Kolejny rok, kolejne Just Dance. Tylko tym razem seria odchodzi od numerowania edycji, więc zamiast Just Dance 2027 mamy Just Dance: Decades of Hits. U podstaw to wciąż ta sama gra, w której próbujemy naśladować układ taneczny zaprezentowany na ekranie przez kolorowo ubrane postacie. Tym razem jednak otrzymujemy kilka nowości, które powinny zadowolić fanów jako powiew świeżości, którego mogło brakować w poprzednich edycjach. Prywatnie najbardziej lubiłem zawsze wersję na Nintendo Switch, ponieważ wygoda sterowania joy-conami przewyższa wykorzystanie telefonu jako kontrolera. Niestety wygląda na to, że w tym roku nie był to najbardziej fortunny wybór.
Nowy rok, nowe Just Dance, wreszcie nowe tryby

Zacznijmy jednak od początku. Podobnie jak w kilku poprzednich edycjach nie otrzymywaliśmy nowej aplikacji, ale niejako aktualizację biblioteki piosenek. Tak więc przykładowo kilka lat temu mając zainstalowanych kilka części, każdą odpalałoby się osobno. Teraz to wciąż jedno Just Dance, tylko w środku mamy dodane treści od najnowszej edycji. Uważam to za bardzo wygodne rozwiązanie, pozwalające wykorzystać istniejącą wcześniej bibliotekę piosenek. Problem leży jednak w tym, że pierwszy Switch już wcześniej dławił się w tej grze. Nawigacja po menu potrafi przysporzyć problemów, a wolno wczytujące się miniatury piosenek pozostawiają lekki niesmak. Mam wrażenie, że obecna wersja działa jeszcze wolniej, niż zeszłoroczna, a i na tamtą mocno narzekałem.
W zeszłym roku punktowałem też, że seria od dłuższego czasu zdaje się stać w miejscu, nie wnosząc żadnych nowości poza rozbudową bazy piosenek. Spieszę donieść, że tegoroczna edycja oferuje coś nowego: tryb fabularny. Jakkolwiek niedorzecznie by to nie brzmiało, Just Dance ma teraz fabułę. Oczywiście, zabieg ten to tak naprawdę nic innego, jak pretekst dla obtańczania kolejnych hitów w konkretnej kolejności. Mamy więc Lyrę Gigavolt, która poszukuje swojego ojca, Doktora Gigavolta. Problem leży w tym, że ten wykorzystał swoją machinę czasu, by przenieść się w czasie i trafił do roku 2057. Aby go odnaleźć, Lyra wykorzystuje jego wynalazek i musi pokonać sześć dekad – od lat 70. XX wieku do lat 20. XXI wieku – i zaliczyć serię wyzwań. Te wyzwania zazwyczaj ograniczają się do osiągnięcia odpowiedniego wyniku w trakcie tańca, ale znajdziemy też drobne urozmaicenia, jak małe quizy. Po zaliczeniu wyzwań dla konkretnej dekady możemy przejść do kolejnej i tak aż do mniej więcej czasów współczesnych. Niestety, nie mamy wglądu w to, jak będzie wyglądała muzyka w 2057 roku.
Just Dance 2026 – recenzja (Switch). Zagraj to jeszcze raz, Sam.
Tu pojawia się największy problem, jaki mam z Just Dance: Decades of Hits. Nie wiem, czy to pech, felerna wersja, czy potraktowanie starszego, pierwszego Switcha po macoszemu, ale tryb fabularny jest dziurawy niczym durszlak. Praktycznie każde uruchomienie go kończy się wyrzuceniem do ekranu głównego konsoli po najdalej dwóch utworach. Częściej jeszcze w trakcie pierwszego. Zwyczajnie nie da się w niego zagrać! Nie pomagało ponowne instalowanie gry ani szukanie aktualizacji. Dlatego ze smutkiem informuję, że trybu fabularnego nie udało mi się ukończyć – nie mam zwyczajnie cierpliwości, żeby co cztery minuty uruchamiać grę od nowa i przeklikiwać się przez lagujące menu tylko po to, by za kilka chwil musieć to wszystko powtórzyć od nowa.
Repertuar z najwyższej półki

