Kiedy trzynaście lat temu po raz pierwszy wchodziliśmy na pokład Kawki, nikt nie przypuszczał, że opowieść o aroganckim, łasym na złoto Edwardzie Kenwayu stanie się absolutnym kamieniem milowym dla całej serii Ubisoftu. Powrót na te same, przesiąknięte krwią i solą wody za sprawą projektu zatytułowanego Resynced nie jest jednak na szczęście kolejnym pójściem na łatwiznę w postaci zwykłego podbicia rozdzielczości ze starej generacji. Ekipa z Ubisoft Singapore przeniosła to kultowe dzieło na najnowszą, mocno zaktualizowaną wersję silnika Anvil, z której korzysta także Assassin’s Creed Shadows. Efektem tych prac jest produkcja zaskakująco dojrzała, która redefiniuje i głęboko przepisuje zasady oryginału zarówno pod kątem oprawy wizualnej, jak i niespodziewanej głębi rozgrywki.
Remake po latach i fabularny fundament
Warto pamiętać, że Ubisoft wyjątkowo długo wzbraniał się przed pełnoprawnymi remake’ami, podczas gdy konkurencja od lat zbijała na nostalgii potężny kapitał. Wybór padł na trzynastoletnie Black Flag i nawet dziś, w 2026 roku, decyzja ta broni się sama, bez najmniejszego problemu. Ta konkretna odsłona zawsze miała tę ogromną przewagę, że działa jako absolutnie samodzielna, piracka opowieść, która nie zmusza nikogo do nadrabiania wieloletniej, skomplikowanej historii całego uniwersum.
Wszystko kręci się wokół kapitalnie nakreślonego scenariusza. Edward Kenway nie startuje z pozycji idealistycznego herosa – to egoistyczny, momentami wręcz naiwny pirat z Walii, którego motywuje wyłącznie chęć szybkiego zarobku i zapewnienia godnego życia żonie. Cała intryga z zabójstwem asasyna-zdrajcy Duncana Walpole’a i przeniknięciem do zakonu Templariuszy w Hawanie rodzi się ze zwykłej chęci zysku. Kampanię zorganizowano wokół trzech wyraźnych łuków narracyjnych: początkowego pościgu za bogactwem, wyścigu z Templariuszami o mityczne Obserwatorium oraz bolesnego procesu dojrzewania Kenwaya, który w obliczu upadku pirackiej republiki zaczyna rozumieć, że prawdziwa wolność niesie ogromną odpowiedzialność. Gra do dziś urzeka tym, jak genialnie pokazuje jego przemianę: od człowieka zaślepionego złotem i niszczącego własne relacje, po faceta dojrzale rozumiejącego konsekwencje swoich wyborów.
Nowy model walki i cichego działania
Metamorfoza na lądzie okazuje się zaskakująco głęboka, ponieważ deweloperzy całkowicie przebudowali system walki oraz skradania, odcinając się od uproszczonej i automatycznej mechaniki sprzed lat. Kamera została zawieszona znacznie bliżej pleców Edwarda, co potęguje filmowy i bardziej osobisty charakter starć, choć momentami w największym zamieszaniu trudniej kontrolować wrogów napierających z boków, co wymusza chaotyczne korygowanie widoku prawym analogiem. Nowy system starć czerpie bezpośrednio z rozwiązań przygotowanych dla Assassin’s Creed Shadows, wprowadzając mechanikę idealnych parowań prowadzących do widowiskowych serii zabójstw, a także paski obrony przeciwników, które należy najpierw bezwzględnie przełamać. Twórcy zadbali przy tym o świetny, realistyczny detal – w momencie przełamania defensywy, Edward może wykonać natychmiastowe, śmiertelne pchnięcie z użyciem Ukrytego Ostrza.
Niestety, realizacja tych założeń ma swoją drugą stronę. Starcia zyskały na wyczuwalnej ociężałości, a potyczki straciły dawną, błyskawiczną płynność na rzecz rwanej wymiany ciosów, która przy większych starciach potrafi zwyczajnie zirytować, wymuszając pasywne wyczekiwanie na ruch przeciwnika. Mimo że Edward zyskał potężne, ciężkie uderzenia kończące kombinacje ciosów dla rapierów, kordelasów i pistoletów-mieczy, a także manualne kopnięcia pozwalające wbijać wrogów w elementy otoczenia, podcięcia powalające przeciwników na ziemię oraz możliwość błyskawicznego zrzucania strażników z pokładu podczas abordażu, całość wydaje się mniej responsywna niż w oryginale.
