The Elder Scrolls Online

To paradoks, że jedną z największych zalet tytułu sieciowego jest brak konieczności kontaktu z innymi ludźmi, ale tylko pozornie. The Elder Scrolls Online wymyka się bowiem zaszufladkowaniu, stanowiąc genialne połączenie dwóch stylów rozgrywki, oddające w ręce graczy wybór, jak i z kim chcą tego fantastycznego świata doświadczać.

To przyjemnie świeża przygoda ze świetną historią i masą zawartości pobocznej, którą spokojnie może stawiać na równi z Morrowindem czy Necromem.

Nie obraziłbym się za ciekawszych bohaterów głównego wątku lub nowe instancje, lecz wciąż przy Dark Brotherhood spędziłem kilka przyjemnych godzin, a samo rozszerzenie, choć nie przebiło w moim prywatnym rankingu Thieves Guild, to znajduje się w nim całkiem wysoko, chociażby za sprawą swojej jakże unikalnej atmosfery.

Każdy fan oryginalnego Morrowinda będzie zachwycony powrotem do ukochanej krainy, a ci, którzy nigdy w niego nie grali, będą mogli zakosztować choć odrobinę piękna Vvardenfell. To jedna z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych krain całego Tamriel, więc możliwość ujrzenia jej we względnie współczesnej oprawie i przeżycia zupełnie nowych, wciągających przygód to coś, obok czego zwyczajnie nie można przejść obojętnie.

Dodatek Clockwork City warto jednak sprawdzić przede wszystkim dla ciekawego wątku głównego, stanowiącego przy okazji łącznik między Morrowindem a Summerset, oraz fantastycznego i jedynego w swoim rodzaju (przynajmniej kontekście samego The Elder Scrolls Online) settingu. Krainy grzybów, fantazyjne zamki i majestatyczne góry są świetne, ale ten steampunkowy świat wprowadza mimo wszystko powiew świeżości do gry.

Tymczasem okazało się, że rozszerzenie to zapewniło mi dużo więcej radości, niż pełne nostalgii przemierzanie Vvardenfell w Morrowindzie. Dodatek poszczycić może się zaskakująco zgrabnie poprowadzoną opowieścią, przepięknymi lokacjami i toną zawartości, którą zwyczajnie chce się poznawać. Zatem nie czekajcie, tylko wsiadajcie na łódź i płyńcie do Summerset. Przyjęcie może być chłodne, ale przygody, które przeżyjecie na wyspie, szybko Wam to wynagrodzą.

Piękny świat i przyjemnie zaprojektowane, a ponadto długie zadania stanowią niezłą odskocznię od ratowania wszechświata. Zresztą ostatnią do tej pory, bo Murkmire stanowi ostatnie rozszerzenie, będące poboczną, niezależną opowieścią, niepowiązaną z głównym wątkiem. Szkoda, bo już Thieves Guild chociażby udowodniło, że w Tamriel nie wszystko musi kręcić się wokół Daedr i bogów, a Murkmire tylko tę tezę potwierdza.

Przyjemny bonus za doświadczenie już i tak całkiem niezłej, acz nie jakiejś rewelacyjnej historii. Elsweyr zdecydowanie warto sprawdzić choćby i dla samych widoczków. W dodatku perfekcyjnie sprawdza się jako bufor między kolejnymi historiami o deadrycznych spiskach. Liczę na więcej tego typu opowieści w przyszłości, ale zważywszy na otwarte zakończenie Necroma, prawdopodobnie spędzimy jeszcze trochę czasu pośród demonów.

Dragonhold kończę zatem szczęśliwy, że po raz kolejny mogłem odwiedzić swoich mruczących braci w tak dobrym stylu, a jednocześnie nieco smutny, zdając sobie sprawę, że będzie to kolejny dodatek, do którego przyrównywał będę wszystko to, czego doświadczę później. Rozszerzenie, choć mniejsze, trzyma poziom, a przy tym zamyka jakby nie patrzeć urwane zakończenie poprzednika (to akurat zmora większości dużych dodatków do TESO).

Warto też pamiętać, że jeżeli zaczniecie swoją przygodę z The Elder Scrolls Online właśnie od Greymoor (jak najbardziej można tak zrobić), to Wasze odczucia prawdopodobnie będą dużo cieplejsze niż w moim przypadku. Brak tu bowiem rewolucji, która tchnęłaby w formułę nieco świeżości. To po prostu dobre, ale tylko dobre i bardzo bezpieczne rozszerzenie.

