Rodzinne święta z TrójKastem
Nie wiemy, jak spodoba się Wam, ale my bawiliśmy się przednio! TrójKast zorganizował w te rodzinne święta śledzika nie tylko pełnego gier i zabaw, ale również oszustw, manipulacji, obelg...
Project Motor Racing – recenzja (PS5). Ferrari z silnikiem Opla
Listopad na papierze miał być fenomenalnym miesiącem dla fanów motoryzacji, zważywszy, że ukazać miały się aż trzy symulacyjne produkcje. Kubłem zimnej wody okazało się – wnosząc po ocenach krytyków...
TrójKast #104 – 150 za Karolaka
W TrójKast #104 – 150 za Karolaka ten podcast właśnie obchodzi 5. urodziny, ale nikt nam nie złożył życzeń, bo Konrad jest z Podkarpacia – pokażcie, że szanujecie ludzką...
1998: The Toll Keeper Story – recenzja (PC). Prawo jazdy, proszę
Jest coś przerażająco w fakcie, że Papers, Please ma już na karku dwanaście lat. Niby tyle czasu upłynęło od premiery, a wspomnienia z pracy na przejściu granicznym Arstozki wciąż...
Call of Duty: Black Ops 7 – recenzja (PS5). Tiktokowy brainrot
Pomyślałby człowiek, że po tak potężnej wtopie, jaką okazało się Modern Warfare III, włodarze marki Call of Duty wyciągną wnioski i postarają się, by podobna sytuacja nie powtórzyła się...
TrójKast #103 – I pół
Mądry TrójKast po szkodzie! 103. odcinek to techniczny majstersztyk tak wielki, jak wierszowane pozdrowienia Konrada....
Pac-Man World 2 Re-Pac: Sonic the Hedgehog Collaboration Set – recenzja (PS5). Sonic the Pac-Hog
Sonic ostatnimi czasy naprawdę przezywa swój renesans. Po latach raczej średnio udanych prób kontynuowania jeżowego dziedzictwa fani w końcu otrzymali kilka naprawdę udanych remasterów (by wspomnieć tylko Sonic X...
Kącik Retro: Jetpac (XONE). Siła w prostocie
Kiedyś, zanim jeszcze Rare zyskało światowe uznanie (i zmarnowało je później pod batutą Microsoftu), bracia Stamperowie tworzyli gry pod inną, zdecydowanie mniej działającą na wyobraźnię nazwą – Ultimate Play...
Kącik Retro: Klonoa: Door to Phantomile (PS5). Pośród słodkich snów
Z wiekiem najwidoczniej coraz bardziej dziecinnieję i zaczynają mi się podobać produkcje, których docelowym odbiorcą od dawna już nie jestem. Niby powinno mi być wstyd, wszak poważnemu, dorosłemu człowiekowi...