszych jednostek. Do dyspozycji otrzymujemy ograniczoną przestrzeń, dlatego trzeba rozsądnie wybierać poszczególne modyfikacje. Nie wystarczy po prostu zamontować wszystkiego, co wpadnie nam w ręce. Czasami trzeba zrezygnować z jednego ulepszenia, żeby zrobić miejsce dla innego, lepiej pasującego do wybranej konfiguracji.

Jeszcze jeden chip i naprawdę kończę

Bardzo podoba mi się, że rozwój nie sprowadza się do bezmyślnego podbijania statystyk. Możliwość kombinowania z wyposażeniem zachęca do szukania własnych rozwiązań i sprawdzania, jak poszczególne modyfikacje wpływają na skuteczność bohaterek. Dzięki temu kolejne wyprawy mają sens nie tylko ze względu na postęp fabularny, lecz także zdobywanie zasobów potrzebnych do dalszego rozwoju.

Właśnie ten element sprawiał, że chętnie wracałem do gry. Nawet kiedy sama walka zaczynała wykazywać oznaki monotonii, możliwość przetestowania nowej konfiguracji potrafiła ponownie rozbudzić moje zainteresowanie. Lubię systemy, które nie narzucają jednego oczywistego rozwiązania, lecz pozwalają stopniowo wypracować własny sposób na pokonywanie przeszkód.

Kucająca bohaterka na kamiennej posadzce pośród zarośniętych bluszczem kolumn i ruin szklarniowego pawilonu w Kernel Hearts.

Na tym jednak nie koniec. Kernel Hearts oferuje ponadto możliwość rozwijania relacji z bohaterami niezależnymi. Rozmowy, wręczanie prezentów i poznawanie kolejnych postaci stanowią przyjemny przerywnik pomiędzy wyprawami. Dodatkowe zadania związane z NPC pozwalają lepiej poznać mieszkańców tego świata i zdobyć przydatne nagrody. Dzięki takim aktywnościom rozgrywka nie ogranicza się wyłącznie do walki, a bohaterki otrzymują przestrzeń, by pokazać nieco więcej swojej osobowości.

Nie każdy anioł ma dobre zamiary

Wieża Babel nie jest miejscem, w którym spotykamy wyłącznie przypadkowe potwory. Bestiariusz mocno czerpie z symboliki religijnej, a głównym zagrożeniem są istoty związane z niebiańskim porządkiem. Anioły, strażnicy i inne nadnaturalne stworzenia stanowią przeciwwagę dla bohaterek, które postanowiły wystąpić przeciwko Bogu. Taki kierunek artystyczny dobrze pasuje do całej koncepcji.

Zrzut ekranu z rozgrywki kooperacyjnej w Kernel Hearts – cztery postacie siedzące na murze zamkowym z widocznym interfejsem drużyny i sterowania.

Projektanci przygotowali kilka interesujących typów przeciwników. Część z nich korzysta z tarcz i wymaga odpowiedniego podejścia, aby przełamać obronę. Inni stawiają na agresywne ataki lub próbują utrudnić nam utrzymanie bezpiecznej pozycji. Wśród bardziej charakterystycznych oponentów znajdziemy między innymi Warden Angel, Armorial Angel czy Cursed Ronin. Różnice w ich zachowaniu sprawiają, że nie każdą potyczkę można rozegrać w identyczny sposób. Z czasem znajomość schematów przeciwników nieco odbiera jednak starciom element zaskoczenia.

Bossowie, przy których przyda się trochę boskiej interwencji

Każdy kolejny etap wspinaczki po Wieży Babel prowadzi do starcia z potężnym strażnikiem. Gabriel czeka w Ash Desert, Seraph strzeże The Gate, a Lucifer pojawia się w Judecca. Ich pojedynki są czymś więcej niż kolejną walką z przeciwnikiem o większym pasku zdrowia. Konfrontacje podkreślają rosnący poziom trudności i sprawdzają, czy zdążyliśmy przygotować odpowiednią konfigurację chipów oraz opanować możliwości wybranej bohaterki.

Mroczna scena w Kernel Hearts – samotna bohaterka stojąca w płytkiej wodzie przed wielką sylwetką dłoni sięgającą ku świecącemu czerwonemu pierścieniowi.

Starcia wyróżniają się rozbudowanymi zestawami ataków i sygnałami pozwalającymi rozpoznać nadchodzące zagrożenie. Trzeba obserwować zachowanie przeciwnika, odpowiednio dobierać momenty do ataku i umiejętnie wykorzystywać uniki. Na pochwałę zasługuje również oprawa pojedynków, dobrze współgrająca z symboliką świata. Finałowa konfrontacja stanowi widowiskowe zwieńczenie wspinaczki i jeden z mocniejszych momentów całej przygody.

Gdyby anime dostało własny silnik graficzny

Jednym z pierwszych elementów przyciągających uwagę w Kernel Hearts jest charakterystyczna oprawa graficzna. Twórcy postawili na stylizowane modele 3D inspirowane anime, wyraziste kolory i cel-shading. Dzięki temu produkcja ma własną tożsamość i nie próbuje udawać realistycznego action RPG. Jako osoba lubiąca japońską animację doceniam taki kierunek, zwłaszcza że nie jest to kolejna gra, która ogranicza się do wrzucenia kilku postaci z dużymi oczami i kolorowymi włosami.