Te nowe narzędzia destrukcji stają się jednak niezbędne, ponieważ w szeregach straży kolonialnej pojawia się zupełnie nowy, elitarny typ przeciwnika – Brutal – który drastycznie zmienia przebieg potyczek, siejąc spustoszenie za pomocą garłacza oraz granatów. Wymusza on na graczu naukę obsługi całego wachlarza nowych kombinacji, co sprawia, że system walki, choć początkowo irytujący swoim ciężarem, staje się wyzwaniem wymagającym pełnego wykorzystania dostępnego ekwipunku. Na plus wypada fakt, że miecze w remake’u nie różnią się już wyłącznie suchymi statystykami obrażeń, ponieważ posiadają unikalne cechy modyfikujące rozgrywkę, a system ekwipunku rozbudowano o talizmany zapewniające pasywne premie do statystyk Kenwaya.
Skradanie, parkour i podwodne głębiny
Równie mocno uderza rewolucja w systemie skradania, ponieważ gra nareszcie otrzymała dedykowany przycisk kucania, który realnie zmniejsza sylwetkę oraz widoczność bohatera w terenie, a do lokacji dorzucono gęstą trawę ułatwiającą cichą eliminację. Monumentalną i najbardziej wyczekiwaną zmianą w strukturze misji jest całkowite przebudowanie zadań z podsłuchiwaniem. W przeciwieństwie do oryginału, wykrycie Edwarda przez strażników nie kończy się już natychmiastową, frustrującą desynchronizacją, co całkowicie zmienia komfort zabawy. Sam wskaźnik wykrywania został bezpośrednio powiązany z porą dnia oraz zaawansowanymi warunkami atmosferycznymi, przez co nocne eskapady podczas rzęsistego, tropikalnego deszczu dają nam naturalną przewagę taktyczną, drastycznie ograniczając pole widzenia strażników.
Sam parkour stał się o wiele bardziej posłuszny dłoniom gracza dzięki skróceniu czasu przerywania animacji oraz dodaniu manualnego skoku, co zapobiega przypadkowemu blokowaniu się na krawędziach dachów podczas ucieczek. Silnik pozwala teraz na wykonywanie płynnych bocznych i tylnych odbić od ścian, przy czym powrót do klasycznego mechanizmu odskoku od ściany został usprawniony o realny zysk wysokości podczas wspinaczki. Nowym elementem ułatwiającym przemieszczanie się w terenie są również tyrolki.
Największym i najbardziej namacalnym sukcesem nowych rozwiązań jest całkowity brak ekranów ładowania. Dawne, irytujące przerwy, które skutecznie zabijały piracką iluzję podczas wchodzenia do portów czy schodzenia na ląd, całkowicie zniknęły w mrokach dziejów. Przejście między otwartym, wzburzonym oceanem a zwiedzaniem gęstych ulic Hawany czy Nassau odbywa się teraz płynnie, w czasie rzeczywistym, co wprost fenomenalnie rewolucjonizuje dynamikę obcowania z tym karaibskim uniwersum.
W arsenale asasyńskim duże znaczenie zyskała także mechanika rzucania monet na ziemię oraz fizycznego niszczenia elementów otoczenia, ponieważ generowany w ten sposób hałas lub zamieszanie bezpośrednio ściągają uwagę i czujność pobliskich strażników. Na plus wypada fakt, że kultowa linka z ostrzem powraca i nie jest sztucznie zablokowana do późnych sekwencji fabularnych – dostajemy ją znacznie wcześniej, bo już w trzeciej sekwencji, a jej zastosowanie w walce zostało znacząco rozszerzone o możliwość płynnego wplatania jej w kombinacje ciosów. Do tego interfejs otrzymał koło wyboru szant morskich pod dolnym przyciskiem krzyżaka, gdzie można manualnie wybrać, którą pieśń ma śpiewać załoga, co kończy z tradycyjnym losowaniem utworów. Nowa technologia i śledzenie promieni redefiniują również eksplorację podwodną. Nurkowanie w poszukiwaniu zatopionych wraków, gdzie słońce w czasie rzeczywistym przebija tonącą w półmroku taflę wody, generuje spektakularne widoki.
