Pierwszy raz w jury game jamu. Co zobaczyłem w Kinie Elektronik?

GAME JAM: THE MAGIC OF GAME CREATION
Artur Janczak
  • Data publikacji:
  • 8 min czytania

Na game jamach bywałem jako obserwator, czasem kibicowałem znajomym, ale nigdy nie siedziałem przy stole jury. W połowie listopada to się zmieniło. Warszawska Szkoła Filmowa zaprosiła mnie do oceniania gier, które powstały podczas tegorocznego Game Jamu, a ja przez kilka niedzielnych godzin w Kinie Elektronik oglądałem, jak ponad dwadzieścia zespołów pokazuje, co da się zbudować w 36 godzin z jednego słowa: „Uroboros”.

Sala Kina Elektronik podczas finału Game Jamu 2026 Warszawskiej Szkoły Filmowej
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Czym był Game Jam 2026?

Organizatorem było koło naukowe Game Dude działające przy Warszawskiej Szkole Filmowej, a całość trwała od 13 do 15 listopada. Zasady były klasyczne dla takich imprez: zespoły poznają temat i mają ograniczony czas, żeby oddać grywalny projekt. Tutaj prace ruszyły w piątek o 21:00 i skończyły się w niedzielę o 9:00 rano. Tematem był Uroboros (ang. Ouroboros), czyli wąż pożerający własny ogon, symbol cyklu, pętli i nieskończoności.

W jury zasiadło osiem osób z bardzo różnych zakątków branży. Przewodniczącym był Elias Danzon, absolwent WSF i projektant w Go on Board Digital, a obok niego usiedli prorektor ds. nowych technologii i gier Robert Ogłodziński-Kolman, Aleksandra Bieluk z Sundog, Oskar Świerad, który pracował przy Cyberpunku 2077 i Wiedźminie 4, Marta Leydy z Fool’s Theory, Stanislav Mishchenko z 11 bit studios, Adrianna Bielak, programistka specjalizująca się w technologii animacji, która kończy doktorat na Politechnice Łódzkiej, oraz ja z ramienia pograne.eu. Pełne sylwetki jurorów znajdziecie na stronie szkoły.

Jury Game Jamu 2026 podczas oglądania prezentacji
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Finał na kinowym ekranie

Dotarłem chwilę przed czasem, bo lubię mieć zapas, a w budynku WSF przy ulicy Zajączka byłem pierwszy raz. Prezentacje i ocenianie odbywały się w Kinie Elektronik, które mieści się pod tym samym adresem, i to miejsce zrobiło połowę klimatu. Zamiast sali wykładowej z rzutnikiem mieliśmy prawdziwy kinowy ekran, czerwone fotele i scenę z kurtyną. Gry wyświetlane w takiej skali nabierają powagi, a twórcy stojący przed widownią wyglądali, jakby właśnie przedstawiali swój film na festiwalu.

Format był prosty i przejrzysty. Każdy zespół wychodził na scenę, wyświetlano trzyminutowe nagranie z jego gry, a twórcy w tym czasie opowiadali o projekcie: jak zinterpretowali temat, co się udało, a na co zabrakło czasu, jakie są zasady, kto nad czym pracował i czy korzystali z AI. Na koniec jury miało chwilę na pytania. W ten sposób w ciągu kilku godzin przewinęło się ponad dwadzieścia projektów.

Prezentacja gry Chronolab na ekranie Kina Elektronik
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Uroboros na wiele sposobów

Najbardziej zaskoczyło mnie, jak różnie można odczytać jedno hasło. Na ekranie pojawiły się karcianki, platformówki, coś na kształt skradanki, ministrategia czasu rzeczywistego, gry w 2D i 3D, w pixel arcie i ręcznie rysowane. W Snake Gourmet trafiamy do wnętrza wielkiego węża i walczymy o przetrwanie, dosłownie zjadając własne kończyny, by zastąpić je innymi. Roibos Song powstała z kolei na Nintendo 3DS i polegała na układaniu run do pieśni na dotykowym ekranie konsoli, co samo w sobie było na jamie małym wyczynem.

Pod względem narzędzi dominowało Unity, ale nie brakowało Godota, mniejszych silników, a nawet autorskich rozwiązań. Spodobała mi się też przejrzystość w kwestii sztucznej inteligencji. Większość zespołów pracowała bez niej, a ci, którzy po nią sięgnęli, mówili otwarcie, w jakim zakresie. Samo użycie AI nie obniżało oceny, ale projekty zrobione w całości własnymi rękami naturalnie wypadały lepiej. Wszystkie gry, w które możecie zagrać, zebrano w kolekcji na itch.io.

Prezentacja gry Roibos Song na Nintendo 3DS podczas Game Jamu 2026
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Jak oceniało jury?

Patrzyliśmy przede wszystkim na trzy rzeczy: jakość wykonania i dopracowanie, spójność z tematem oraz pomysłowość. Na papierze brzmi to prosto, ale przy dwudziestu kilku różnych grach trzeba było znaleźć własny system i w razie potrzeby go korygować, żeby ocenić wszystkich uczciwie. Nie ukrywam, że na początku czułem tremę. Minęła jednak szybko, bo prezentacje wciągały i zwyczajnie nie było czasu się stresować.

Obrady bywały gorące. Pierwsze miejsce wyłoniło się dość naturalnie, bez wielkich sporów, za to walka o kolejne stopnie podium wymagała dłuższej dyskusji i ponownego spojrzenia na kilka projektów. Ostatecznie doszliśmy do werdyktu jednogłośnie i myślę, że każdy z nas mógłby go dziś spokojnie obronić.

