Na game jamach bywałem jako obserwator, czasem kibicowałem znajomym, ale nigdy nie siedziałem przy stole jury. W połowie listopada to się zmieniło. Warszawska Szkoła Filmowa zaprosiła mnie do oceniania gier, które powstały podczas tegorocznego Game Jamu, a ja przez kilka niedzielnych godzin w Kinie Elektronik oglądałem, jak ponad dwadzieścia zespołów pokazuje, co da się zbudować w 36 godzin z jednego słowa: „Uroboros”.

Czym był Game Jam 2026?
Organizatorem było koło naukowe Game Dude działające przy Warszawskiej Szkole Filmowej, a całość trwała od 13 do 15 listopada. Zasady były klasyczne dla takich imprez: zespoły poznają temat i mają ograniczony czas, żeby oddać grywalny projekt. Tutaj prace ruszyły w piątek o 21:00 i skończyły się w niedzielę o 9:00 rano. Tematem był Uroboros (ang. Ouroboros), czyli wąż pożerający własny ogon, symbol cyklu, pętli i nieskończoności.
W jury zasiadło osiem osób z bardzo różnych zakątków branży. Przewodniczącym był Elias Danzon, absolwent WSF i projektant w Go on Board Digital, a obok niego usiedli prorektor ds. nowych technologii i gier Robert Ogłodziński-Kolman, Aleksandra Bieluk z Sundog, Oskar Świerad, który pracował przy Cyberpunku 2077 i Wiedźminie 4, Marta Leydy z Fool’s Theory, Stanislav Mishchenko z 11 bit studios, Adrianna Bielak, programistka specjalizująca się w technologii animacji, która kończy doktorat na Politechnice Łódzkiej, oraz ja z ramienia pograne.eu. Pełne sylwetki jurorów znajdziecie na stronie szkoły.

Finał na kinowym ekranie
Dotarłem chwilę przed czasem, bo lubię mieć zapas, a w budynku WSF przy ulicy Zajączka byłem pierwszy raz. Prezentacje i ocenianie odbywały się w Kinie Elektronik, które mieści się pod tym samym adresem, i to miejsce zrobiło połowę klimatu. Zamiast sali wykładowej z rzutnikiem mieliśmy prawdziwy kinowy ekran, czerwone fotele i scenę z kurtyną. Gry wyświetlane w takiej skali nabierają powagi, a twórcy stojący przed widownią wyglądali, jakby właśnie przedstawiali swój film na festiwalu.
Format był prosty i przejrzysty. Każdy zespół wychodził na scenę, wyświetlano trzyminutowe nagranie z jego gry, a twórcy w tym czasie opowiadali o projekcie: jak zinterpretowali temat, co się udało, a na co zabrakło czasu, jakie są zasady, kto nad czym pracował i czy korzystali z AI. Na koniec jury miało chwilę na pytania. W ten sposób w ciągu kilku godzin przewinęło się ponad dwadzieścia projektów.

Uroboros na wiele sposobów
Najbardziej zaskoczyło mnie, jak różnie można odczytać jedno hasło. Na ekranie pojawiły się karcianki, platformówki, coś na kształt skradanki, ministrategia czasu rzeczywistego, gry w 2D i 3D, w pixel arcie i ręcznie rysowane. W Snake Gourmet trafiamy do wnętrza wielkiego węża i walczymy o przetrwanie, dosłownie zjadając własne kończyny, by zastąpić je innymi. Roibos Song powstała z kolei na Nintendo 3DS i polegała na układaniu run do pieśni na dotykowym ekranie konsoli, co samo w sobie było na jamie małym wyczynem.
Pod względem narzędzi dominowało Unity, ale nie brakowało Godota, mniejszych silników, a nawet autorskich rozwiązań. Spodobała mi się też przejrzystość w kwestii sztucznej inteligencji. Większość zespołów pracowała bez niej, a ci, którzy po nią sięgnęli, mówili otwarcie, w jakim zakresie. Samo użycie AI nie obniżało oceny, ale projekty zrobione w całości własnymi rękami naturalnie wypadały lepiej. Wszystkie gry, w które możecie zagrać, zebrano w kolekcji na itch.io.

Jak oceniało jury?
Patrzyliśmy przede wszystkim na trzy rzeczy: jakość wykonania i dopracowanie, spójność z tematem oraz pomysłowość. Na papierze brzmi to prosto, ale przy dwudziestu kilku różnych grach trzeba było znaleźć własny system i w razie potrzeby go korygować, żeby ocenić wszystkich uczciwie. Nie ukrywam, że na początku czułem tremę. Minęła jednak szybko, bo prezentacje wciągały i zwyczajnie nie było czasu się stresować.
Obrady bywały gorące. Pierwsze miejsce wyłoniło się dość naturalnie, bez wielkich sporów, za to walka o kolejne stopnie podium wymagała dłuższej dyskusji i ponownego spojrzenia na kilka projektów. Ostatecznie doszliśmy do werdyktu jednogłośnie i myślę, że każdy z nas mógłby go dziś spokojnie obronić.

