Stupid Never Dies – recenzja (PC), Miłość, zombie i punk rock

Gra dostępna na:
  • PC
  • PS5
Kluczowa grafika promocyjna gry Stupid Never Dies z profilem krzyczącego bohatera zombie, z którego głowy wyłaniają się jego różne potworne transformacje na tęczowym tle.
Marcin Ćwiek
  • Data publikacji:
  • 13 min czytania

Miłość potrafi zmienić człowieka. W przypadku Davy’ego sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, bo trudno powiedzieć, żeby przed poznaniem Julii należał do szczególnie udanych przedstawicieli swojego gatunku. Jest słabym zombie, zajmuje najniższe miejsce w hierarchii potworów, a jego wybranka od dawna pozostaje zamrożona. Mimo to chłopak stracił dla niej głowę, choć akurat z tym elementem anatomii nie powinien mieć większych problemów. Teraz zamierza przebić się przez zastępy krwiożerczych stworów, zdobyć potęgę i stanąć naprzeciw Króla Potworów. Wszystko po to, by odzyskać ukochaną. Stupid Never Dies bierze ten absurdalny punkt wyjścia, dorzuca do niego punk rock, efektowne transformacje i mnóstwo brutalnej akcji. Zaskakująco szybko okazuje się, że za całą tą groteskową otoczką kryje się naprawdę dużo serca.

Zombie z romantycznym zacięciem

Akcja Stupid Never Dies rozgrywa się po Wielkiej Wojnie, która doprowadziła ludzkość na skraj zagłady. Świat znalazł się pod kontrolą potworów, a ludzie, którzy przetrwali, nie mają już dawnej pozycji. Davy jest jednym z mieszkańców tego ponurego porządku. To niepozorny, tchórzliwy zombie, który snuje się po opustoszałym centrum handlowym i nie ma większych ambicji. Wszystko zmienia się, gdy trafia na Julię, studentkę, która podczas wojny zamarzła w sklepowej zamrażarce. Davy zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia i postanawia przywrócić ją do życia. Problem w tym, że sam nie ma pojęcia, jak tego dokonać.

Starcie z bossem Lichem w lodowej lokacji w grze Stupid Never Dies – bohater otoczony jaszczuroludźmi przed świecącym magicznym portalem.

Przełom następuje przez dość niefortunny incydent kulinarny. Davy zjada jajo feniksa, które miało posłużyć ocalałym ludziom do realizacji ich własnych planów. Ten niecodzienny posiłek obdarza go niezwykłymi zdolnościami. Wypełniająca loch tajemnicza miazma pozwala mu swobodnie poruszać się w jego wnętrzu, a dzięki mocy jaja może pochłaniać rdzenie potężnych stworzeń i przejmować ich umiejętności. Właśnie w ten sposób zyskuje możliwość przybierania kolejnych form. Na jego drodze staje doktor Frank, ekscentryczny naukowiec, który widzi w zombie szansę na odzyskanie wiedzy i potęgi utraconej przez ludzkość. Obiecuje pomóc Davy’emu wskrzesić Julię, jeśli ten pokona Króla Potworów, znanego jako KOM.

Bohater otoczony różowymi wyładowaniami energetycznymi zadający potężne uderzenie grupie szkieletów w Stupid Never Dies.

Więcej o samej Julii dowiadujemy się z czasem, choć przez większość przygody nie możemy poznać jej bezpośrednio. Dzięki tabletowi Kitsch Monster możemy przeglądać odzyskane dane z jej telefonu, w tym wpisy z mediów społecznościowych i wiadomości. Kolejne materiały odsłaniają fragmenty jej życia sprzed wojny: relacje z rodziną i przyjaciółmi, studia, plany oraz drobne sprawy, które miały dla niej znaczenie. To ciekawy sposób na przedstawienie postaci, której nie możemy poznać za pośrednictwem tradycyjnych dialogów. Zamiast nich dostajemy cyfrowe ślady jej codzienności, z których stopniowo układamy obraz dziewczyny, w której zakochał się Davy.

Osobliwa drużyna w świecie potworów

Wyprawa szybko przestaje być samotną eskapadą. Davy’emu towarzyszy grupa osobliwych sprzymierzeńców, z których każdy wnosi do historii własny charakter i nieco inny rodzaj dziwactwa. Bessie to twarda zombie motocyklistka, która odpowiada za transport bohatera po zakończonych wyprawach. Prowadzi również Bessie Burger, gdzie Davy może rozwijać swoje umiejętności bojowe. Goyle to kamienny gargulec, który nie potrafi samodzielnie się poruszać. Mimo świetnego wzroku i słuchu jego przydatność jako informatora bywa jednak dość nieprzewidywalna. Ponieważ został zamieniony w kamień, co chwilę traci pamięć i zapomina nawet, czym właściwie miał się zajmować. W efekcie zamiast niezawodnego źródła informacji Davy zyskuje towarzysza, który potrafi rozbawić swoją nieporadnością równie skutecznie, co zaskoczyć nagłym przypływem przydatnej wiedzy. Jest też Acelino, niewielki pies przypominający chihuahuę, który potrafi samodzielnie zmieniać postać i przybierać formę wilczego inżyniera. Jako prawa ręka doktora Franka zajmuje się przygotowywaniem i instalowaniem wyposażenia Overtech, dzięki któremu Davy może jeszcze skuteczniej modyfikować swoje ciało.