Potęga Kawki i rozbudowana kampania
Prawdziwym triumfem projektu Resynced jest rozbudowa wojny morskiej, która wprowadza głębokie zmiany w arsenale Kawki oraz zarządzaniu załogą. Klasyczne salwy z dział zyskały alternatywne tryby ostrzału: działa burtowe otrzymały szybkostrzelne pociski zapalające, przednie działa pościgowe potrafią plunąć podwójnymi strzałami łańcuchowymi po przejęciu fortu Dry Tortuga, z kolei moździerze można doposażyć w niszczycielskie bomby zapalające, a wyrzutnie beczek rozbudować o wariant odłamkowy. Karabiny obrotowe na burtach Kawki zostały całkowicie zmodernizowane i przepisane na wzór mechaniki znanej z AC Rogue, co oznacza porzucenie automatycznego namierzania czułych punktów na rzecz pełnego, manualnego celowania przez gracza za pomocą celownika. Eksploracja podwodna wygląda teraz świetnie – kiedy nurkujesz przy wrakach, słońce przebija się przez ciemną wodę i tworzy naprawdę klimatyczne widoki.
Deweloperzy przy okazji gruntownie przebudowali ekonomię gry, skutecznie kończąc z erą łatwego bogacenia się znaną z oryginału. Teraz każda moneta ma znaczenie: szybka wyprzedaż rumu czy cukru na wczesnym etapie gry potrafi srogo się zemścić, bo surowce te są niezbędne do modernizacji statku, a nie tylko do szybkiego zysku. Koszty napraw Kawki po starciach są na tyle wysokie, że bezmyślne plądrowanie wszystkiego, co napłynie, przestaje się opłacać. Zamiast liczyć na szybki zarobek, gra wymusza zarządzanie bazą w Great Inagua, która staje się głównym źródłem pasywnego dochodu. Dzięki temu czuć, że budujemy własne pirackie imperium, a nie tylko bezmyślnie czyścimy morze z każdego statku handlowego.
Najważniejszą nowością w strukturze gry jest system trzech unikalnych oficerów morskich, których rekrutujemy w ramach osobnych zadań wprowadzających dostępnych na mapie świata. Ukończenie misji pobocznej dla hiszpańskiego kapłana odblokowuje potężną szarżę taranem, oswobodzenie uwięzionej szkutniczki Lucy Baldwin daje pasywną cechę idealnego przygotowania burt, drastycznie redukującą uszkodzenia od wrogich salw, a odnalezienie mistrza uzbrojenia Tobiasza „Deadmana” Smitha pozwala na odblokowanie wspomnianego ładunku do moździerzy oraz rozpoczyna rozbudowany, składający się z ośmiu zadań łańcuch fabularny „A World Without Gold”, w którym stawiamy czoła kapitanowi Maynardowi. Co niezwykle wygodne z perspektywy gracza, całe zarządzanie flotą oraz ulepszeniami zostało przeniesione bezpośrednio do menu w kajucie kapitana, eliminując potrzebę opuszczania świata gry i podróży do kapitanatu portu.
Piracka armada Kenwaya
Wydanie to przynosi też całkowitą integrację Floty Kenwaya bez konieczności korzystania z dawnej, zewnętrznej aplikacji mobilnej. Minigrą zarządza się przy dedykowanym stole do planowania floty w swojej rezydencji na Great Inagua lub bezpośrednio w kajucie Kawki. Budowanie armady wymaga unieruchamiania wrogich statków na morzu i przeprowadzania abordaży, podczas których zamiast wcielania załogi czy naprawy wybiera się opcję wysłania okrętu do floty. Początkowe trzy miejsca na statki można rozbudować za reale – 5000 reali za slot, maksymalnie do dziesięciu jednostek. Gracz musi strategicznie dobierać przejęte okręty, od szkunerów i brygów, po fregaty i liniowe okręty wojenne, do konkretnych typów misji: handel, zwiad, piractwo oraz patrole, które trwają określony czas w świecie rzeczywistym.
Żeby wysłane statki nie zatonęły, należy najpierw fizycznie odbijać regionalne forty na mapie świata, co drastycznie obniża poziom zagrożenia szlaków handlowych na Atlantyku. Wykonywanie misji oznaczonych jako piractwo to jedyny sposób na zdobycie unikalnych dzieł sztuki i rzadkich mebli, które są niezbędne do pełnego udekorowania i odnowienia posiadłości na Great Inagua, co pozwala na zdobycie specjalnego trofeum „Dilettante” u starego kamerdynera Bernarda. Sympatycznym smaczkiem na pokładzie jest również możliwość odnajdywania w świecie gry i zabierania ze sobą dwóch zwierzaków – jednego w Hawanie, drugiego na Great Inagua – które stają się stałymi towarzyszami naszych morskich podróży.