Zwycięzcy Game Jamu 2026
Trzy miejsca na podium i Nagroda Publiczności. Poniżej krótko o każdej z nagrodzonych gier wraz z linkami, pod którymi sami możecie je sprawdzić.
1. miejsce: Blast the Past! (Kraftowy Kod)
Blast the Past! to autobattler, w którym mierzymy się z armią wystawioną przez nas samych w poprzedniej rundzie. Prosty pomysł, a jednocześnie bardzo zgrabne podejście do Uroborosa, bo w praktyce walczymy z własnymi decyzjami sprzed chwili. Interfejs jest w 2D, starcia w 3D, a obok jednostek dochodzą modyfikatory i złoto, które wpływają na całą rozgrywkę.
Gra nie jest przekombinowana, łatwo ją zrozumieć i od razu widać, o co chodzi, wymaga jednak przemyślanych decyzji taktycznych. Zespół zrobił ją w Unity, bez generatywnej AI, a zagracie w nią w przeglądarce albo na Windowsie w serwisie itch.io.
2. miejsce: Chronolab (Team Misfit 2: Episode 3)
Chronolab wygrał pomysłem i wykonaniem. To pierwszoosobowa gra w 3D osadzona w sterylnym, futurystycznym laboratorium, w której wszystko trzeba zrobić w określonym oknie czasowym. Jeśli nie zdążymy, cofamy się i próbujemy znowu, więc zabawa opiera się na przewidywaniu i szukaniu właściwej kolejności działań.
Jak na 36 godzin pracy całość wygląda naprawdę ładnie, a pętla czasowa jest jednym z najbardziej oczywistych, ale jednocześnie najlepiej wykorzystanych odczytań tematu. Gra jest dostępna na itch.io.
3. miejsce: Snake Gourmet (Gierexpol)
Snake Gourmet to najbardziej odjechany pomysł całego jamu. Utknęliśmy we wnętrzu Uroborosa, a wąż goni nas, bo właśnie jesteśmy jego kolejnym posiłkiem. Żeby przetrwać, zmieniamy liczbę kończyn: zjadamy rękę, żeby zyskać trzecią nogę i szybciej biec, albo rezygnujemy z nóg na rzecz czterech rąk i lepszego chwytu.
Opisane słowami brzmi to dość absurdalnie, ale w praktyce intryguje i bawi. Pięcioosobowy zespół zrobił grę w Godocie, bez generatywnej AI, łącząc pixel art z elementami 3D. Platformówkę pobierzecie z itch.io.
Nagroda Publiczności: Więźniowie Umysłu (Groteska)
Publiczność głosowała niezależnie od jury i wybrała Więźniów Umysłu. To kooperacyjna gra z elementami PvP o życiu w państwie totalitarnym, mocno inspirowana The Stanley Parable, co dodało jej sporo uroku i przyciągnęło widzów.
Ten werdykt dobrze pokazuje, że narracja i nastrój potrafią kupić ludzi równie mocno jak mechanika. Grę znajdziecie na itch.io.

Zmęczeni, ale prawdziwi
Nie spodziewajcie się po finale jamu dopracowanych prezentacji jak z konferencji wydawców. Część twórców była po prostu wykończona i ledwo wydusiła z siebie najważniejsze informacje, inni mieli charyzmę, która przykuwała uwagę całej sali, a jeszcze inni rozbawili wszystkich. I właśnie to było najlepsze, bo nikt niczego nie udawał.
Ludzie mówili otwarcie, czego nie zdążyli zrobić, co się posypało i co by zmienili, gdyby mieli jeszcze jeden dzień. Na pokazach dużych gier rzadko słyszy się tak szczere słowa o tym, co nie wyszło, a tutaj było to czymś zupełnie naturalnym.

Czy warto spróbować swoich sił?
Jeżeli zastanawiacie się nad pierwszym game jamem, moja rada jest prosta: nie bójcie się i bierzcie udział. To świetny sposób, żeby podszlifować umiejętności, nauczyć się pracy pod presją i przekonać się, ile da się z siebie wycisnąć w bardzo krótkim czasie. Nawet patrząc na zmęczonych uczestników, dostrzegałem na ich twarzach przede wszystkim satysfakcję i frajdę.
Jam bywa też początkiem czegoś większego. SUPERHOT narodził się w 2013 roku jako prototyp na siedmiodniowy konkurs 7DFPS, a dziś zna go cały świat. Ja wracam z Kina Elektronik z dużym szacunkiem dla wszystkich zespołów i jeśli Warszawska Szkoła Filmowa ponownie odezwie się z propozycją udziału, na pewno się pojawię. Dziękuję organizatorom za zaproszenie, a Igorowi Kunie za zdjęcia.
Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.

Pierwszy!