Walka z ognistym bossem Cyclopsem w grze Stupid Never Dies – protagonista w czapce z daszkiem odskakuje w powietrzu przed atakiem potwora.

Poza gronem sprzymierzeńców na drodze bohatera pojawiają się również przeciwnicy mający własne motywacje i miejsce w świecie podporządkowanym KOM. Wśród nich znajdują się potężni generałowie oraz istoty, które niekoniecznie zgadzają się z wizją Króla Potworów, choć nie zawsze oznacza to, że staną po stronie Davy’ego. Twórcy stopniowo odsłaniają kolejne fragmenty tego uniwersum, a osobliwe spotkania i relacje między bohaterami sprawiają, że historia nie sprowadza się wyłącznie do odhaczania kolejnych pięter lochu. Pod groteskowym humorem kryje się opowieść o świecie po katastrofie, w którym nawet najbardziej niepozorny zombie może mieć do odegrania znacznie większą rolę, niż początkowo przypuszcza.

Z zombie też można zrobić maszynę do zabijania

Skoro Davy zamierza rzucić wyzwanie samemu Królowi Potworów, musi najpierw udowodnić, że nie jest już tym samym nieporadnym zombie, którego poznajemy na początku przygody. Właśnie temu podporządkowano system walki i rozwoju postaci. Stupid Never Dies oferuje dynamiczną akcję z perspektywy trzeciej osoby, a kolejne starcia stopniowo odsłaniają potencjał drzemiący w głównym bohaterze. Początkowo jego możliwości są ograniczone, ale wraz ze zdobywaniem nowych mocy wachlarz dostępnych ataków i umiejętności wyraźnie się poszerza.

Dynamiczne starcie w zwarciu – bohater tnący ostrzem pośród jaszczuroludzi i gigantycznego zmechanizowanego mutanta w Stupid Never Dies.

Najciekawszym rozwiązaniem jest Style Eat. Davy może pochłaniać rdzenie wybranych przeciwników, przejmując ich moce i uzyskując dostęp do nowych transformacji. Do dyspozycji oddano jedenaście stylów, które w odmienny sposób wpływają na przebieg walki. Forma wilkołaka stawia na szybkość i siłę, harpia oferuje inne możliwości poruszania się, a kolejne przemiany otwierają dostęp do zupełnie nowych zdolności.

Ujęcie z powietrza na bohatera w neonowej kurtce atakującego zamrożonego, krystalicznego przeciwnika w Stupid Never Dies.

Nie są to wyłącznie efektowne zmiany wyglądu. Każda forma ma własną charakterystykę, dlatego warto eksperymentować i szukać zestawu odpowiadającego preferowanemu sposobowi walki. Szczególnie podoba mi się pomysł powiązania zdobywania mocy z pokonywaniem konkretnych stworzeń. Przeciwnicy stają się w ten sposób czymś więcej niż przeszkodami na drodze do celu. Ich umiejętności możemy obrócić przeciwko kolejnym potworom.

Nowe ciało, nowe możliwości

Same transformacje nie wyczerpują jednak możliwości rozwoju Davy’ego. Drugim filarem tego systemu jest Body Hack. Wykorzystując technologię Overtech, Davy może wymieniać poszczególne części ciała, poprawiać swoje statystyki oraz zyskiwać zdolności aktywne i pasywne. System pozwala tworzyć różne konfiguracje, dzięki którym łatwiej dostosować bohatera do wyzwań czekających w podziemiach. Nie chodzi więc wyłącznie o zdobywanie kolejnych poziomów, ale również o świadome dobieranie elementów wyposażenia.

Surrealistyczne, nocne miasteczko z pochylonymi budynkami o konstrukcji szachulcowej i wielkim księżycem w tle w grze Stupid Never Dies.

Uzupełnieniem tych mechanik jest Davy Burst, czyli specjalny tryb pozwalający uwolnić zgromadzoną moc i na krótki czas znacząco zwiększyć możliwości bohatera. To właśnie wtedy walka nabiera szczególnie widowiskowego charakteru. Efekty umiejętności, transformacje i kolejne ataki potrafią zamienić ekran w prawdziwy chaos, ale doskonale pasuje to do punkowej estetyki całej produkcji.