Szczeliny w kodzie Animusa
Pod kątem struktury wydanie to przynosi odważną decyzję o całkowitym wycięciu współczesnego wątku w biurach Abstergo Entertainment, co pozwoliło na dodanie ponad sześciu godzin zupełnie nowej zawartości osadzonej wyłącznie w realiach osiemnastego wieku. Nowoczesność i elementy uniwersum powracają tu w formie zintegrowanej struktury Animus Hub oraz ukrytych na mapie Karaibów czterech Anomalii, czyli Szczelin Animusa. Są to opcjonalne, unikalne zadania fabularne oparte na scenariuszach alternatywnych, pozwalające sprawdzić inne wersje historii – między innymi scenariusz, w którym Edward dotrzymał obietnicy złożonej Caroline, czy wersję, w której Czarnobrody przyjmuje królewskie ułaskawienie, by rządzić Nassau. Ukończenie szczelin pozwala na zarchiwizowanie zebranych danych i nagrań wideo wewnątrz skarbca w Animus Hubie.
Ścieżka dźwiękowa i morskie szanty
Oprawa muzyczna doczekała się konkretnych, technicznych zmian i nowej zawartości. Oryginalna partytura została zremiksowana do standardu dźwięku przestrzennego, co drastycznie podnosi dynamikę starć morskich. Głównym i najważniejszym elementem odświeżenia audio stało się zaangażowanie do projektu francuskiego kompozytora i artysty Woodkida. Przygotował on zupełnie nowe, zrekonstruowane, autorskie wersje kultowych utworów, na czele z nową aranżacją legendarnej pieśni morskiej „Leave Her Johnny (Woodkid Resynced)”, która stała się motywem przewodnim całego remake’u. Cały zestaw klasycznych szant został w pełni oczyszczony z dawnej kompresji, dzięki czemu pieśni śpiewane przez załogę Kawki brzmią czysto, głęboko i przestrzennie.
Optymalizacja na PlayStation 5
W kwestii samej optymalizacji na konsoli, posiadacze bazowego PlayStation 5 staną przed precyzyjnie skrojonym wyborem, ponieważ twórcy przygotowali trzy odrębne tryby wyświetlania obrazu, z których każdy skaluje obraz do rozdzielczości 4K przy użyciu rekonstrukcji obrazu. Tryb wydajności stawia na zablokowane sześćdziesiąt klatek na sekundę, rezygnując z wymagających odbić śledzenia promieni, ale zachowując standardowe oświetlenie globalne oparte na ray tracingu.
Tryb jakości stawia na wisualny blichtr w trzydziestu klatkach z rozszerzonym śledzeniem promieni, przeliczającym w czasie rzeczywistym zarówno oświetlenie globalne, jak i fizyczne odbicia na wodzie czy pancerzu bohaterów. Najlepszym złotym środkiem okazuje się tryb zbalansowany – wymagający ekranu ze wsparciem minimum 120 klatek – który blokuje płynność na czterdziestu klatkach, oferując idealny kompromis między płynnością ruchu a pełnymi efektami wizualnymi rozszerzonego śledzenia promieni.
Werdykt
Assassin’s Creed Black Flag Resynced udowadnia, że świetnie napisana piracka opowieść nie zestarzała się ani o dzień. Trzeba jednak pamiętać, że proces odświeżenia przyniósł bolesne cięcia – z gry całkowicie wycięto oryginalny tryb wieloosobowy, a w premierowym pakiecie brakuje dawnych fabularnych dodatków DLC z edycji z 2013 roku, w tym osobnej kampanii Freedom Cry. Największą i najbardziej rażącą kontrowersją, która natychmiast po premierze wywołała ogromną falę krytyki i lawinę negatywnych ocen użytkowników na Steamie, jest decyzja biznesowa Ubisoftu.
Francuska korporacja wyceniła ten remake jak pełnoprawną premierę, a jednocześnie od pierwszego dnia naszpikowała grę sklepem z mikrotransakcjami i cotygodniową rotacją płatnych, drogich pakietów kosmetycznych dla Edwarda i okrętu, takich jak zestawy „Smoczy Sztorm” czy „Wąż morski”. Mimo tych finansowych i technicznych rys, Resynced oferuje nowoczesną, płynną i mechanicznie przemyślaną rozgrywkę. Ubisoft Singapore przygotował remake, który technicznie odświeża fundamenty oryginału, jednak decyzja o wysokiej cenie w połączeniu z agresywną monetyzacją sprawia, że odbiór tej produkcji pozostaje mocno ambiwalentny. To dobrze zrealizowany projekt, który jednak pada ofiarą polityki wydawniczej firmy.
Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.