Sporo tu też zawartości pobocznej, więc na zobaczenie wszystkiego, co Markarth ma do zaoferowania, poświęcicie dobrych kilkanaście godzin. W końcu sam główny wątek pochłania ich przynajmniej kilka. Natomiast jeżeli podczas zabawy w The Elder Scrolls V: Skyrim swoje domostwo ulokowaliście właśnie w tym wertykalnym mieście, to dodatek zaoferuje Wam dodatkowo sporą dawkę nostalgii.

ZeniMax Online Studios nie przyłożyło się ani do fabuły, ani do projektu tytułowej krainy, przez co Blackwood nie wytrzymuje niestety próby czasu. To rozszerzenie wyłącznie dla tych, którzy w The Elder Scrolls Online zobaczyli już absolutnie wszystko i wciąż jest im mało.

W kontekście całej linii fabularnej, do której dodatek ten przynależy, należy rozpatrywać to jako plus. Dostajemy standardową ofertę „esowskich” rozszerzeń pod kątek zawartości pobocznej, a przy tym dwie całkiem ciekawe mapy o fenomenalnym klimacie i niegłupią, nawet jeśli miejscami odtwórczą opowieść. Nie bawiłem się równie dobrze, co w Markarth czy Dragonhold, ale czasu spędzonego z Deadlands w żadnym razie nie uważam za stracony.

The Elder Scrolls Online: High Isle to jedno z najlepszych – przynajmniej jeśli o te główne chodzi – dodatków do gry. Przepiękne lokacje, kapitalny wątek główny i masa ciekawej oraz różnorodnej zawartości sprawia, że dla fana TESO powinna być to pozycja obowiązkowa. Mało tego, rozszerzenie to stanowi w zasadzie zamkniętą całość, więc jeżeli tylko macie taką ochotę, możecie rozpocząć swoją przygodę z grą właśnie od niego bez najmniejszego problemu.

W Firesong widzę zatem niestety zmarnowaną okazję, by w sensowny sposób rozszerzyć świat The Elder Scrolls poprzez całkowite skupienie się na teoretycznie bardzo ciekawej koegzystencji trzech druidzkich kręgów. Dodatek ma wprawdzie swoje momenty, zwłaszcza kiedy weźmiemy pod uwagę przepiękny świat, urokliwą muzykę i nienajgorsze zadania poboczne, lecz mimo wszystko przebrnięcie przez niego okazało się bardziej męczące, niż ekscytujące.

Grający innymi klasami muszą niestety obejść się smakiem, ale nawet i bez tego w The Elder Scrolls Online: Necrom jest sporo do roboty. W moim przypadku było to przede wszystkim śledzenie historii, głównie dla której odpalam TESO. Jeżeli jednak to dla Was aspekt gry zupełnie pomijalny, bo wolicie wpaść na serwer na kilkanaście minut i ubić dzika bądź dwa, to wspomniany wcześniej rajd i world event zapewnią Wam sporo dobrej zabawy.

Zważywszy, że pod względem rozszerzeń ZeniMax Online Studios nie może pochwalić się trzymaniem równego poziomu, miałem pomimo oczekiwań pewne obawy, czy Gold Road nie okaże się niewypałem na miarę Blackwood. Na szczęście studio tym razem dowiozło, zamykając rozpoczętą przez Necrom linię fabularną Secrets of Apocrypha w naprawdę dobrym stylu. Rozszerzenie oferuje bowiem przede wszystkim ciekawą historię, przepiękną nową krainę, a także świeżą mechanikę z olbrzymim potencjałem.

Główny wątek Seasons of the Worm Cult Part 1 wypada naprawdę dobrze i nie mogę doczekać się drugiej części, a wyspa Solstice jest prześliczna, ale wyraźnie czuć pod każdym względem, że to „Part 1” nie znalazło się tytule bez powodu. Tyle dobrego, że kupując 2025 Content Pass, otrzymujecie dostęp do obu części, więc wystarczy odrobina cierpliwości.

To powiedziawszy, sam wątek Solstice jak najbardziej warto sprawdzić. Nie jest idealny, bynajmniej, ale ośmielam się rzecz, że pomimo wszystkich zarzutów zarówno w recenzji Seasons of the Worm Cult Part 2, jak i tej dotyczącej Part 1, jest to jedna z najbardziej ambitnych w The Elder Scrolls Online. Świetnie również wypada rajskie na zachodzie i nieco diabelne na wschodzie Solstice, które naprawdę chce się zwiedzać, zwłaszcza kiedy ze słuchawek polecą aztecko brzmiące rytmy.