Dynamiczna walka na okrągłej arenie w grze Kernel Hearts – bohaterka wykonuje błyskawiczne cięcie ze smugami ognia i światła wokół gigantycznego przeciwnika.

Projekty bohaterek również wypadają bardzo dobrze. Fernet, Spika, Laika i Dolce mają własny charakter wizualny, a ich wygląd pasuje do koncepcji magicznych dziewczyn funkcjonujących w futurystycznym, postapokaliptycznym świecie. Nie brakuje efektownych animacji przemian i ataków, które dodatkowo podkreślają widowiskowy charakter starć.

Wizualna strona gry ma przy tym jeszcze jedną zaletę: nie wymaga poświęcania płynności na rzecz jakości obrazu. Kernel Hearts sprawdzałem na komputerze z procesorem Intel Core i7 trzynastej generacji, 32 GB pamięci RAM oraz kartą NVIDIA GeForce RTX 4060. Przy rozdzielczości 1440p i maksymalnych ustawieniach graficznych produkcja działała bardzo dobrze. Nie zauważyłem irytujących przycięć, do tego podczas bardziej intensywnych starć.

Wieża Babel zmienia garderobę

Efekty specjalne również zasługują na pochwałę. Zaklęcia, ataki i przemiany bohaterek potrafią wypełnić ekran kolorowymi eksplozjami oraz efektownymi animacjami. Twórcy zadbali o to, by nawet najbardziej intensywne starcia dobrze prezentowały się na ekranie. Szczególnie efektownie wypadają magiczne transformacje i potężniejsze umiejętności, którym towarzyszą dopracowane sekwencje wizualne. Przy większych grupach przeciwników robi się naprawdę widowiskowo, choć natłok efektów potrafi czasem utrudnić śledzenie sytuacji na polu walki.

Dynamiczna walka na okrągłej arenie w grze Kernel Hearts – bohaterka wykonuje błyskawiczne cięcie ze smugami ognia i światła wokół gigantycznego przeciwnika.

NieR spotyka elektronikę, a wszystko spina anielski chór

Muzyka bardzo dobrze uzupełnia klimat Kernel Hearts. Za ścieżkę dźwiękową odpowiada Diego, występujący pod pseudonimem Patterns i związany z Pretty Patterns. Kompozytor przygotował materiał, który nie ogranicza się do jednego gatunku czy charakterystycznego motywu przewodniego. Zamiast tego otrzymujemy interesującą mieszankę elektroniki, synth-popu, muzyki orkiestrowej, chórów i bardziej eterycznych kompozycji.

Takie połączenie świetnie pasuje do świata. Muzyka potrafi być podniosła i niepokojąca, ale nie brakuje jej także energii. W zależności od sytuacji pomaga budować atmosferę albo odpowiednio podkręca tempo starć. Dodatkowym atutem jest udział Emi Evans, którą fani japońskich gier mogą kojarzyć przede wszystkim ze ścieżek dźwiękowych serii NieR. Artystka pojawia się w utworze Lumière, stanowiącym przyjemny ukłon w stronę osób ceniących muzykę z produkcji pokroju NieR: Automata. Jej wokal dobrze wpisuje się w charakter kompozycji i dodaje jej wyjątkowego klimatu.

Podsumowując

Kernel Hearts to produkcja, która zdecydowanie ma własny pomysł na siebie. Połączenie magicznych dziewczyn, androidów, religijnych odniesień i postapokaliptycznego świata mogło zakończyć się stylistycznym chaosem, ale Ephemera Games udało się stworzyć uniwersum o wyraźnej tożsamości. Najbardziej doceniam system rozwoju postaci, różnorodność pięter Wieży Babel, charakterystyczną oprawę graficzną i muzykę, która świetnie dopełnia całości.

YouTube player

Nie jest to gra pozbawiona słabszych stron, ale jako fan anime naprawdę dobrze bawiłem się podczas wspinaczki na szczyt Wieży Babel. Monotonia walki i niewykorzystany potencjał niektórych wątków nie zdołały przesłonić mi zalet tej produkcji. Kernel Hearts ma charakter, kilka naprawdę udanych pomysłów i własną wizję, którą chętnie zobaczyłbym rozwiniętą w kolejnych projektach Ephemera Games.


Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.


Za dostarczenie gry do testów dziękujemy firmie Cygames.
Udostępnienie kodu w żaden sposób nie wpłynęło na wydźwięk powyższego materiału.


Podoba Wam się nasza praca? Wesprzyjcie kawą ☕


Marcin Ćwiek
Imperator krainy jeży, pasjonat ciężkiej muzyki, gracz i obieżyświat. Cześć! Mam na imię Marcin i uwielbiam grać oraz gotować, podróżować, aktywnie spędzać czas z moją kochaną rodzinką. Za dnia jestem ojcem oraz menadżerem hostelu w centrum Gdańska, w nocy zaś zakładam kocyk i ratuję wirtualne światy 😄 Gram na wszystkim i nie lubię wojen konsolowych!
guest

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Przewiń do góry