Narzekanie ma złą opinię. Kojarzy się z marudzeniem, brakiem działania i zatruwaniem atmosfery. A jednak większość z nas narzeka – na pogodę, ceny, pracę, ludzi, korki, politykę albo zmęczenie. Skoro narzekanie rzadko rozwiązuje problemy, dlaczego tak chętnie do niego wracamy?
Narzekanie daje chwilową ulgę
Kiedy mówimy na głos, co nas denerwuje, napięcie na moment spada. Problem może się nie zmienić, ale my czujemy, że nie trzymamy wszystkiego w środku. Narzekanie działa więc jak wentyl bezpieczeństwa.
Nie zawsze jest to złe. Czasem człowiek naprawdę potrzebuje wyrzucić z siebie frustrację. Problem zaczyna się wtedy, gdy narzekanie staje się jedyną reakcją i zastępuje jakiekolwiek działanie. W czasie złych myśli dobrze sprawdza się znalezienie sobie zajęcia. Może to być nowe hobby, wyjścia ze znajomymi lub śledzenie rozgrywek ulubionej drużyny. Co więcej, jeżeli jesteś fanem sportu i szukasz dodatkowych emocji, możesz spróbować typowania. Warto pamiętać, aby wpisać kod promocyjny Superbet podczas rejestracji. Aktualnie oferuje on świetny bonus dla nowych użytkowników – koniecznie sprawdź!
Narzekanie buduje więź
Wspólne narzekanie potrafi szybko zbliżać ludzi. W kolejce, w pracy, w autobusie czy przy rodzinnym stole łatwo znaleźć wspólnego wroga – pogodę, drożyznę, szefa, system albo remont drogi.
To prosty sposób na rozpoczęcie rozmowy. Kiedy dwie osoby narzekają na to samo, czują, że są po jednej stronie. Dlatego narzekanie bywa społecznym klejem, choć nie zawsze zdrowym.
Łatwiej narzekać niż działać
Działanie wymaga energii, decyzji i ryzyka. Narzekanie nie wymaga prawie niczego. Można je powtarzać codziennie, nie zmieniając ani jednej rzeczy. Daje poczucie, że reagujemy na problem, choć w praktyce stoimy w miejscu.
Czasem boimy się też, że próba zmiany się nie uda. Narzekanie jest bezpieczniejsze, bo nie wystawia nas na porażkę. Możemy pozostać w roli osoby, która widzi problem, ale nie musi jeszcze sprawdzać, czy potrafi coś z nim zrobić.
Narzekanie pozwala uniknąć odpowiedzialności
Gdy skupiamy się wyłącznie na tym, co robią inni, łatwo nie zauważyć własnego wpływu. Możemy mówić, że praca nas męczy, ale nie szukać innej. Że nie mamy czasu, ale nie sprawdzać, gdzie go tracimy. Że ludzie nas zawodzą, ale nie stawiać granic.
Oczywiście nie na wszystko mamy wpływ. Są sytuacje niesprawiedliwe i trudne. Ale nawet wtedy warto odróżnić to, czego nie możemy zmienić, od tego, na co mamy choćby mały wpływ.
Co mogę z tym zrobić?
Nie trzeba całkowicie rezygnować z narzekania. Czasem wystarczy dodać do niego drugie pytanie – co mogę z tym zrobić?. Jeśli odpowiedź brzmi nic, warto zastanowić się, czy dalsze mówienie o tym pomaga, czy tylko pogłębia frustrację. Jeśli jednak istnieje mały krok, można go wykonać. Napisać wiadomość, zmienić nawyk, porozmawiać, poszukać rozwiązania, odpuścić coś albo wyjść z sytuacji. Narzekanie może być początkiem zmiany, ale nie powinno być jej końcem.