Jeszcze jedna wyprawa do podziemi

Wszystkie te możliwości wykorzystujemy podczas kolejnych ekspedycji do rozległego lochu podzielonego na warstwy. Każda z nich kryje przeciwników, nagrody i dodatkowe modyfikatory wpływające na przebieg wyprawy. Po zakończeniu ekspedycji Davy wraca do centrum handlowego, które pełni funkcję jego bazy. Nie jest to wyłącznie miejsce, w którym wydajemy zdobyte zasoby i przygotowujemy się do kolejnego zejścia. Z czasem odblokowujemy kolejne sklepy i aktywności, a każda z nich oferuje inny sposób rozwijania bohatera.

Wulkaniczna kraina pełna rzek lawy i zrujnowanych antycznych kolumn z postacią bohatera biegnącą po kamiennej ścieżce.

Dobrym przykładem jest Bessie Burger. Prowadzona przez motocyklistkę restauracja pozwala wydawać zgromadzoną energię Overtech na odblokowywanie i ulepszanie Zombie Skills. Wybrane umiejętności trafiają później do puli zdolności, które możemy zdobywać podczas wypraw. Ich dostępność i poziom rzadkości mają znaczenie przy budowaniu kolejnych konfiguracji, dlatego warto regularnie zaglądać do lokalu i sprawdzać ofertę.

Niebieski wilkołak w czapce z daszkiem otoczony przez hordę skaczących, zmechanizowanych jaszczuroludzi w grze Stupid Never Dies.

Innym miejscem, które warto odwiedzać między wyprawami, jest Shutter Shop. Spotykamy tam zombie-klauna prowadzącego listę zadań do wykonania podczas ekspedycji. Cele dotyczą między innymi pokonywania określonych przeciwników, korzystania z konkretnych transformacji czy wykonywania wybranych czynności w lochu. Nagrodami są między innymi materiały i prezenty dla Julii. Te możemy wręczać dziewczynie po powrocie do centrum handlowego. Upominki zapełniają wskaźnik miłości, a po jego wypełnieniu otrzymujemy Heart, który można przeznaczyć na ulepszenie Davy Burst. Sam pomysł jest dość przewrotny: romantyczne starania zombie o względy zamrożonej dziewczyny przekładają się na dodatkową moc przydatną podczas walki.

Potwory, które nie dają chwili wytchnienia

Rozwój bohatera i zdobywanie kolejnych transformacji mają sens przede wszystkim ze względu na różnorodność przeciwników. W podziemiach spotykamy zarówno klasyczne stworzenia rodem z horrorów, jak i znacznie bardziej fantazyjne bestie. Poszczególne gatunki dysponują odmiennymi atakami i zachowaniami, dlatego nie zawsze wystarczy ruszyć na wroga z pełną siłą. Niektóre potwory wymagają szybkiej reakcji, inne potrafią skutecznie uprzykrzyć życie atakami z dystansu lub powietrza. Większe starcia zmuszają natomiast do uważniejszego wykorzystywania zdobytych zdolności.

Uskrzydlona, harpiopodobna postać lewitująca w powietrzu w otoczeniu olbrzymich szkieletów z silnikami odrzutowymi na plecach.

Nie wszystko działa jednak równie dobrze. Proceduralnie generowane układy lochu zapewniają pewną zmienność, ale po dłuższym czasie poszczególne wyprawy zaczynają przypominać siebie nawzajem. Zdarza się również, że niektóre style okazują się mniej przydatne, a losowość części przypisanych im umiejętności utrudnia przygotowanie konkretnego zestawu. Nie wszystkie walki z bossami dają też tyle satysfakcji, ile powinny. Mimo tych niedociągnięć trudno odmówić grze umiejętności zachęcania do kolejnych podejść. Czasami naprawdę wystarczy jedna myśl: jeszcze jedna wyprawa, może tym razem uda się zdobyć potrzebny rdzeń albo część do ulepszenia.

Punkowy świat potworów

Poza różnorodnością przeciwników uwagę zwraca również świat, w którym toczą się kolejne starcia. Jednym z najmocniejszych elementów Stupid Never Dies jest oprawa graficzna, która od pierwszych minut nadaje produkcji własny charakter. Studio GPTRACK50 postawiło na wyrazisty cel-shading, przez co bohaterowie przypominają postacie wyjęte z animowanego serialu. Ich sylwetki, mimika i ruchy są mocno przerysowane, a całość dopełniają jaskrawe kolory, punkrockowe stroje, tatuaże i graffiti. Twórcy nie próbują konkurować z realistycznymi produkcjami. Zamiast tego konsekwentnie rozwijają stylistykę, która pasuje zarówno do groteskowego humoru, jak i brutalnych starć z potworami. Nawet najbardziej absurdalne transformacje Davy’ego wyglądają dzięki temu naturalnie w ramach przyjętej konwencji.