Jury Game Jamu 2026 na scenie Kina Elektronik
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Zwycięzcy Game Jamu 2026

Trzy miejsca na podium i Nagroda Publiczności. Poniżej krótko o każdej z nagrodzonych gier wraz z linkami, pod którymi sami możecie je sprawdzić.

1. miejsce: Blast the Past! (Kraftowy Kod)

Blast the Past! to autobattler, w którym mierzymy się z armią wystawioną przez nas samych w poprzedniej rundzie. Prosty pomysł, a jednocześnie bardzo zgrabne podejście do Uroborosa, bo w praktyce walczymy z własnymi decyzjami sprzed chwili. Interfejs jest w 2D, starcia w 3D, a obok jednostek dochodzą modyfikatory i złoto, które wpływają na całą rozgrywkę.

Gra nie jest przekombinowana, łatwo ją zrozumieć i od razu widać, o co chodzi, wymaga jednak przemyślanych decyzji taktycznych. Zespół zrobił ją w Unity, bez generatywnej AI, a zagracie w nią w przeglądarce albo na Windowsie w serwisie itch.io.

2. miejsce: Chronolab (Team Misfit 2: Episode 3)

Chronolab wygrał pomysłem i wykonaniem. To pierwszoosobowa gra w 3D osadzona w sterylnym, futurystycznym laboratorium, w której wszystko trzeba zrobić w określonym oknie czasowym. Jeśli nie zdążymy, cofamy się i próbujemy znowu, więc zabawa opiera się na przewidywaniu i szukaniu właściwej kolejności działań.

Jak na 36 godzin pracy całość wygląda naprawdę ładnie, a pętla czasowa jest jednym z najbardziej oczywistych, ale jednocześnie najlepiej wykorzystanych odczytań tematu. Gra jest dostępna na itch.io.

3. miejsce: Snake Gourmet (Gierexpol)

Snake Gourmet to najbardziej odjechany pomysł całego jamu. Utknęliśmy we wnętrzu Uroborosa, a wąż goni nas, bo właśnie jesteśmy jego kolejnym posiłkiem. Żeby przetrwać, zmieniamy liczbę kończyn: zjadamy rękę, żeby zyskać trzecią nogę i szybciej biec, albo rezygnujemy z nóg na rzecz czterech rąk i lepszego chwytu.

Opisane słowami brzmi to dość absurdalnie, ale w praktyce intryguje i bawi. Pięcioosobowy zespół zrobił grę w Godocie, bez generatywnej AI, łącząc pixel art z elementami 3D. Platformówkę pobierzecie z itch.io.

Nagroda Publiczności: Więźniowie Umysłu (Groteska)

Publiczność głosowała niezależnie od jury i wybrała Więźniów Umysłu. To kooperacyjna gra z elementami PvP o życiu w państwie totalitarnym, mocno inspirowana The Stanley Parable, co dodało jej sporo uroku i przyciągnęło widzów.

Ten werdykt dobrze pokazuje, że narracja i nastrój potrafią kupić ludzi równie mocno jak mechanika. Grę znajdziecie na itch.io.

Wręczenie nagród podczas finału Game Jamu 2026
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Zmęczeni, ale prawdziwi

Nie spodziewajcie się po finale jamu dopracowanych prezentacji jak z konferencji wydawców. Część twórców była po prostu wykończona i ledwo wydusiła z siebie najważniejsze informacje, inni mieli charyzmę, która przykuwała uwagę całej sali, a jeszcze inni rozbawili wszystkich. I właśnie to było najlepsze, bo nikt niczego nie udawał.

Ludzie mówili otwarcie, czego nie zdążyli zrobić, co się posypało i co by zmienili, gdyby mieli jeszcze jeden dzień. Na pokazach dużych gier rzadko słyszy się tak szczere słowa o tym, co nie wyszło, a tutaj było to czymś zupełnie naturalnym.

Wspólne zdjęcie uczestników Game Jamu 2026 na scenie Kina Elektronik
Fot. Igor Kuna / Warszawska Szkoła Filmowa

Czy warto spróbować swoich sił?

Jeżeli zastanawiacie się nad pierwszym game jamem, moja rada jest prosta: nie bójcie się i bierzcie udział. To świetny sposób, żeby podszlifować umiejętności, nauczyć się pracy pod presją i przekonać się, ile da się z siebie wycisnąć w bardzo krótkim czasie. Nawet patrząc na zmęczonych uczestników, dostrzegałem na ich twarzach przede wszystkim satysfakcję i frajdę.

Jam bywa też początkiem czegoś większego. SUPERHOT narodził się w 2013 roku jako prototyp na siedmiodniowy konkurs 7DFPS, a dziś zna go cały świat. Ja wracam z Kina Elektronik z dużym szacunkiem dla wszystkich zespołów i jeśli Warszawska Szkoła Filmowa ponownie odezwie się z propozycją udziału, na pewno się pojawię. Dziękuję organizatorom za zaproszenie, a Igorowi Kunie za zdjęcia.


Jeżeli podobał Wam się materiał, to koniecznie dajcie znać na X (dawny Twitter), Bluesky, naszym Discordzie, Reddicie lub Fediverse.



guest

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

1 Komentarz
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Kuba
Kuba
31 minuty temu

Pierwszy!