Na szczęście piosenki dodane w tej wersji gry są dostępne także poza trybem fabularnym. I całe szczęście, bo tegoroczne zestawienie utworów podoba mi się najbardziej od kilku lat. Oczywiście znowu duże znaczenie ma tu kwestia indywidualna, ale mamy tu naprawdę sporo fantastycznych piosenek: Bye bye bye zespołu N’Sync, Daft Punk – Around the World, Mamma Mia zespołu Abba czy Come and Get Your Love to te, z którymi spędziłem najwięcej czasu. Niestety nie wszystkie są oryginalnymi wykonaniami; przykładowo ostatnia z wymienionych powyżej, choć została nagrana przez Redbone, tu została wykonana przez zespół The Heartliners. Na szczęście dotyczy to bodajże zaledwie czterech utworów. Generalnie przypada po kilka piosenek na dekadę, co może pozostawiać pewien niedosyt, ale kawałki zostały dobrane na tyle różnorodnie, że każdy powinien znaleźć coś dla siebie.
Pewną nowością w serii jest wreszcie pierwszy utwór, który może zatańczyć jednocześnie pięcioro graczy z pięciorgiem różnych „trenerów”, czyli postaci na ekranie, które można naśladować. Jest nim Wannabe od Spice Girls, co jest chyba najlepszym wyborem z dostępnych piosenek. I choć już od którejś starszej wersji można było grać większą liczbą graczy, tak zawsze pozostawało mniej postaci do naśladowania. Trzeba tylko upewnić się, że ma się odpowiednią liczbę kontrolerów – w moim przypadku cztery Joy-Cony i telefon dały radę.
Wciąż rewelacyjna zabawa… gdy działa

Pomijając ten nieszczęsny tryb przygody, zabawa w tegorocznej edycji Just Dance stoi wciąż na bardzo wysokim poziomie. Układy są zróżnicowane, ciekawe i szalenie wciągające, aż chce się je powtarzać, dopóki się ich nie opanuje na pełne pięć gwiazdek! No i nadal oprawa graficzna zachwyca – od kolorowych tancerzy-trenerów po rozmaite i nieraz surrealistyczne mapy, jest na co popatrzeć i nawet gdy akurat odpoczywamy między piosenkami, ciężko oderwać wzrok od ekranu, gdy inni tańczą. Pod tym względem nie mam grze absolutnie niczego do zarzucenia.
To świetna gra zarówno na dłuższe posiedzenia, które można by nawet zakwalifikować jako treningi, jak i dla zabawy podczas imprez. Trzeba tylko znaleźć takich znajomych, którzy nie będą wstydzić się powygłupiać w towarzystwie. No i jest to także niesamowite doświadczenie dla dzieci – moje pociechy nieprzerwanie od pięciu lat grają w każdą część po kolei i choć najczęściej wracają do tych samych utworów, to zawsze bawią się doskonale.
Podsumowanie
Jak zwykle przy każdej kolejnej edycji pojawia się to samo pytanie – czy warto kupować kolejnego Just Dance’a? Odpowiedź jest jednak dość złożona. Uważam, że posiadacze pierwszego Switcha powinni wręcz ominąć tę część, bo przez błędy gry nie będą w stanie cieszyć się dużą dozą zawartości. Być może wersja na Switch 2 działa lepiej – posiadacze tego urządzenia mogą bezpłatnie zaktualizować grę do nowszej wersji, zapewniającej wyższą rozdzielczość i płynniejsze działanie w menu. Natomiast co do zawartości, to warto sprawdzić listę dostępnych utworów. Jest tu sporo hitów i jeśli znajdziecie coś, co Was kręci, może być warto dokupić kolejną część. Jeśli też jesteście kompletnymi wyjadaczami i zestawy z ubiegłych wersji oraz bibliotekę Just Dance Unlimited znacie już na pamięć, to także będzie dobry powód, by dołożyć kolejne 30+ piosenek. W przeciwnym razie bezpieczniej będzie kupić starszą wersję gry i dołożyć do abonamentu, w którym są dosłownie setki piosenek. Bo nawet tryb Adventure to dość niewielkie urozmaicenie, nie będące wystarczającym usprawiedliwieniem dla zakupu. Zwłaszcza, że na Switchu u mnie nie działał niemal w ogóle.
Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Redditcie lub Fediverse.
Za dostarczenie gry do recenzji dziękujemy firmie Ubisoft.
Udostępnienie kodu w żaden sposób nie wpłynęło na wydźwięk powyższej recenzji.