Wróżka ze skrzydłami unosząca się w śnieżnej zamieci obok gigantycznego, pokrytego lodem i szronem monstrum w Stupid Never Dies.

Na uwagę zasługują także lokacje. Podziemia nie ograniczają się do jednego zestawu korytarzy i podobnych do siebie aren. Kolejne warstwy nawiązują do różnych epok oraz kultur, dlatego podczas wypraw trafiamy między innymi do miejsc inspirowanych starożytnym Rzymem, światem wikingów czy feudalną Japonią. Takie zestawienie dobrze współgra z fantastycznym charakterem gry, a zmieniające się otoczenie pozwala na chwilę oderwać wzrok od kolejnych fal przeciwników. Nie wszystkie obszary są równie rozbudowane, a część z nich pozostaje dość oszczędna w szczegółach. Mimo to różnorodność motywów sprawia, że eksploracja długo nie popada w rutynę.

Ukoronowany szkielet w szacie wykonujący obrotowe cięcie z fioletową falą energii pośród jaszczuroludzi pod czerwonym księżycem w Stupid Never Dies.

Warto też wspomnieć o optymalizacji, zwłaszcza że gry na Unreal Engine 5 potrafią mocno obciążać sprzęt. Na moim laptopie z procesorem Intel Core i7-13620H, 32 GB pamięci RAM i kartą GeForce RTX 4060 mogłem grać w rozdzielczości 1440p na wysokich ustawieniach, korzystając z DLSS w trybie jakości. Gra działała bez najmniejszych problemów, osiągając około 120 klatek na sekundę.

Gitarowe riffy zamiast żałobnej muzyki

Podobnie dobrze wypada oprawa dźwiękowa. Za muzykę odpowiada przede wszystkim Rei Kondoh, który przygotował soundtrack łączący rock, metal, elektronikę i pop-punk. Nie jest to przypadkowa mieszanka gatunków. Muzyka doskonale pasuje do charakteru bohaterów, kolorowego świata i szalonego tempa rozgrywki. Szczególnie dobrze wypadają utwory towarzyszące walkom. Dodają energii, podkreślają dynamikę starć i sprawiają, że kolejne potyczki z potworami nabierają rumieńców. Nie brakuje również spokojniejszych kompozycji, które dobrze sprawdzają się podczas odpoczynku w centrum handlowym.

Potężny jednooki cyklop w różowej kamizelce rozrzucający jaszczuroludzi na ulicy miasteczka w grze Stupid Never Dies.

Doceniam także to, że twórcy nie ograniczyli się do jednego gatunku. Obok gitarowych brzmień pojawiają się elektroniczne motywy i bardziej nietypowe rozwiązania muzyczne. Dzięki temu soundtrack nie staje się monotonny, a jego charakter dobrze uzupełnia wizualną stronę produkcji. Ważną rolę odgrywają również efekty dźwiękowe i głosy postaci. Nie wszystkie kwestie dialogowe wypadają równie dobrze, a niektóre interpretacje mogą z czasem męczyć. Nie jest to jednak element, który przesłania mi zalety całej oprawy audio.

Głupia miłość, całkiem dobra gra

Stupid Never Dies ma swoje słabości, ale trudno mi mieć do tej gry większe pretensje, skoro przez większość czasu po prostu świetnie się bawiłem. Polubiłem Davy’ego, jego pokręconą historię i cały ten potworny bałagan, w którym przyszło mu szukać szczęścia. Nie wszystko zostało dopracowane, a podziemia z czasem potrafią nużyć, jednak nie zmieniło to faktu, że z przyjemnością wracałem do kolejnych wypraw. Dawno nie kibicowałem tak mocno komuś, kto ma tak niewiele wspólnego z życiem.

Ekran tabletu w grze Stupid Never Dies z polskim interfejsem profilu społecznościowego J.pomshot oraz zdjęciem kobiety z pucharem i strzelbą.

Mam nadzieję, że GPTRACK50 nie poprzestanie na tej przygodzie. Chętnie zobaczyłbym więcej tego świata, jego osobliwych mieszkańców i oczywiście samego Davy’ego. Nie potrzebuję do tego rewolucji ani wielkich zmian. Wystarczy, że twórcy poprawią niedociągnięcia i zachowają ten sam charakter zabawy, a ja znów dam się wciągnąć w tę absurdalną historię.


Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.


Za dostarczenie gry do testów dziękujemy firmie GPTRACK50.
Udostępnienie kodu w żaden sposób nie wpłynęło na wydźwięk powyższego materiału.



guest

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów