Selfloss – recenzja (XSX). Gra o facecie w łódce
Może nie mam pitbulla, który wygląda jak jamnik, nie gibam się jak *pimpirimpi* rezus, nie wiem nawet, kim jest pan Kunta-Kinte, nigdy nie próbowałem kreski żadnego, nawet najlepszego towaru,...
Tactical Breach Wizards – recenzja (PC). Magicznie, taktycznie, niesamowicie!
Niewiele jest gier, na które czekałem długo przed premierą. Mam zbyt krótkotrwałą uwagę i szybko zapominam o wielu tytułach, które wciąż czekają na życzliście. Jednak Tactical Breach Wizards znalazło...
Finał Destiny 2: Epizod Echa — recenzja (PS5). Ciąg dalszy niedługo
W końcu zakończył się pierwszy epizod kosmicznej sagi Bungie. Nessus zwiedzony, nowe bronie zdobyte, a niebezpieczeństwo pod postacią Weksów zażegnane. Przynajmniej na razie. Jedyne co nam teraz pozostaje to...
Kącik Retro: SWAT 3: Close Quarters Battle (PC). Starszy nie znaczy gorszy
Pamiętam moment, w którym po raz pierwszy ujrzałem SWAT 3: Close Quarters Battle i niczym Paździoch na widok zdjęcia młodego Arnolda Boczka, powiedziałem „a co to za gówno?”. Byłem...
Emio – The Smiling Man (Famicom Detective Club) – recenzja (Switch)
Jakiś czas temu w mediach skupiających się na grach wideo można było przeczytać nagłówki o „nowym horrorze na Nintendo Switch”, a nawet o „pierwszym horrorze ze stajni Nintendo”. Korporacja...
Astro Bot – recenzja (PS5). Mały robot o wielkiej sile
Demo technologiczne, krzyczeli ludzie. 300 zł za grę na dwie godziny, pokrzykiwali chwilę później....
Warhammer 40000: Space Marine 2 – recenzja (XSX). Przyjemna, ale mocno nierówna gra
Warhammer 40,000 Space Marine, wydane przez firmę SEGA w 2011 roku, to bezapelacyjnie jedna z moich ulubionych gier. Choć tytułów z tego uniwersum jest zatrzęsienie, niewiele z nich tak...
Caravan SandWitch – recenzja (PS5). Przytulny indyk na kilka wieczorów
Nie licząc okazjonalnych odwiedzin kilku gier usług, od kilku miesięcy skupiam się na ogrywaniu indyków. Uważam, że to one są przyszłością branży gier wideo. Oczywiście w segmencie AAA również...
The Elder Scrolls Online: Wrathstone – recenzja (PS5). Udana zmiana kursu
Wrathstone był pierwszym dodatkiem wydanym po korekcie narracyjnego kursu dokonanej przez ZeniMax Online Studios. O ile wcześniej, jak było to choćby w przypadku Murkmire, pomniejsze rozszerzenia stanowiły zazwyczaj osobne...
Two Worlds II: Echoes of the Dark Past – recenzja (PC). Ech…
Wciąż nie przestaje zadziwiać mnie, że po siedmiu latach od premiery Reality Pump Studios spięło się nagle i postanowiło wydać nie jeden, nie dwa, a aż cztery dodatki do...